All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 31 - Chapter 40

เดินเข้าไปใกล้ ๆ อดไม่ได้ที่จะล้วงมือถือของตนขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟีตัวเองกับดอกทานตะวันโดยมีน้ำตกเป็นแบล็คกราวข้างหลัง เธอไม่รอช้ารีบเปลี่ยนรูปที่เพิ่งถ่ายเป็นรูปพักหน้าจอมือถือพร้อมกับขึ้นคร่อมบนจักรยานเพื่อปั่นกลับเรือนใหญ่เมื่อเห็นว่าตนเองเถลไถลมากพอแล้วเอี๊ยด!เสียงเบรกรถอย่างหนักจากมินิคูเปอร์สีขาว ทำให้ตะวันที่ปั่นจักรยานออกมาจากทางแยกตกใจรีบเบรกจักรยานคู่ใจของตนเช่นกัน แต่โชคร้ายที่จักรยานของเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” ร่างเพรียวระหงในชุดสีครีมเดินลงมา จากรถ พลางถามด้วยน้ำเสียงตกใจ สายตาก็ไล่ดูร่างบางที่ลงไปนอนกับพื้นพร้อมจักรยานคู่ใจว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง“ขอโทษค่ะ ฉันมัวแต่เหม่อจนมองไม่เห็นรถคุณ” ตะวันเอ่ยขอโทษตัดบทด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร“แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” แพรชมพูถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เจ็บค่ะ”“วันหลังระวังหน่อยนะ ขับรถดูทางด้วย อย่ามัวแต่ใจลอย เกิดเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง” แพรชมพูเอ่ยเตือนด้วยคิดว่าเธอคงเป็นคนงานในไร่ เพราะดูจากลักษณะการแต่งตัว“ค่ะ วันหลังจะระวังมากกว่านี้ ต้องขอโทษอีกทีนะคะที่ทำให้คุณตกใจ” ร่างเล็กค้อมศีรษะเป็นเชิงขอโทษขอโพย“

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อแพรนะคะ เป็นเพื่อนของคีย์ค่ะ” แพรชมพูเอ่ยแนะนำตัวเองขึ้นมา เมื่อเห็นว่ายังไม่มีท่าทีว่าจะมีใครแนะนำเด็กสาวให้เธอรู้จัก“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อตะวันค่ะ” ร่างบางเอ่ยแนะนำตัวเองพร้อมกับ ยกมือขึ้นไหว้“ไม่รู้มาก่อนเลยนะคะว่าน้องตะวันอยู่ที่นี่ด้วย”“เป็นเด็กที่คุณย่าสงสารเลยเก็บมาเลี้ยงน่ะ” คีรินทร์เอ่ยแทรก“คีย์!” เสียงของคุณย่าประไพดังขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะปรากฏร่างสูงของใครบางคนที่เดินเข้าประตูมา“อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยนะครับ นี่ผมคงมาได้จังหวะพอดี กำลังหิวเลย” ผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับสะบัดแขนสองสามทีไล่ความเมื่อยล้า“ไอ้คินทร์ มาได้ไงวะ” คีรินทร์เอ่ยทักทายอคินทร์ ลูกพี่ลูกน้องของตนเสียงสูง ใบหน้าฉายแววความแปลกใจไม่น้อย“เออดิ หล่อ ๆ อย่างกูมีไม่กี่คนหรอก” อีกฝ่ายตอบกลับกวน ๆ สายตาคมดำขลับกลับมองไปทางคนตัวเล็กที่ตนไม่เคยเจอมาก่อน“แล้วนี่มาได้ยังไงกัน” ประมุขของบ้านเอ่ยถามหลานชายคนรอง ที่นาน ๆ จะเจอกันสักที ไม่ใช่ไม่ว่างเจอ แต่พ่อตัวดีชอบเอาเวลาไปขลุกอยู่กับสาว ๆ เสียมากกว่า“ขับรถมาเองสิครับ เบื่อกรุงเทพฯ เลยอยากจะมาพักผ่อนที่นี่ สักอาทิตย์” ผู้มาใหม่ยักไหล่ตอบอย

“ตกลงมึงเลือกคนนี้” ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบแต่มิวายยั่วแหย่คีรินทร์ส่ายหน้า “กูไม่เลือกใครทั้งนั้น เพราะกูไม่ได้รักใคร”“งั้นก็อย่าลืมว่ามึงมีเวลาอีกแค่สี่ปีก่อนที่ตะวันจะเรียนจบ!”“มึงคิดว่ากูจะยอมแต่งกับเด็กนั่นเหรอ?” สายตามองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กว้างสุดลูกหูลูกตา“แล้วมึงจะทำยังไง”“กูจะทำทุกอย่างเพื่อบีบให้เด็กนั่นออกไปจากชีวิตกู ออกไปจากบ้านหลังนี้ ออกไปจากไร่แสนศิริสุข” ตอบอย่างมาดมั่นอคินทร์ยกยิ้มมุมปากราวกับกำลังฟังเรื่องขำขัน ก็ดีเหมือนกัน บางทีการอยู่ไกลกันก็อาจเป็นตัวกระตุ้นความรู้สึกชั้นดีอย่างหนึ่งก็ว่าได้ แต่สิ่งหนึ่งที่คีรินทร์คงยังไม่รู้ก็คือเวลาเราปล่อยให้อะไรหลุดมือไปแล้วการตามกลับมานั้นยากยิ่งกว่า“ที่ผ่านมากูยอมให้เด็กนั่นอยู่ร่วมบ้านมาได้หลายปีขนาดนี้ก็ถือว่าใจดีมากพอแล้ว มันถึงเวลาที่เด็กนั่นต้องไปสักทีแล้วละ” แม้จะรู้สึก วูบโหวงในอกลึก ๆ ยามเอื้อนเอ่ย ทว่าสิ่งที่เธอทำไว้มันก็มากพอที่จะให้เขาอดรู้สึกโมโหจนลามมาเป็นทิฐิในใจไม่ได้อคินทร์มองตามสายตาแข็งกร้าวของคีรินทร์ ที่มองฝ่าไปในความมืดท่ามกลางแสงจันทราที่สาดส่องมาให้เห็นเลือนราง จึงได้สะดุดตากับร่างเล็กของต

“ทำบ้าอะไรของมึงฮะไอ้คินทร์” คีรินทร์เอ่ยถามขึ้น“ไม่ได้ทำบ้าอะไร กูแค่จะตามน้องตะวันเข้าไปในไร่”“คุณจะเข้าไปในไร่เหรอคะ”“ก็ใช่น่ะสิ! อยู่บ้านก็เบื่อไม่รู้จะทำอะไร เลยว่าจะตามเธอเข้าไป ในไร่ หาอะไรสนุก ๆ ทำ”“ในไร่ร้อนจะตาย แล้วก็มีแต่พวกคนงานเต็มไปหมด ไม่มีอะไร สนุก ๆ ให้คุณคินทร์ทำหรอกค่ะ”“ฉันก็อยากจะไปดูการทำงานของพวกคนงานในไร่บ้าง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาทำกันยังไง มาที่นี่ก็หลายครั้งแต่ยังไม่เคยลงไปสัมผัส แบบจริง ๆ จัง ๆ เลยสักที”“อยากไปก็ขึ้นรถเดี๋ยวกูไปส่ง” คีรินทร์ที่ทนฟังอยู่ตะโกนบอก“มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูไปกับน้องตะวัน อยากปั่นจักรยานชมไร่ ชมสวนด้วย”“เออ ตามใจมึงละกัน” พูดจบก็ขับรถออกไปอย่างเร็ว นึกหมั่นไส้ ไอ้คนที่จีบสาวไม่ดูเวล่ำเวลาขึ้นมาตงิด ๆ เตือนแล้วไม่ฟังก็ตามใจ เจอยายเด็กนั่นหลอกขึ้นมาเมื่อไรจะสมน้ำหน้าให้ แต่คนอย่างอคินทร์น่ะหรือจะยอมพลาดท่าให้เด็กนั่นหลอก คงต้องบอกว่าเป็นเวรกรรมของเด็กตะวันนั่นมากกว่าที่มาเจอเสือผู้หญิงอย่างอคินทร์!เมื่อรถคันหรูของคีรินทร์ขับออกไปจนลับตาแล้ว ตะวันก็หันมามองร่างสูงที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม“คุณคินทร์จะตามตะวัน

“ตะวัน! รีบทำงานเร็ว พ่อเลี้ยงคีรินทร์มองอยู่” เสียงกิ่งกาญจน์ที่เก็บส้มอยู่ต้นข้าง ๆ ตะโกนบอกอคินทร์มองไปทางที่หญิงสาวชี้มือให้ดู ก็เห็นว่าคีรินทร์ยืนกอดอกจ้องมาทางพวกตนตาเขม็ง ข้าง ๆ กันมีเผ่ายืนตรวจตราผลส้มที่เหล่าคนงานทยอยเอาไปเก็บ“พี่คินทร์เชื่อตะวันหรือยังคะว่าคุณคีย์เกลียดตะวันมาก ขนาด มาทำงานในไร่ก็ยังไม่วายจะตามมาจับผิดอีก” บ่นขึ้นอย่างเหลืออดอคินทร์ถึงกับกลั้นขำไม่ให้เสียงหลุดออกมา นอกจากคีรินทร์จะ เก๊กท่าปากแข็งแสร้งทำใจดำแล้ว เด็กสาวตรงหน้าก็ใสซื่อ และอ่านความรู้สึกของคนไม่ออกเช่นกัน เจ้าหล่อนคงยังไม่รู้สินะว่าการที่คนเราแสดงออกมาว่าเกลียด ไม่ได้หมายความว่าข้างในจิตใจลึก ๆ จะต้องเกลียดเสมอไป เขายังมองไม่ออกเลยว่าสองคนนี้จะมาบรรจบกันได้อย่างไร แต่เขาก็พอจะเดาอนาคตได้ไม่ยาก ว่าต่อไปลูกพี่ลูกน้องหนุ่มของตนจะต้องเจองานหินขนาดไหน แต่ก็ช่างปะไร งานนี้ใครก่ออะไรไว้ก็รับผลที่จะตามมาเอาเองแล้วกันเมื่อถึงเวลาพักตะวันแยกไปหากิ่งกาญจน์เพื่อจะบอกลาเธอก่อนจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ส่วนอคินทร์ก็เดินปรี่เข้าไปหาคีรินทร์และเผ่าซึ่งกำลังตรวจตราผลผลิตที่เก็บได้อยู่“ขยันจังนะไอ้คีย์ ลงมาคุ