All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 191 - Chapter 200

“คุณคินทร์ได้เสื้อผ้าครบแล้วเหรอคะ”ต้องตาไม่เสียเวลาให้อีกฝ่ายอยู่ในห้องของตนนานกว่านี้ จึงเอ่ยถามออกไป ซึ่งชายหนุ่มก็รู้ดีว่ากำลังโดนไล่ทางอ้อมอยู่ จึงได้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าก็ไม่วายยื่นหน้าเขามาใกล้หน้าจอโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของเจ้าหล่อนอีกครั้งเพื่อเอ่ยลาหลานสาว“น้ำมนต์ขา อากลับก่อนนะคะ เป็นเด็กดีละ อย่าดื้ออย่าซนนะรู้ไหม”“อาจินขา อาทิตย์หน้าป้าต้องจะมาหาน้ำมนต์ อาจินมาด้วยไหมค้า?”คนเป็นอาทำหน้าครุ่นคิดทั้งที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน เขาแสดงตัวให้หลานสาวเห็นก็เพื่อการนี้ไม่ใช่หรือ ไม่ได้จะตามต้องตาไป แต่เป็นเพราะหลานสาวชวนต่างหาก“นะคะอาจินขา น้ำมนต์อยากให้อาจินมาด้วยค่ะ”“น้ำมนต์ อย่ารบกวนอาคินทร์สิลูก อาคินทร์งานยุ่งคงมา...”“ตกลงค่ะ อาทิตย์หน้าเจอกันนะคะ” คุณอาหนุ่มตกปากรับคำหลานสาวทันที ก่อนที่คีรินทร์จะได้ห้ามบุตรสาวจบประโยค ดวงตาคมสองคู่มองสบกันผ่านหน้าจอมือถือ สื่อให้รู้ว่าต่างฝ่ายต่างรู้เท่าทันกันต้องตาจึงอาศัยจังหวะนั้นเอ่ยลาแม่หนูน้อย พร้อมกับกดวางสายทันที“หมดธุระของคุณแล้วก็ออกไปจากห้องของฉันสิ” เรียวปากอิ่มเอ่ยไล่เมื่ออยู่กันสองคน จากนั้นก็รีบจ้ำอ้าวไปทางประ

“ไม่ค่ะ คุณคินทร์เป็นเจ้านายที่ดีมาก” ต้องตาตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม ประหนึ่งว่าระหว่างเธอและเขาไม่ได้มีเรื่องหมางใจอะไรกันมาก่อนอคินทร์รู้ดีว่าหญิงสาวคงฝืนใจพูดออกมาไม่น้อย คงเพราะอยากให้ทุกคนสบายใจ เป็นเจ้านายที่ดีประสาอะไร เจ้านายที่ดีแบบไหนที่แม้แต่ใบหน้าของเขาเจ้าหล่อนยังแทบไม่อยากจะมอง!“ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย หนูตะวันเองก็จะได้หมดห่วงเพื่อนด้วย” จักษ์หันไปเอ่ยกับลูกสะใภ้ ตะวันจึงพยักหน้ารับ เห็นอคินทร์กับต้องตาไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน เธอก็เบาใจ“สวยอย่างที่น้ำมนต์บอกย่าจริง ๆ ด้วยจ้ะ” คราวนี้ภัสดาเอ่ยขึ้น “มิน่าเล่าวันก่อนคุณภูมิถึงได้มาถามหา”ต้องตานั้นจัดว่าเป็นผู้หญิงหน้าตาดี ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เสน่ห์ของเจ้าหล่อนจะหลอกล่อภมรหนุ่มให้ตามกลิ่นหอมมาถึงไร่แสนศิริสุขได้“คุณภูมิเหรอคะ” คิ้วของต้องตาเลิกขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินคำบอกกล่าวของภัสดา ตะวันจึงรับหน้าที่เป็นคนตอบคำถามแทน“วันก่อนคุณภูมิมาหาต้องน่ะ บอกว่ามาเยี่ยม แต่เราบอกไปแล้วนะว่าต้องไปทำงานที่กรุงเทพฯ เราเองก็มัวแต่ยุ่ง ๆ เลยลืมบอกต้องไปเสียสนิทเลย”“ไม่เป็นไรจ้ะ”ต้องตาว่าเสียงเรียบเพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับภูมิอยู

“เผื่อคุณยังไม่รู้ว่าของที่ฉันจะซื้อน่ะมีทั้งผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ น่าจะมีของทะเลด้วย คุณคงไม่อยากให้รถราคาหลายสิบล้านของคุณมีกลิ่นพวกนั้นติดอยู่หรอกจริงไหม”ต้องตาสรรหาข้ออ้างมาเอ่ยถึงอีก เพราะเธอรู้ว่าอคินทร์นั้นรักรถคันนี้มาก แค่ฝุ่นในไร่แสนศิริสุขเกาะเขายังบ่นเสียยกใหญ่ นับประสาอะไรกับกลิ่นไม่พึงประสงค์จากของสดพวกนั้นได้ผล! ชายหนุ่มยกเท้าออกจากคันเร่งเพื่อชะลอความเร็วลง พร้อมกับหักพวงมาลัยรถเข้าไปจอดเลียบข้างทาง มือเรียวรีบคว้ากระเป๋าสตางค์ของตัวเองขึ้นมาถือไว้ ทว่ายังไม่ทันจะได้เปิดประตูรถก็มีร่างหนาขยับตัวมาคร่อมเอาไว้เสียก่อน ความตกใจทำให้รีบเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าตอนนี้ใบหน้าของอคินทร์อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงคืบ“จะทำอะไร” ถามเสียงแข็งทั้งที่ใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ มือข้างที่ว่างรีบผลักอกหนาเพื่อสร้างระยะห่างทันทีอคินทร์รู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชาที่ฉาบเคลือบไปด้วยน้ำแข็งนี้ ความจริงแล้วเจ้าหล่อนนั้นเปราะบางเสียยิ่งกว่าอะไร ไม่ต่างจากแก้วใบใสที่ออกแรงบีบก็คงแตกละเอียดคามือ แม้จะทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าใคร ๆ แต่ข้างในนั้นมีมุมอ่อนแออยู่เต็มไปหมด ไม่เช่นนั้นคงไม่ไปแอบน

“ปล่อยมือฉันก่อนค่ะ” เสียงหวานว่าขึ้นอีกเมื่อไม่มีวี่แววว่าเขาจะคลายมือออก“ไม่ปล่อยหรอก ผมกลัวหลง”“...”“คุณก็เห็นว่าตลาดออกจะกว้าง ผมไม่ชำนาญแถวนี้ เกิดหลงขึ้นมาจะทำยังไง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าที่นี่ถิ่นเก่าคุณ จับมือไว้แบบนี้ผมอุ่นใจ”“คุณคินทร์!” ต้องตาแทบควันออกหูเมื่อเจอความยียวนของอีกฝ่ายเข้าให้ หากยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ก็โดนคนเอาแต่ใจพาเดินออกมาจากตลาดเสียก่อน“คุณกำลังจะพาฉันไปไหน”“ไม่เห็นหรือไงว่าผมซื้ออะไรมา” ชายหนุ่มชูถุงที่มีพวงมาลัยอยู่ข้างในให้ดูเป็นคำตอบ พร้อมกับจับจูงมือคนตัวเล็กกว่าให้เดินต่อ‘คนบ้าอะไรอยากจะไหว้พระเวลานี้’ร่างบางได้แต่บ่นกับตัวเองในใจ เมื่อเห็นว่าเขาพาเดินเข้ามาภายในบริเวณวัด แต่แล้วก็พบว่าตัวเองคิดผิดถนัดเมื่อจุดหมายที่แท้จริงที่เขาพาเธอเดินมาหยุดอยู่ก็คือที่เก็บอัฐิของมารดาสายตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่วางใจ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่“ผมก็แค่อยากจะมาไหว้แม่คุณ” เหมือนอคินทร์จะอ่านสายตาของเธอออก จึงชิงบอกก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเอ่ยถาม “คราวก่อนผมยังไม่มีโอกาสได้กราบท่านเลย”ก็เพราะตอนนั้นไม่แน่ใจว่าควรจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเอง เลย

นี่มันอะไรกัน?อคินทร์ถามคำถามนั้นกับคีรินทร์ทางสายตา เมื่อพบว่าหลังกลับจากตลาดในขณะที่กำลังจะเดินเข้าบ้าน คุณยายประไพที่ก่อนไปเขาเห็นว่าหน้าตาของท่านดูซีดเซียว บัดนี้กลับดูสดใสราวกับไม่มีอาการป่วยอะไรกำลังนั่งรับลมเย็น ๆ อยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน ส่วนข้าง ๆ กันนั้นมีตะวัน น้ำมนต์ และผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งพูดคุยกันอยู่ด้วยท่าทางเป็นกันเองส่วนญาติผู้พี่อย่างคีรินทร์ก็กำลังดื่มเบียร์อยู่กับเผ่าอย่างสบายอารมณ์ตะวันที่เห็นต้องตากลับมาแล้วจึงรีบลุกเดินเข้ามาหา แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่เห็นข้าวของที่อีกฝ่ายบอกว่าจะออกไปซื้อ ทว่าวินาทีต่อมาความสงสัยก็หายไปจนหมดสิ้นเมื่อมีรถสามล้อขับเข้ามาจอด เพราะของที่ว่าเต็มรถสามล้อไปหมด“คุณคินทร์กลัวรถจะมีกลิ่นก็เลยจ้างสามล้อมาส่งของให้น่ะ” ต้องตาว่าเสียงหน่าย ๆ เมื่อเห็นความสงสัยในแววตาของเพื่อน ไหนใครบอกว่ารถมีเครื่องฟอกอากาศไง กลิ่นแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก!“รถพี่เล็กนิดเดียวกลัวจะใส่ของไม่หมด”ชายหนุ่มแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้ตะวันเข้าใจผิด แล้วก็เห็นว่าคีรินทร์ที่อยู่ไม่ห่างออกไปอมยิ้มคล้ายกลั้นขำ ส่วนเผ่านั้นแกล้งเมินสายตามองออกไปยังทิวทัศน์หน้าบ้าน แต่เขาก็เ