All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 21 - Chapter 30

“เมื่อกี้พี่เห็นตะวันคุยอะไรกับเพื่อน ๆ อยู่หรือเปล่า ดูท่าทางจะมีเรื่องไม่สบายใจกัน” แทนไทเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง เขารู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทที่ถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น แต่จากที่เขายืนมองอยู่เมื่อครู่ก็พอจะดูออกว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ ไม่งั้นเพื่อนของเธอคงไม่ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจแบบนั้นตะวันมุ่นคิ้วอย่างคนกำลังใช้ความคิดว่าควรจะพูดออกไปดีไหม เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของต้องตา และเธอกับแทนไทเองก็เพิ่งรู้จักกัน ยังไม่สนิทพอที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวของเพื่อนเธอให้ฟังแต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกได้ว่าเขาน่าจะเป็นคนดี ไม่งั้นคงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอเมื่อคราวก่อน และที่สำคัญเขาเป็นคุณหมออยู่ที่โรงพยาบาลนี้ บางทีเขาอาจจะช่วยพูดเรื่องผ่อนผันค่าใช้จ่ายของเพื่อนเธอกับโรงพยาบาลให้ บางทีต้องตาอาจจะไม่ต้องขายบ้าน ตะวันจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้แทนไทฟังไปตามความจริงทันที“บ้านที่ว่าเป็นชื่อของแม่เพื่อนเรางั้นเหรอ” แทนไทเอ่ยถามเมื่อฟังเรื่องราวทุกอย่างจบแล้ว“ใช่ค่ะ ถ้าแม่ต้องเป็นอะไรไป บ้านก็จะตกเป็นของต้องเพราะ แม่ต้องกับพ่อเลี้ยงไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน” ตะวันยังเอ่ยบอกข้อมูลให้คุณหมอหนุ

“คนรวยอย่างคุณมันก็คิดได้แค่นี้แหละ คุณไม่เคยเห็นค่าของคนเท่ากันหรอก คนจนอย่างพวกฉันมันก็แค่ฝุ่นที่พวกคุณพร้อมจะเหยียบย่ำและดูถูกน้ำใจอยู่เสมอ”“คนจน ๆ อย่างพวกเธอถึงได้พยายามถีบตัวเองเข้ามาอยู่ในสังคมของคนอย่างพวกฉันไงล่ะ” คีรินทร์ตอกกลับพร้อมกับหันมามองด้วยความดูแคลน“ผิดเหรอคะที่คนจน ๆ อย่างพวกฉันอยากจะรวย อยากจะมีสิ่งดี ๆ ในชีวิตเหมือนคนทั่ว ๆ ไปบ้าง มีใครอยากจะจนไปทั้งชีวิตบ้างคะ ไม่ใช่เพราะความจนเหรอที่ทำให้แม่ของเพื่อนฉันต้องหมดโอกาสรอดทางชีวิต นอนรอความตายอยู่บนตึกโรงพยาบาลนั่น ถ้าเพื่อนฉันมีเงินเขาคงสามารถพาแม่ไปรักษาโรงพยาบาลดี ๆ ได้ตั้งแต่แรก แล้วไม่ใช่เพราะความจนเหรอที่ทำให้เพื่อนฉันกำลังจะกลายเป็นคนไร้บ้าน เพราะพ่อเลี้ยงเอาค่ารักษาพยาบาลมาบีบให้ต้องขายบ้าน แล้วก็เพราะคำว่าจนอีกนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องมาอาศัยอยู่ร่วมบ้านให้คุณดูถูกอยู่ทุกวันนี้ ถ้าฉันเลือกเกิดได้ ฉันก็อยากจะเกิดมารวยเหมือนกัน ถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่ได้อยากจะอยู่ร่วมบ้านกับคุณหรอก” ตะวันตะคอกกลับทั้งน้ำตาด้วยความโมโห หมดสิ้นแล้วซึ่งความอดทน“ฉัน...” คีรินทร์อึกอักขึ้นมา เมื่อเห็นน้ำตาใส ๆ ที่ไหลอาบแก้มของเธอก็อด

บรรยากาศภายในศาลาวัดที่ตั้งสำหรับสวดอภิธรรมศพ ของมารดาต้องตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า มีคนมาร่วมงานศพไม่กี่คนเพราะเธอและแม่ไม่ได้รู้จักใครมากมาย ตะวันเล่าเรื่องของต้องตาให้คุณย่าประไพฟัง และขออนุญาตท่านมาร่วมงานศพของแม่เพื่อนสนิท นอกจากคุณย่าประไพจะเอ่ยปากอนุญาตแล้ว ท่านยังมาร่วมงานศพของแม่ต้องตาพร้อมตะวันด้วย“มีอะไรเดือดร้อนให้ย่าช่วยก็บอกนะหนูต้องตา อย่าคิดว่าเป็น คนอื่นคนไกลกันล่ะ อยากจะให้ช่วยเหลืออะไรก็บอกผ่านตะวันมาได้เลย”หญิงสูงวัยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” ต้องตายกมือขึ้นกราบแทบตักผู้สูงวัย เพราะคุณย่าประไพอาสาเป็นเจ้าภาพและรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดในงานศพของมารดาให้“ถ้าไม่รู้จะทำอะไรก็ไปทำงานที่ไร่แสนศิริสุขได้นะ ย่ามีค่าขนมให้ จะได้เก็บเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับเล่าเรียน” สิ้นมารดาไปแล้วเด็กสาวคงลำบากไม่น้อย“ขอบคุณคุณย่ามากค่ะ แค่นี้หนูก็ตอบแทนคุณย่าไม่หมดแล้ว ส่วนเรื่องงานมีพวกแม่ค้าในตลาดจ้างให้หนูไปช่วยทำงานแล้วค่ะ” อีกฝ่ายตอบ“โชคดีที่เธอไม่ต้องขายบ้านเนอะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้” สารัชที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยออกมา“นั่นสิ โชคดีมากเลย ไม่งั้น

ตะวันนั่งอยู่บนเตียงนอนของตัวเองอย่างคนคิดไม่ตก หลังจากได้ยินเรื่องของต้องตาเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา อีกหนึ่งอาทิตย์พวกเธอก็จะจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายกันแล้ว แต่เรื่องที่เธอได้ยินอาจารย์คุยกันตอนพักกลางวันขณะที่เอางานไปส่งในห้องพักครู ทำให้เธออดเป็นห่วงต้องตาเพื่อนสนิทของตนขึ้นมาไม่ได้ตอนนี้ต้องตายังติดค้างค่าเทอมกับทางโรงเรียนอยู่ หากเพื่อนของเธอไม่สามารถหาเงินมาจ่ายได้ก็จะมีผลทำให้ทางโรงเรียนไม่ออกวุฒิการศึกษาให้ และแน่นอนว่ามันจะส่งผลต่อทุนที่ต้องตาสามารถสอบติดไปเรียนต่อที่บอสตันได้ตะวันรู้ดีว่าเพื่อนสนิทคาดหวังกับการไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ในครั้งนี้มาก เพราะนั่นหมายถึงการเปลี่ยนแปลงชีวิตของต้องตาเลยก็ว่าได้ จำได้ว่าต้องตาเคยบอกว่าแม้บ้านของเธอจะจนแค่ไหน แต่มารดาของเจ้าหล่อนก็กัดฟันสู้ทำงานส่งเสียให้เธอได้เรียนโรงเรียนดี ๆ เพราะเชื่อว่านั่นจะเป็นหนทางเดียวที่จะยกระดับคุณภาพของชีวิตให้ลูกสาวได้ แต่พอมารดาของต้องตาเสียไป ก็ไม่มีใครรับผิดชอบค่าใช้จ่ายตรงส่วนนี้ร่างบางตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินลงมายังห้องหนังสือด้านล่าง ด้วยรู้ดีว่าเวลานี้คุณย่าประไพต้องอยู่ที่นั่

“ขอบคุณมากตะวัน ขอบคุณที่ให้ยายต้องมาเจอเพื่อนอย่างเธอ”สารัชเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ เขาและต้องตาอยู่บ้านใกล้กันและ โตมาด้วยกัน เขารู้ดีทุกอย่างว่าต้องตาผ่านอะไรมาบ้าง ช่างเป็นโชคดี ของหญิงสาวที่ได้มาเป็นเพื่อนกับตะวัน ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่คนนี้ตะวันและสารัชก้าวเข้ามาในร้านจิวเวลรี่ ก่อนที่ร่างบางจะใช้มือปลดสร้อยคอของตัวเองออกมา อดมองด้วยความรู้สึกบางอย่างในใจไม่ได้ เพราะมันคือของขวัญจากคุณย่าประไพที่ให้เธอตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามายังไร่แสนศิริสุข และเธอก็สวมมันติดตัวไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา‘ขอโทษนะคะคุณย่า’ ตะวันได้แต่พร่ำประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับตัวเองอย่างรู้สึกผิดทันทีที่เจ้าของร้านส่งเงินปึกใหญ่ซึ่งเป็นมูลค่าของสร้อยพร้อมจี้ มาให้ ตะวันก็ส่งมันให้กับสารัชที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับจูงมือหนาของ อีกฝ่ายเดินออกมานอกร้าน“สาลี่ เธอต้องเป็นคนเอาเงินนี่ไปจ่ายค่าเทอมให้ต้องตานะ เพราะเวลาอยู่ที่โรงเรียนเราแทบจะตัวติดต้องตาตลอดเวลา ถ้าขืนยายนั่นรู้ ความจริงเรื่องนี้ต้องไม่ยอมแน่ ๆ” ตะวันเอ่ยกำชับสารัช“อืม ได้” สารัชพยักหน้ารับพร้อมกับเก็บเงินใส่ในกระเป๋ากางเกงของตน“เราต้