All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 121 - Chapter 130

เขายื่นม้วนราชโองการให้หานจื่อเยว่ด้วยรอยยิ้มบาง “ฮ่องเต้ทรงมีพระราชวินิจฉัยตอบกลับมาแล้ว พระองค์ทรงอนุญาตและประทานพรให้การสมรสระหว่างข้ากับเจ้าเป็นไปตามประเพณี พร้อมทั้งแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งจวนจิ้งอ๋องอย่างเป็นทางการเมื่อถึงวันมงคลสมรส”หานจื่อเยว่รับม้วนราชโองการมาถือไว้ นางรู้ดีว่าฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในเมืองหลวงนั้น หาได้ประทานพรด้วยความเต็มใจไม่ แต่เป็นเพราะพระองค์ทรงหวาดระแวงและเกรงกลัวบารมีของมู่หรงจิ่งเทียนที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จในแดนเหนือ การขัดใจจิ้งอ๋องในเรื่องการแต่งงานย่อมนำมาซึ่งความบาดหมางที่ไม่เป็นผลดีต่อราชสำนัก ฮ่องเต้จึงเลือกที่จะประทับตราอนุญาตอย่างง่ายดาย“เพียงเท่านี้ ก็ไม่มีขุนนางหน้าไหนกล้าเอาเรื่องฐานะของเจ้ามาเป็นข้ออ้างดูแคลนได้อีก งานมงคลของเราจะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนเหนือ ข้าจะให้พ่อบ้านจัดการเรื่องสินสอดและฤกษ์ยามให้เรียบร้อย” มู่หรงจิ่งเทียนกล่าวเสียงหนักแน่น หานเยี่ยนโจวและหลินซือหลิงมองหน้ากันด้วยความปีติยินดี หลินซือหลิงน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจที่บุตรสาวของตนจะได้เป็นถึงพระชายาเอก เป็นเกียรติยศสูงสุดที่ตระกูลหานไม่

หานจื่อเชวียนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับท่านอ๋อง การสอบฮุ่ยซื่อคือศูนย์รวมของจวี่เหรินหัวกะทิจากทั่วทุกมณฑลของแคว้น หากพวกเรายังรั้งอยู่ที่นี่ ก็เปรียบเสมือนกบในกะลา ไม่อาจรับรู้ความเคลื่อนไหว ทิศทางการเมือง และนโยบายล่าสุดของราชสำนักได้ทันท่วงที การไปเยือนเมืองหลวงคือหนทางเดียวที่จะเบิกเนตรให้กว้างไกล”หานเยี่ยนโจวมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย เขาลูบถ้วยชาในมือเบาๆ “แต่เมืองหลวงนั้นเต็มไปด้วยเสือซ่อนมังกรซุ่ม การเมืองซับซ้อนและเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี ซ้ำยังเป็นถิ่นฐานของตระกูลขุนนางเก่าแก่ พ่อเกรงว่าพวกเจ้ายังอ่อนประสบการณ์ เมื่อไปถึงแล้วจะไร้ที่พึ่งพิงและอาจถูกผู้มีอำนาจรังแกเอาได้ง่ายๆ”มู่หรงจิ่งเทียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ท่านลุงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ข้าได้เตรียมการรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว ข้าจะส่งอิ่งอี องครักษ์เงาที่มีวรยุทธ์ล้ำเลิศที่สุดของข้า ให้ทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามและคุ้มกันจื่อเชวียนกับเหวินเทียนเดินทางเข้าเมืองหลวง อิ่งอีชำนาญเส้นทาง รู้จักหลบหลีกภัยอันตราย และรู้วิธีรับมือกับพวกสายลับในเมืองหลวงเป็นอย่างดี เขาย่อมปกป้องบุตรชายของท่านได้อย่างรัดกุมที่สุด”ห

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บของเมืองหลวงค่อยๆ คลายตัวลง สายลมเริ่มนำพาความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเข้ามาแทนที่ กิ่งหลิวริมสระน้ำในจวนสกุลหานเริ่มแตกใบอ่อนสีเขียวขจี เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเดือนสามได้มาถึงแล้วตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา หานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียนใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างเงียบสงบและมีระเบียบวินัย นอกจากการเดินทางไปศึกษาหาความรู้และแลกเปลี่ยนทรรศนะกับสหายร่วมเรียนในกั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดพวกเขาล้วนมุ่งมั่นอยู่กับการอ่านตำราและเขียนบทความในห้องหนังสืออย่างเคร่งครัดทุกเช้าตั้งแต่ยามเหม่า บัณฑิตทั้งสองจะตื่นขึ้นมาล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกความสดชื่น จากนั้นจะมานั่งคัดอักษรเพื่อฝึกฝนสมาธิให้ตั้งมั่น เมื่อถึงยามเฉิน หานอู่จะให้บ่าวรับใช้ยกอาหารเช้าที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยคุณค่าทางโภชนาการมาให้ หลังอาหาร พวกเขาจะเริ่มทบทวนตำรากฎหมาย ประวัติศาสตร์ และหลักปรัชญาการปกครองของแคว้นอย่างละเอียด พวกเขาไม่เคยออกไปเที่ยวเตร่ตามหอสุรา หรือเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าคุณชายในเมืองหลวงเลยแม้แต่ครั้งเดียว กิจวัตรอันเคร่งครัดนี้ทำให้บัณฑิตทั้งสอง

“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่นำข่าวดีนี้มาแจ้งให้พวกเราทราบด้วยตนเอง” หานจื่อเยว่กล่าว“นอกจากเรื่องแจ้งข่าวแล้ว วันนี้ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน” มู่หรงจิ่งเทียนกล่าวพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านจวนอ๋องพ่อบ้านสั่งให้ทหารองครักษ์และบ่าวไพร่ทยอยขนหีบสีแดงจำนวนเก้าสิบเก้าใบลงมาจากรถม้า นำมาจัดวางเรียงกันที่ลานหน้าเรือนตระกูลหานอย่างเป็นระเบียบ หีบแต่ละใบมีน้ำหนักมากจนต้องใช้ชายฉกรรจ์สองคนในการยก เมื่อเปิดหีบออก แสงสะท้อนจากทองคำและเครื่องประดับทำเอาผู้ที่มองเห็นต้องหรี่ตาลงชาวบ้านชิงซานที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ต่างส่งเสียงพูดคุยกันด้วยความตื่นตาตื่นใจ พวกเขาไม่เคยเห็นหีบสินสอดจำนวนมากมายและยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อนในชีวิต มู่หรงจิ่งเทียนหันมากล่าวกับหานเยี่ยนโจวและหลินซือหลิงด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านลุง ท่านป้า บัดนี้ฐานะของตระกูลหานมีความมั่นคงและเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั่วหล้า ข้าจึงนำสินสอดเหล่านี้มาเพื่อสู่ขอหานจื่อเยว่ตามธรรมเนียม ข้าขอให้คำมั่นสัญญาว่า ข้าจะดูแลนางด้วยชีวิต จะยกย่องนางเป็นพระชายาเอกเพียงผู้เดียว และจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายหรือรังแกนางได้”หานเยี่ยนโจวและหลินซือหลิงมอง

หานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียนรับคำอวยพรและเชิญทั้งสองเข้าร่วมโต๊ะอาหาร พวกเขาเดินรินสุราขอบคุณผู้อาวุโสในหมู่บ้านและผู้ที่เคยช่วยเหลือครอบครัวของตน พวกเขาวางตัวอย่างถ่อมตน ไม่แสดงท่าทีเย่อหยิ่งหรือถือตัวว่าเป็นขุนนางแห่งราชสำนัก ทำให้ชาวบ้านและแขกเหรื่อยิ่งเคารพพวกเขามากขึ้นเมื่องานเลี้ยงเลิกราและแขกเดินทางกลับไปหมดแล้ว ครอบครัวตระกูลหานก็ได้นั่งล้อมวงพูดคุยกันตามลำพัง หานจื่อเชวียนเล่าถึงประสบการณ์ในห้องสอบและบรรยากาศในวังหลวงให้ทุกคนฟัง ส่วนหานเหวินเทียนก็เล่าเรื่องการรับตำแหน่งในสถาบันฮั่นหลิน ราชสำนักอนุญาตให้ขุนนางใหม่พักอยู่ที่บ้านเกิดได้หนึ่งเดือน ก่อนจะต้องเดินทางกลับไปปฏิบัติหน้าที่ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่พักอยู่บ้าน หานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียนไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า หานเยี่ยนโจวผู้เป็นบิดานั้นมีฐานะเป็นซิ่วไฉ และได้เปิดสถานศึกษาโรงเรียนส่วนตัวในหมู่บ้านชิงซานเพื่ออบรมสั่งสอนเด็กๆ ในพื้นที่มาโดยตลอด ในฐานะผู้ใฝ่รู้และเป็นแม่พิมพ์ของชาวบ้าน หานเยี่ยนโจวอุทิศตนให้กับการสอนหนังสืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเมื่อบุตรชายทั้งสองสอบได้ตำแหน่งระดับสูง พวกเขาจึงใช้เวลาว่างทั้ง