All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 11 - Chapter 20

“มีหลานชายสองคน ไม่ได้ดั่งใจเลยสักคน” คุณย่าประไพเอ่ยขึ้นอย่างระอาพลางนึกไปถึงอคินทร์หลานชายอีกคนที่อยู่กรุงเทพฯ“เห็นเจนว่าจะส่งตาคินทร์ไปเรียนต่อเมืองนอกเร็ว ๆ นี้เหมือนกันครับ” จักษ์เอ่ยถึงเจนจิราน้องสาวของตนที่ได้สามีเป็นนักธุรกิจรายใหญ่อยู่ที่กรุงเทพฯ“รายนั้นคงส่งไปเพื่อหนีสาว ๆ ละสิ” ผู้สูงวัยกล่าวเสียงราบเรียบ ตัวท่านเองมีหลานชายสองคนคือคีรินทร์และอคินทร์ อีกคนก็เจ้าชู้ตัวพ่อ มีปัญหาสาว ๆ มาให้ปวดหัวตลอด ส่วนอีกคนก็ไม่สนใจผู้หญิงเอาเสียเลยตะวันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดแจงทายาตามที่ป้าพิกุลเตรียมไว้ให้ เมื่อทายาเสร็จจึงเดินลงมาข้างล่างเผื่อหาอะไรทาน เสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องหนังสือที่เธอมักจะเข้าไปอ่านหนังสือให้คุณย่าประไพฟังอยู่เสมอ แต่ทันทีที่ผลักเปิดประตูเข้าไป กลับได้ยินประโยคสนทนาของคนที่อยู่ด้านในลอยออกมา“ทำไมคีย์ต้องทำตัวมีปัญหากับหนูตะวันด้วย”“คุณย่านั่นแหละครับเมื่อไรจะตาสว่าง เมื่อไรจะเลิกมองว่าเด็กนั่นใสซื่อไร้เดียงสาเสียที” คีรินทร์ย้อนถามผู้เป็นย่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน“หยุดเดี๋ยวนี้นะคีย์ เลิกพูดจาหยาบคายแบบนั้นกับน้องสักที” เมื่อผู้เป็นหลานยังไม่หยุดก

ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นต้นส้มที่เต็มไปด้วยผลสีทองสวยงามกว้างสุดลูกหูลูกตา เธอรู้ว่าภายใต้อาณาจักรนับพันไร่ของแสนศิริสุขนั้น มีทั้งสวนส้มและผลไม้ชนิดอื่นอีก แถมยังมีโรงงานแปรรูปผลไม้เป็นของตัวเอง แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้“หนูไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ” ว่าพลางฉีกยิ้มกว้าง ส่งสายตาเป็นประกายมาให้ชายหนุ่มอย่างลืมตัวคีรินทร์มองท่าทางของคนตัวเล็กแล้วเอ่ยเสียงขรึม “เลิกแทนตัวเองว่าหนูกับฉันได้แล้ว มันไม่ได้ดูน่ารักเลย ฟังแล้วขนลุก”ตะวันหุบยิ้มแทบจะทันที ก่อนจะสบตาคมดุที่มองมาทางเธออยู่แล้ว“ค่ะ พี่คีย์ เอ่อ... คุณคีย์ ต่อไปฉันจะไม่พูดแบบนี้อีกค่ะ”“ดี!” ชายหนุ่มตอบพลางเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังที่จอดประจำของตนเอง ก้าวลงจากรถเดินนำหน้าพาเธอไปยังกลุ่มคนงานที่กำลังช่วยกันเก็บผลส้มอย่างขะมักเขม้น“ฉันเอาส้มไปฝากเพื่อนที่โรงเรียนได้ไหมคะ” ตะวันเอ่ยถามขึ้น เธอเห็นส้มผลใหญ่น่ากินแล้วอดคิดถึงต้องตาไม่ได้“อยู่ฟรีกินฟรีไม่พอ ยังจะขอเอาของไปฝากคนอื่นอีก เธอนี่มันเหลือเกินจริง ๆ นะตะวัน”“...”“ส้มนี่กิโลละตั้งเท่าไร คิดจะขอกันฟรี ๆ แบบนี้น่ะเหรอ”“ฉันซื้อก็ไ

“ระวังหน่อยสิตะวัน สำลักหมดแล้ว” กิ่งกาญจน์พูดพลางส่งผ้าเช็ดหน้าของตนให้ร่างบางยื่นมือออกไปรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำที่เลอะใบหน้าของตน ก่อนจะแกล้งเอ่ยถาม“แล้วปกติพ่อเลี้ยงคีรินทร์มาทานอาหารที่นี่บ้างไหม”“มาสิ ปกติถ้าวันไหนพ่อเลี้ยงเข้ามาตรวจงานที่ไร่ก็มักจะมานั่งทานข้าวร่วมกับคนงานเสมอ เห็นแบบนั้นพ่อเลี้ยงไม่ถือตัวเลยนะ เป็นกันเองกับคนงานมาก” กิ่งกาญจน์เอ่ยออกมาด้วยดวงตาเป็นประกาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คงจะแอบปลื้มอีตาพ่อเลี้ยงปากร้ายใจดำคนนั้นเหมือนสาว ๆ คนอื่นนั่นแหละ แต่จะว่าไปเธอเองก็เคยแอบปลื้มไม่ใช่หรือ“แล้ววันนี้ไม่เห็นเขามากินข้าวเลย” ตะวันถามในสิ่งที่สงสัย“นั่นน่ะสิ ตอนแรกพี่ก็คิดว่าพ่อเลี้ยงจะอยู่ทานข้าวเที่ยงที่นี่เสียอีก ปกติถ้าพ่อเลี้ยงมาที่ไร่ก็มักจะอยู่เกือบทั้งวัน สงสัยวันนี้คงติดงานที่อื่นต่อมั้ง” กิ่งกาญจน์ตอบอย่างไม่แน่ใจ“ฉันล่ะยี้ยายลูกสาวผู้ว่าฯ ที่ชื่อแพรชมพูอะไรนั่นจริง ๆ เลย ชอบมาอ่อยพ่อเลี้ยงถึงในไร่ ดูอย่างวันนี้สิแทนที่พ่อเลี้ยงจะอยู่ทานข้าวที่นี่ กลับโดนแม่นั่นลากออกไปข้างนอกด้วยซะงั้น” เสียงคนงานผู้หญิงวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังดังขึ้

คีรินทร์เหยียบคันเร่งรถSUV คันหรูของตนแทบมิดไมล์ด้วยความร้อนใจ ตาเหลือบมองนาฬิกาบนคอนโซลรถแทบจะทุกนาที ชายหนุ่มหน้าเคร่งขรึมขึ้นด้วยความเครียดที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ มือจับพวงมาลัยแน่นจนขึ้นข้อ นึกโมโหในความสะเพร่าของตนเองที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว ภายในไร่แสนศิริสุขดูมืดไปหมด จะเห็นก็แต่แสงไฟตามท้องถนนที่ใช้สัญจรไปมาเท่านั้น เขาลืมไปได้อย่างไรว่าวันนี้พาเด็กตะวันเข้ามาทำงานในไร่ด้วย ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดตัวเอง ในไร่เต็มไปด้วยพวกคนงานผู้ชาย หน้าตาตะวันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เลยสักนิด ถ้าหากเธอเป็นอะไรไปเขาคงจะไม่มีวันอภัยให้ตัวเองได้เลย ถึงแม้เขาจะไม่ชอบขี้หน้าตะวัน แต่เธอก็ไม่ควรจะต้องมาเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้นในไร่แสนศิริสุขแห่งนี้ และถ้าเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นมีส่วนมาจากเขา เขาจะสู้หน้าครอบครัวตนเองและผู้เป็นยายของเธอได้อย่างไร คีรินทร์ขับรถคู่ใจของตัวเองมาตามทางเรื่อย ๆ สายตาก็กวาด สอดส่ายหาใครบางคนไปทั่ว จนกระทั่งเห็นร่างบอบบางเดินหิ้วถุงที่บรรจุผลส้มไว้อยู่ไกล ๆ ชายหนุ่มเร่งคันเร่งขึ้นไปจอดประกบแทบจะทันที และดูเหมือนเจ้าหล่อนก็จะรู้ตัว เ

“คุณย่าคะ ตั้งแต่วันนี้ไปทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ตะวัน ขออนุญาตเข้าไปทำงานที่ไร่นะคะ” เสียงใสของตะวันเอ่ยขึ้นบนโต๊ะอาหารระหว่างทานมื้อเช้า เรียกให้คนร่วมโต๊ะต่างพากันหันมามองหน้า“ทำงานในไร่เหรอ งานมันหนักนะ” คุณย่าประไพถามขึ้นอย่าง ไม่ค่อยจะเชื่อหูตัวเอง พลางจ้องมือเรียวของตะวันที่มีปลาสเตอร์แปะแผลอยู่“ใช่ค่ะคุณย่า เมื่อวานตะวันเห็นคนงานในไร่ช่วยกันเก็บส้มน่าสนุก ดีค่ะ”“ถ้าอยากหาอะไรทำแก้เบื่อเดี๋ยวลุงให้พี่คีย์หางานเอกสารในออฟฟิศให้ทำดีกว่าไหม” จักษ์พูดขึ้น“อย่าเลยค่ะคุณลุง ตะวันยังเด็ก ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเอกสารหรอกค่ะ เดี๋ยวจะทำให้วุ่นวายกันเปล่า ๆ” ร่างบางพูดพลางส่งยิ้มจน ตาหยีมาให้จักษ์“แล้วจะเอาเวลาไหนอ่านหนังสือหรือทำการบ้าน นี่ก็ใกล้จะสอบเลือกมหาวิทยาลัยแล้วนี่” คุณย่าประไพถามต่ออย่างจับพิรุธ“ตอนกลางคืนไงคะคุณย่า บางวันก็ไม่มีการบ้านเพราะส่วนใหญ่ตะวันจะทำเสร็จกับเพื่อนตั้งแต่อยู่ที่โรงเรียนแล้วค่ะ”“จะขยันไปไหน ไม่ต้องไปทำหรอก อยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณย่า นี่แหละ” ภัสดาทักท้วงตะวันเหลือบตาไปมองคีรินทร์ที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งเอาแต่ตักข้าว เข้าปากโดยไม่พูดอะไรออกมา“อยากไปทำ