All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 131 - Chapter 140

เจ้าหน้าที่ผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านแต่งกายเรียบง่ายมาอ้างกฎหมาย เขาก็ทำเสียงขึ้นจมูก “เจ้าเป็นใครกัน ถึงกล้ามาสอนกฎหมายข้า ข้าเป็นผู้ดูแลที่นี่ ข้าย่อมมีสิทธิ์กำหนดกฎเกณฑ์”อิ่งอีที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวขึ้นมาเงียบๆ เขาดึงป้ายประจำตัวขุนนางของหานจื่อเชวียนออกมาแสดงให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นดู ป้ายทองเหลืองสลักอักษร 'สถาบันฮั่นหลิน ขุนนางขั้นหก หานจื่อเชวียน' ปรากฏอยู่ตรงหน้าเจ้าหน้าที่จุดพักม้าเบิกตากว้าง เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ขุนนางจากสถาบันฮั่นหลินถือเป็นขุนนางใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาท การล่วงเกินบุคคลเช่นนี้ย่อมมีโทษหนัก“ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ขอใต้เท้าโปรดอภัย ข้าน้อยเพียงแค่ล้อเล่นกับชาวบ้านเหล่านี้เท่านั้น” เจ้าหน้าที่กล่าวตะกุกตะกัก“การรีดไถหยาดเหงื่อแรงงานของราษฎรไม่ใช่เรื่องล้อเล่น คืนเงินที่ท่านเก็บเกินไปให้แก่ชาวบ้านทั้งหมด และจัดหาที่พักตามความเหมาะสมให้พวกเขา หากข้าเดินทางกลับถึงเมืองหลวงแล้วพบว่ามีรายงานการร้องเรียนเรื่องจุดพักม้าแห่งนี้อีก ข้าจะนำเรื่องไปแจ้งกรมอาญาด้วยตนเอง” หานจื่อเชวียนกล่าวเสียงเข้

เขากดสะโพกแทรกความเป็นชายเข้าไปในช่องทางคับแคบอย่างเชื่องช้า หานจื่อเยว่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำเป็นครั้งแรก นางกัดริมฝีปากแน่น มู่หรงจิ่งเทียนหยุดนิ่ง เขาก้มลงจูบปลอบประโลมและรอจนร่างกายของนางผ่อนคลายและคุ้นชินกับขนาดของเขา เมื่อความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านวาบ เขาจึงเริ่มขยับสะโพกเข้าออกจังหวะการสอดใส่เริ่มจากเนิบนาบและหนักแน่น ก่อนจะเร่งความเร็วและรุนแรงขึ้นตามแรงปรารถนา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องหอสลับกับเสียงครางต่ำของมู่หรงจิ่งเทียนและเสียงร้องครวญครางของหานจื่อเยว่ ร่างกายของทั้งสองสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามผิวหนัง ความเร่าร้อนแผดเผาทุกสัดส่วน มู่หรงจิ่งเทียนกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างดุดันและลึกซึ้ง หานจื่อเยว่ตอบรับทุกจังหวะการเคลื่อนไหว นางโอบกอดรอบคอเขาแน่นและปล่อยตัวไปตามพายุอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้นเมื่อถึงจุดสูงสุด มู่หรงจิ่งเทียนเร่งจังหวะถี่กระชั้น เขากดกระแทกเข้าไปลึกสุดและปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของนาง หานจื่อเยว่กระตุกเกร็งและปลดปล่อยความสุขสมออกมาเช่นกัน ทั้งสองหอบหายใจหนักหน่วง มู่หรงจิ่งเทียนทิ้งตัวลงนอ

มู่หรงจิ่งเทียนเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อแจ้งเรื่องนี้แก่ฮ่องเต้ ฮ่องเต้เห็นด้วยและมอบป้ายทองคำอาญาสิทธิ์ให้เขาลับๆ เพื่อใช้จัดการขุนนางกังฉินหากพบการกระทำผิด ส่วนหานจื่อเยว่ให้บ่าวรับใช้ไปแจ้งหานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียนให้ตั้งใจทำงานในสถาบันฮั่นหลิน ไม่ต้องกังวลเรื่องทางจวนอ๋องเช้าวันออกเดินทาง ขบวนรถม้าถูกเตรียมพร้อมอยู่ที่หน้าจวนจิ้งอ๋อง การเดินทางครั้งนี้ไม่มีการประดับธงหรือตราสัญลักษณ์ของจวนอ๋อง รถม้าเป็นแบบเรียบง่ายแต่แข็งแรง อิ่งอีทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้า มีองครักษ์ฝีมือดีสิบคนแต่งกายเป็นผู้คุ้มกันขบวนสินค้าพ่อค้าทั่วไปขี่ม้าตามประกบ หานจื่อเยว่และมู่หรงจิ่งเทียนแต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีแบบคหบดีทั่วไปก้าวขึ้นรถม้า อิ่งอีบังคับม้าให้เคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าลงสู่ทางใต้การเดินทางในวันแรกผ่านไปอย่างราบรื่น สองข้างทางเป็นพื้นที่การเกษตรและหมู่บ้าน รถม้าแล่นไปตามเส้นทางสายหลัก มู่หรงจิ่งเทียนและหานจื่อเยว่นั่งอยู่ภายในรถม้า พวกเขาเปิดม่านหน้าต่างเพื่อดูสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านริมทาง หานจื่อเยว่จดบันทึกราคาสินค้าเกษตรที่ชาวบ้านนำมาวางขายริมถนนเพื่อเปรียบเทียบกับราคาในเ

“พวกเจ้าเป็นใคร กล้าบุกรุกงานเลี้ยงของคหบดีเฉียน ทหาร จับตัวพวกมันไว้” นายอำเภอจ้าวสั่งทหารยามของตนอิ่งอีก้าวออกมาด้านหน้า เขาดึงป้ายทองคำอาญาสิทธิ์สลักลายมังกรออกมาชูขึ้นเหนือศีรษะ ทหารยามที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาเห็นป้ายทองคำก็เบิกตากว้างและรีบทิ้งอาวุธคุกเข่าลงพื้นทันที ขุนนางและพ่อค้าในงานเมื่อเห็นป้ายอาญาสิทธิ์ก็รีบคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว“ป้ายอาญาสิทธิ์จากฮ่องเต้ ผู้ถือป้ายมีสิทธิ์ตัดสินโทษแทนโอรสสวรรค์” อิ่งอีประกาศเสียงก้องมู่หรงจิ่งเทียนเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้านายอำเภอจ้าวที่ตัวสั่นเทา “เจ้าคือจ้าวหลิน นายอำเภอเมืองหลินโจว ข้ามาตรวจสอบการสร้างเขื่อนและงบประมาณหนึ่งแสนตำลึงที่ราชสำนักมอบหมาย”“ใต้เท้า ข้าน้อยทำตามขั้นตอนทุกอย่าง เขื่อนสร้างเสร็จแล้ว ราษฎรล้วนยินดี” นายอำเภอจ้าวตอบตะกุกตะกักหานจื่อเยว่ก้าวออกมา “เจ้าบังคับยึดที่ดินราษฎรโดยไม่จ่ายเงินชดเชย เกณฑ์แรงงานโดยไม่ให้ข้าวปลา ใช้วัสดุสร้างเขื่อนคุณภาพต่ำจนน้ำท่วมไร่นาชาวบ้าน เงินแปดหมื่นตำลึงถูกยักยอกเข้ากระเป๋าเจ้าและคหบดีเฉียน ความผิดนี้มีหลักฐานชัดเจนที่ตัวเขื่อนและบัญชีที่พวกข้าจะยึดเอาไว้เพื่อตรวจสอบใ

หานจื่อเยว่ก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี นางโยนสมุดบัญชีที่อิ่งอีแอบเข้าไปค้นพบมาจากจวนสกุลหลินเมื่อคืนก่อนลงตรงหน้านายอำเภอ“นี่คือสมุดบัญชีลับการแบ่งปันผลกำไรระหว่างจวนสกุลหลินและที่ว่าการอำเภอเมืองหนานชาง ในสมุดบัญชีระบุชัดเจนว่าพวกเจ้าตกลงกันขึ้นราคาสมุนไพรถึงสิบเท่า หลักฐานแน่นหนาเพียงนี้ เจ้ายังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่” หานจื่อเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นคหบดีหลินโขกศีรษะจนหน้าผากแตกเลือดไหล “พระชายาโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยถูกบังคับ นายอำเภอเป็นผู้บีบบังคับให้ข้าน้อยจ่ายส่วยขอรับ”“หุบปาก ข้าไม่ฟังคำแก้ตัวของพวกกังฉินที่โยนความผิดให้กัน อิ่งอี ควบคุมตัวนายอำเภอและคหบดีหลินไปขังในคุกมืด รอการไต่สวนเพื่อรับโทษประหาร ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินและที่ว่าการอำเภอ นำสมุนไพรที่กักตุนไว้ในโกดังทั้งหมดออกมาตั้งโรงทาน ต้มยาแจกจ่ายให้ราษฎรฟรี หากมีขุนนางคนใดในเมืองหนานชางเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ให้จับกุมมาสอบสวนให้หมด” มู่หรงจิ่งเทียนตวาด “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” อิ่งอีประสานมือรับคำสั่ง ทหารของนายอำเภอที่เพิ่งลุกขึ้นมารีบเปลี่ยนฝ่ายและช่วยองครักษ์ควบคุมตัวนายอำเภอและคหบดีหลินออกไปจากตลาด