All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 41 - Chapter 50

“น้องครับ ลาเต้ของพี่ได้หรือยัง” ลูกค้าคนก่อนหน้าที่ยังยืนรอเครื่องดื่มอยู่ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังชงเครื่องดื่มอยู่ชะงักนิ่งไป และเอาแต่ส่งกระแสจิตผ่านสายตาให้ลูกค้ารายใหม่อยู่ แค่เห็นสายตาที่ทั้งคู่มองกันมันก็ทำให้อดรู้สึกบางอย่างขึ้นมาไม่ได้ เพราะมันเป็นสายตาที่มีบางอย่างแอบแฝงอยู่ ขนาดว่าตนขยันมากินกาแฟแทบทุกวัน ยังไม่เคยได้รับสายตาแบบนั้นจากหญิงสาวเลยสักครั้ง“ได้แล้วค่ะ ขอโทษทีค่ะ” เธอรีบตอบพร้อมกับตักน้ำแข็งใส่แก้ว แล้วเทกาแฟลงไป ก่อนจะยื่นมันให้อย่างรีบร้อนพลางผงกศีรษะให้อย่างขออภัยลูกค้าหนุ่มรับแก้วกาแฟไป แล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะที่อยู่มุมหนึ่งของร้าน เพราะจะได้มองหญิงสาวที่ตนสนใจทำงานไปด้วยได้“เอสเปรสโซเย็นรอสักครู่นะคะ” ตะวันบอกเสียงสั่น ก้มหน้าหลบสายตาคมที่ยังจ้องกันอย่างไม่ลดละ แค่เห็นดวงตาคมดุคู่นั้นก็ทำให้ใจ เต้นแรงโครมคราม“อ้าว! พี่คีย์ มาได้ไงครับ” ศรุตซึ่งเป็นเจ้าของร้านเอ่ยทักทายขึ้น เมื่อเดินออกมาจากหลังร้านแล้วเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์“ผ่านมาทำธุระแถวนี้เลยแวะมา” คนที่นาน ๆ ครั้งจะเข้ากรุงเทพฯ ตอบ ทว่าสายตายังมองอยู่ที่ใครบางคน“สั่งกาแฟอยู่เหรอครับ ไ

มือเล็กใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องพักแล้วกวาดสายตาไปรอบ ๆ ภายในห้องพักตกแต่งด้วยโทนสีเบจ มองแล้วอบอุ่นสบายตา เฟอร์นิเจอร์ที่ใช้ตกแต่งห้องก็ล้วนแล้วแต่ราคาแพง ภายในห้องพักแยกออกเป็นสองห้องนอน ประกอบไปด้วยห้องใหญ่และห้องนอนเล็กสำหรับแขก เธอเลือกที่จะใช้ห้องนอนเล็ก เพราะรู้ว่าห้องนอนใหญ่นั้นเป็นของคีรินทร์ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณย่าประไพมักจะคอยโทร. มาถามสารทุกข์สุกดิบเธออยู่เสมอ คอยโทร. มาเตือนให้เธออย่านอนดึก ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา อย่าหักโหมเรื่องเรียน และที่สำคัญคือบอกให้เธอกลับไปเยี่ยมท่านบ้างตะวันอยากกลับไปเยี่ยมคุณย่าประไพและคนอื่น ๆ ที่ไร่แสนศิริสุขใจจะขาด แต่เธอก็มักจะอ้างว่าเรียนหนักเลยทำให้กลับไปไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ค่อยขึ้นเท่าไรแต่คุณย่าประไพก็ไม่รบเร้าต่อหญิงสาวเดินเข้ามาให้ห้องพัก วางสัมภาระต่าง ๆ ไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินไปทางห้องครัวเทน้ำเย็น ๆ ดื่มแก้กระหาย หยิบถ้วยและจานออกมาจากชั้นวางอย่างละใบแล้วกลับมาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เทข้าวและแกงถุงที่ตนเพิ่งซื้อติดมือกลับมาลงไป แล้วความคิดก็กระหวัดไปถึงใครบางคนที่เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อตอนกลางวัน คนที่เธอไม่คาดคิดมาก่

“ทุกคน! เรามีเพื่อนที่จะแนะนำให้รู้จัก คนนี้ชื่อตะวันเป็นเพื่อนร่วมงานของเราเอง”“สวัสดีค่ะ” ตะวันเอ่ยทักทายพร้อมกันส่งยิ้มให้คนในโต๊ะ เมื่อเห็นว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอ“โห! เพื่อนสวยว่ะ มีแฟนยังค้าบ?” เสียงผู้ชายคนหนึ่งในโต๊ะดังขึ้น“ยังไม่มี ถ้าชอบก็ลองจีบดู แต่จะจีบติดหรือเปล่าอันนี้ไม่รับประกันผล” เจ้าของวันเกิดตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวน ๆ“ตะวันนั่งก่อน รับเครื่องดื่มอะไรดี”“ขอน้ำเปล่าดีกว่า” ร่างบางตอบทันทีที่ได้คำตอบของเธอ คนในโต๊ะก็พากันโห่แซวอย่างชอบใจ“มาทั้งทีกินน้ำเปล่าเนี่ยนะ ถามจริงหลุดออกมาจากหนังสือกุลสตรีไทยหรือเปล่า”คนในโต๊ะพากันหัวเราะคิกคักจนร่างบางที่รู้ตัวว่าโดนแซวเริ่ม ไม่พอใจ จึงเอ่ยออกมาเสียงแข็ง“เราไม่เคยเที่ยวแบบนี้มาก่อนก็เลยดื่มไม่เป็น”“ใจเย็น ๆ นะตะวัน เราขอโทษแทนเพื่อนด้วย ไอ้พวกนี้มันเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของเราเอง มันปากหมาแบบนี้แหละ”“เราว่าเรากลับก่อนดีกว่า ขอโทษนะที่ทำให้ไม่สนุก”“ไม่เอา ยังไม่ให้กลับ ถ้ากลับเราโกรธจริงด้วย ตะวันอย่าถือสา เพื่อนเราเลยนะ” สีหน้าของเพื่อนร่วมงานดูสลดลง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนตะวันอดรู้สึกใจ

“พอก่อนพี่คีย์ เดี๋ยวมันก็ตายหรอก” ศรุตรีบเอ่ยห้าม พร้อมกับถลาเข้าไปรั้งร่างสูงที่ตอนนี้กำลังโมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ ดวงตาแดงก่ำที่มองไปยังชายหนุ่มผู้ก่อเหตุบ่งบอกว่าคีรินทร์พร้อมจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายกันไปข้างหนึ่ง“แค่นี้ยังน้อยไป ไอ้หน้าตัวเมียอย่างมันสมควรเจอหนักกว่านี้อีก คิดดูสิว่าที่ผ่านมาจะมีผู้หญิงที่มันทำแบบนี้มาแล้วกี่คน!” ถึงแม้ว่าศรุตจะดึงรั้งร่างสูงของคีรินทร์ไว้ได้ แต่ชายหนุ่มก็ออกแรงสะบัดจนหลุด ก่อนจะฝากฝ่าเท้าหนาลงบนลำตัวของคนที่ยังนอนกองอยู่กับพื้นอีกรอบ“มันทำอะไรเธอไปบ้างหรือเปล่า” คีรินทร์หันมาเอ่ยถามตะวันที่ยังยืนตัวสั่นด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า“ไม่ได้ทำค่ะ” คนตัวเล็กรีบเอ่ยตอบ“ปีกกล้าขาแข็งริอ่านออกมาเที่ยวกลางคืนแต่เอาตัวไม่รอด”ชายหนุ่มตำหนิเสียงแข็งพร้อมกับถอดเสื้อแจ็กเก็ตที่ตนสวมอยู่ คลุมไหล่ให้หญิงสาวที่ยืนจะล้มแหล่มิล้มแหล่“คุณคีย์! คุณคีย์จริง ๆ ด้วย” เมื่อเห็นชัด ๆ ว่าคนที่เข้ามาช่วยคือใคร ตะวันก็ปล่อยโฮออกมาอย่างดีใจ ถ้าตอนนี้เขาไม่มายืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง บางทีคืนนี้เธออาจจะโดนผู้ชายระยำคนนั้นลากออกไปปู้ยี่ปู้ยำถึงไหนต่

“เอากลับไปด้วย ถ้าไม่อยากเก็บไว้ก็ทิ้งลงถังขยะไป น้ำใจควรมีให้ถูกคน คนที่แสดงออกต่อหน้าว่าดีใช่ว่าจะเป็นคนดีอย่างที่เห็น ของแบบนี้มันปลอมกันได้ แล้ววันหลังจะคบใครเลือกให้มันดี ๆ หน่อย คนเลว ๆ อย่าไปคบ!” พูดจบก็จับมือเล็กของตะวันแน่นขึ้นกว่าเดิม จนหญิงสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นในหัวใจอย่างประหลาดคีรินทร์พาตะวันเดินออกไปยังรถของตนที่จอดอยู่ตรงโซนวีไอพี พร้อมกับเอ่ยบอก“ขึ้นรถสิ ยืนเซ่ออยู่นี่คงไม่ใช่รอให้ฉันเปิดประตูรถให้หรอกนะ”“เปล่าค่ะ”“แล้วยืนรออะไร ทำไมไม่ขึ้นรถอีก!”“คุณไม่ต้องไปส่งฉันหรอก ฉันกลับเองได้ นี่มันก็ดึกแล้ว รบกวนคุณเปล่า ๆ” เสียงหวานบอกอย่างเกรงใจ“คิดว่าฉันอยากไปส่งนักหรือไง นี่ถ้าไม่เห็นว่าดึกแล้วฉันคงไม่ไปหรอก แล้วดูสภาพตัวเองตอนนี้ซะก่อน เดินแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว กลับเองคงได้เป็นเมียแท็กซี่อย่างที่ไอ้หมอนั่นว่าไว้จริง ๆ”คีรินทร์เดินเข้าไปคว้ามือเรียวที่ยังยืนนิ่งอยู่อีกครั้ง เดินอ้อมรถมาเปิดประตูฝั่งนั่งข้างแล้วจับคนตัวเล็กที่ยังงุนงงอยู่ยัดเข้าไป ทั้ง ๆ ที่เกลียดแต่ตอนนี้กลับทิ้งเจ้าหล่อนให้อยู่ห่างจากสายตาไม่ได้ จัดการคาดสายเบลต์ให้เสร็จก็เดินกลับมานั่งฝั่งคน