All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากอาบน้ำเสร็จตะวันก็เดินออกมาจากห้อง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าทุกอย่างปกติดี บนโต๊ะอาหารมีคีย์การ์ดและกุญแจที่คีรินทร์วางคืนไว้ให้ ข้าง ๆ กันมีกระเป๋าสะพายของเธอวางอยู่ ไม่รอช้ารีบล้วงเอาโทรศัพท์ของตนในกระเป๋าขึ้นมา ก็เห็นว่าหน้าจอมีข้อความจากต้องตาที่ขยันส่งมาทักทายกันทุกเช้าและก่อนนอนเป็นปกติไม่เคยขาด นอกจากข้อความของต้องตาแล้ว ยังมีข้อความและมิสคอลจากศรุตที่เธอไม่ได้รับสายอีกด้วยจัดการปลดล็อกหน้าจอแล้วกดโทร. กลับไปหาเจ้านายหนุ่ม ที่จะว่าไปเขาก็อยู่ในเหตุการณ์เมื่อคืนด้วย“เป็นไงบ้างตะวัน โอเคดีไหม กลับถึงบ้านโดยปลอดภัยหรือเปล่า”ปลายสายถามอย่างเป็นห่วงทันทีที่กดรับ“โอเคค่ะพี่รุต ตะวันปลอดภัยดี ตอนนี้อยู่ที่คอนโดฯ”“ค่อยโล่งใจหน่อย ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่งั้นไอ้คินทร์เอาเลือดหัวพี่ออกแน่ ถ้าตะวันเป็นอะไรไป”เมื่อพูดถึงอคินทร์ก็ทำให้ตะวันอมยิ้มออกมาได้ เธอนึกสภาพออกเลยว่าตอนนี้ศรุตกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่“ขอบคุณพี่รุตมากนะคะที่เข้าไปช่วยตะวันไว้เมื่อคืน”“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก คนที่ตะวันควรขอบคุณคือพี่คีย์ต่างหาก”“อะ... เอ่อ... ค่ะ” ร่างบางถึงกับอึกอักไป จะให้เธอขอบคุณเขาอ

“ฉันจำได้ว่าเคยรับปากอะไรคุณไว้ ฉันเคยบอกว่าถ้าเข้ามาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ฉันจะไม่ใช่เงินของอัศวภิญโญอีก ฉันจะทำงานและหาเงินเรียนต่อด้วยตัวเอง เงินทุกบาทที่คุณย่าท่านโอนให้ฉันไม่เคยกดออกมาใช้เลย คุณจะเอาคืนไปตอนนี้เลยก็ได้นะ”คีรินทร์หยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดู ไล่สายตาดูรายละเอียดย้อนหลังตั้งแต่หน้าแรกก็เห็นว่าคุณย่าของตนให้เงินหญิงสาวไว้ใช้เดือนละสามหมื่นบาท ค่าเทอมอีกต่างหาก ตั้งแต่เดือนแรกจนถึงตอนนี้มีแต่รายการฝากเข้าไม่มีรายการถอนออกเลย จนผ่านมาสามปีตอนนี้เงินในบัญชีอยู่ที่หลักล้านกว่าบาท“ที่ผ่านมาเธอเอาเงินที่ไหนใช้” ชายหนุ่มปิดสมุดบัญชีลง เงยหน้า ขึ้นถาม“ฉันก็ทำงานที่ร้านพี่รุต” ตอบเสียงเรียบ“งานแค่นั้นมันจะไปพอกับค่าใช้จ่ายอะไร”“ฉันรับแปลเอกสารด้วยค่ะ อาจารย์ที่คณะเห็นว่าภาษาอังกฤษฉันค่อนข้างดี เลยรับงานพวกแปลเอกสารแล้วก็งานแปลวรรณคดีต่างชาติมาให้ฉันทำ ก็พอจะมีเงินใช้อยู่บ้าง”มองไปทางกองเอกสารบางส่วนที่ยังวางกองกับหนังสือของเธอบนโต๊ะ ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปหยิบมาเปิดดูแล้วก็เห็นว่าเธอแปลออกได้สละสลวย สังเกตจากตัวงานที่เจ้าหล่อนเก็บไว้ รายได้จากงานแปลเอกสารน่าจะมากกว่าการทำงาน

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ฉันแค่อยากบอกให้คุณสบายใจว่าหลังจากเรียนจบฉันจะไม่กลับไปที่ไร่แสนศิริสุขอีกเด็ดขาด” น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวมั่นคง แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้ในอกของเธอกลับรู้สึกตีบตื้อจนแทบหายใจไม่ออกคีรินทร์หน้าตึงขึ้นมากกว่าเดิมทันทีที่ร่างเล็กเอ่ยจบ อยากบอกว่าเจ้าหล่อนถือดีอวดดีก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะทุกอย่างที่เจ้าหล่อนพูดออกมาล้วนเป็นความต้องการของตนที่เคยพูดออกไปในอดีตจริง ๆ“ฉันขอถามคุณหน่อยได้ไหมคะ” ตะวันรวบรวมความกล้าถามขึ้นอีกครั้ง“ว่ามาสิ” ตอบเสียงเรียบนิ่งที่มีแต่ตนเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้ในใจไม่ได้นิ่งเหมือนคำพูด“ที่คุณเกลียดฉัน เป็นเพราะคุณย่าจะให้คุณแต่งงานกับฉัน หลังฉัน เรียนจบใช่ไหมคะ”“เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง คุณย่าบอกเธองั้นเหรอ!” ถามกลับเสียงเข้มขึ้นทันใด“เปล่าค่ะ คุณย่าไม่เคยคุยเรื่องนี้กับฉัน”“แล้วทำไมถึงรู้”“ฉันบังเอิญได้ยินคุณกับคุณย่าคุยกัน”“เธอรู้มานานแค่ไหนแล้ว”“ตั้งแต่ตอนที่ฉันยังอยู่ที่ไร่แสนศิริสุข”“แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกมา”“เพราะฉันรู้ว่าคุณไม่อยากให้ฉันพูดถึง”“แล้ววันนี้เธอพูดถึงมันขึ้นมาทำไม” ตวาดถามอย่างไม่พอใจคล้ายกลับไม่อยาก

“งั้นเก็บตังค์เลยนะคะ”“อืม”หญิงสาวหันไปบอกให้ป้าเจ้าของร้านที่นั่งว่างจากลูกค้าอยู่ให้มา เก็บตังค์ ชายหนุ่มจัดแจงส่งแบงก์สีเทาให้“ไม่มีเงินทอนเลย วันนี้เจอแต่แบงก์ใหญ่ ๆ” บ่นพร้อมกับควักเงินในกระเป๋าออกมาดู“มื้อนี้ให้ฉันเลี้ยงไม่ใช่เหรอ” ตะวันเอ่ยแย้งพร้อมกับส่งแบงก์สีแดงของตนให้แทนคีรินทร์ที่ยังเห็นแม่ค้ามองหน้าตนอยู่จึงเอ่ยขึ้น “ตะวัน!”“ว่าไงคะ?”“คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอที่คอนโดฯ อีกคืนหนึ่งนะ” พูดเสร็จก็เดิน จ้ำอ้าวไปยังรถคันหรูของตนที่จอดอยู่ โดยไม่สนว่าตอนนี้คนข้างหลังกำลังทำสีหน้ายังไงป้าเจ้าของร้านถึงกับอ้าปากค้าง ก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่าน่าจะเป็นแฟน แต่นี่ถึงกับพามาค้างด้วยที่คอนโดฯ เชียวหรือ เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของหนุ่มสาวสมัยนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าเด็กดีที่ตนนึกเอ็นดูอย่างตะวันจะพลอยเป็นไปกับเขาด้วย“หนูไปก่อนนะจ๊ะป้า วันนี้รีบไปธุระต่อค่ะ” ตะวันรีบบอกเสียงเลิ่กลั่กเมื่อเห็นอาการตกใจของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตาม ชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว หมดสิ้นกันภาพลักษณ์ที่ป้าเคยมองว่าเธอเป็นเด็กดี ป่านนี้ภาพเธอป่นปี้ ป้าคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ต่อให้บอกว่านอนกันคนละห้องก็คงจะไม่มีใ

ตะวันเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นทาบที่หน้าอกของตัวเอง รับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่มันเร็วขึ้นอย่างที่เธอเองก็ควบคุมไม่อยู่ เขาจะรู้บ้างไหมว่าการกระทำของเขากำลังทำให้เธอเสียหลักและไม่เป็นตัวของตัวเอง‘บ้าไปแล้วตะวัน คิดไปไกลถึงไหนแล้ว’ ร่างบางรำพึงเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้ตัวเอง ก่อนจะลงมือทำอาหารให้คนที่กำลังทำให้ตัวเองสติหลุดอยู่ในตอนนี้ออกมาทานด้านคีรินทร์เดินเข้ามาในห้องน้ำที่ตอนนี้จัดว่าเป็นห้องน้ำส่วนตัวของหญิงสาว มองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง นึกแปลกใจตัวเองไม่น้อยที่กลายมาเป็นคนอยากรู้อยากเห็นความเป็นส่วนตัวของคนอื่นไปเสียตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับพวกโรคจิตกำลังคุกคามผู้หญิงเลยแต่ในใจลึก ๆ ก็เถียงขึ้นว่าที่เขาทำอยู่ตอนนี้ก็แค่ต้องการรู้จักเธอให้มากขึ้น และอยากรับรู้เรื่องราวของเธอในอีกแง่มุมที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนแค่นั้นเอง เผื่อบางทีที่ผ่านมาตนอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้ ก็ในเมื่อเหตุการณ์หลายอย่างที่เขารับรู้และสัมผัสช่วงที่ผ่านมา มันค้านกับความคิดของเขาในอดีตคีรินทร์ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เดินออกมาจากห้องของตะวัน ก