All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 141 - Chapter 150

หานจื่อเยว่ไม่รอช้า นางทิ้งตัวดิ่งลงจากหน้าผาสูงชันราวกับใบไม้ร่วง อาศัยเงามืดของโขดหินพรางตัวเข้าประชิดป้อมธนูทางซ้าย ทหารยามสองคนบนป้อมยังไม่ทันรู้ตัว ดาบสั้นในมือขวาของนางก็พุ่งทะลุทะลวงตัดหลอดลมของคนแรกอย่างแม่นยำ นางตวัดเท้าเตะเข้าที่ก้านคอของคนที่สองจนกระดูกหักล้มลงสิ้นใจโดยไม่ทันส่งเสียงร้อง มู่หรงจิ่งเทียนจัดการป้อมธนูฝั่งขวาเสร็จสิ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน เขาทะยานลงสู่พื้นดินและเริ่มลงมือสังหารผู้คุมที่เดินลาดตระเวนรอบนอก เพลงดาบของมู่หรงจิ่งเทียนดุดันและหนักหน่วง ทุกการตวัดดาบหมายถึงชีวิตของผู้คุมหนึ่งคน ร่างไร้วิญญาณร่วงลงพื้นทีละคนอย่างเงียบเชียบในขณะเดียวกัน หานจื่อเยว่ทะลวงเข้าสู่พื้นที่ชั้นใน นางพุ่งตัวเข้าหากลุ่มผู้คุมห้าคนที่กำลังใช้แส้เฆี่ยนตีชายชรา ผู้คุมคนหนึ่งง้างแส้เตรียมฟาด ทว่ายังไม่ทันสุดแขน ดาบสั้นของหานจื่อเยว่ก็ตัดผ่านข้อมือของมันจนขาดสะบั้น เลือดสาดกระเซ็น ผู้คุมอีกสี่คนชักดาบออกและพุ่งเข้าโจมตีหานจื่อเยว่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วดุจสายฟ้า นางเบี่ยงตัวหลบคมดาบแรก ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของศัตรูจนยุบ ดาบสั้นในมือซ้ายตวัดปาดคอผู้คุมคนที่สาม ดาบสั้นในมือขวาแทงท

“พวกเจ้ากล้ามาถล่มค่ายของข้า รนหาที่ตาย” หัวหน้าโจรคำรามและพุ่งตัวเข้าสู่ลานกว้างมันเล็งเป้าหมายไปที่มู่หรงจิ่งเทียนที่กำลังฟาดฟันลูกสมุนอยู่ ดาบง้าวขนาดใหญ่ถูกฟาดลงมาด้วยแรงมหาศาล มู่หรงจิ่งเทียนยกดาบขึ้นรับการปะทะ แรงกระแทกทำให้พื้นดินใต้เท้าของเขายุบลงไป มู่หรงจิ่งเทียนเบี่ยงดาบและสวนกลับ แต่หัวหน้าโจรมีประสบการณ์สู้รบสูง เขาดึงง้าวกลับและตวัดฟันในแนวขวางบีบให้เขาต้องถอยมู่หรงจิ่งเทียนเข้าปะทะด้านหน้าเพื่อดึงดูดความสนใจ เขาฟาดดาบอย่างหนักหน่วงบีบให้หัวหน้าโจรต้องใช้กำลังทั้งหมดในการตั้งรับ หานจื่อเยว่อาศัยความเร็วพุ่งตัวอ้อมไปด้านข้าง นางพุ่งมีดสั้นเข้าใส่ข้อพับเข่าของหัวหน้าโจร แต่เขาไหวตัวทันและใช้ด้ามง้าวปัดมีดสั้นทิ้ง มันหมุนตัวตวัดง้าวฟันใส่หานจื่อเยว่นางย่อตัวหลบคมง้าวที่เฉียดศีรษะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด อาศัยจังหวะที่หัวหน้าโจรเปิดจุดอ่อนบริเวณรักแร้ นางตวัดดาบสั้นฟันเข้าที่ข้อต่อชุดเกราะจนเลือดสาด หัวหน้าโจรชะงักด้วยความเจ็บปวดมู่หรงจิ่งเทียนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาก้าวเท้าพุ่งเข้าประชิด แทงดาบยาวทะลุเกราะหนังบริเวณหน้าอกของหัวหน้าโจรจนมิดด้าม หัวหน้าโจรกระอักเลือด แต

“ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยทำเถิดขอรับ” อิ่งอีคุกเข่าประสานมือ“ไม่ต้อง วันนี้พวกเจ้าไปพักผ่อน ข้าจะออกกำลังกาย” มู่หรงจิ่งเทียนกล่าวและลงมือผ่าฟืนต่อ ฟืนถูกผ่าออกเป็นสองซีกขนาดเท่ากันอย่างแม่นยำ หานจื่อเยว่เข้าไปในครัว เห็นหลินซือหลิงกำลังก่อไฟเตรียมอาหารเช้า นางจึงเข้าไปช่วยล้างผักและหั่นเนื้อหมู“พระชายา ไปพักเถิด งานในครัวปล่อยให้แม่จัดการเอง” หลินซือหลิงกล่าว“ท่านแม่ เรียกข้าว่าจื่อเยว่เหมือนเดิมเถิด ข้ากลับมาบ้าน ข้าคือบุตรสาวของท่าน ข้าอยากช่วยทำอาหารเช้า” หานจื่อเยว่ตอบพร้อมตั้งกระทะบนเตาไฟนางทำข้าวต้มหมูสับ ผัดผักกาดขาว และทอดไข่เค็ม เมื่ออาหารเสร็จ ทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวเช้าที่โต๊ะไม้กลางโถงบ้าน หานเยี่ยนโจวมองบุตรสาวและบุตรเขยด้วยความพอใจ มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่าย หานเยี่ยนโจวสอบถามเรื่องการจัดการที่ดินจ้วงซี หานจื่อเยว่ตอบกลับว่าจะเข้าไปดูขั้นตอนการเก็บเกี่ยวในวันนี้ยามเฉิน หานจื่อเยว่และมู่หรงจิ่งเทียนขี่ม้าออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าไปยังจ้วงซี วันนี้เป็นวันเริ่มต้นเก็บเกี่ยวข้าวฤดูกาลใหม่ ชาวบ้านหลายสิบคนกำลังเกี่ยวข้าวในแปลงนา ทั้งสองผูกม้าไว้ใต้ต้นไม้แล้วเดินไปที่คันนา

มู่หรงจิ่งเทียนสั่งให้อิ่งอีนำรถม้าสามคันไปรับนักเรียนที่เรือนสกุลหานและทำหน้าที่คุ้มกันขบวนเดินทางไปยังตัวอำเภอเมืองชิงสุ่ย เช้าวันออกเดินทาง หานเยี่ยนโจวและนักเรียนทั้งเจ็ดคนก้าวขึ้นรถม้า อิ่งอีบังคับรถม้านำขบวนออกจากหมู่บ้านชิงซาน มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ การเดินทางใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม ขบวนรถม้าก็มาถึงหน้าสนามสอบประจำอำเภอบริเวณหน้าสนามสอบมีบัณฑิตและนักเรียนจากหลายหมู่บ้านและหลายสำนักศึกษามายืนรออยู่เป็นจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ของทางการตั้งโต๊ะตรวจค้นสิ่งของอย่างเข้มงวดเพื่อป้องกันการทุจริต หานเยี่ยนโจวพานักเรียนทั้งเจ็ดคนไปเข้าแถวรอรับการตรวจค้น เมื่อถึงคิว เจ้าหน้าที่ตรวจค้นกระบอกใส่พู่กันและแท่นหมึกอย่างละเอียด เมื่อไม่พบสิ่งใด นักเรียนทั้งเจ็ดคนจึงเดินเข้าไปในลานสอบและนั่งประจำโต๊ะของตนเองหานเยี่ยนโจวยืนรออยู่ด้านนอกสนามสอบร่วมกับอาจารย์และผู้ปกครองคนอื่นๆ การสอบระดับอำเภอใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม เริ่มตั้งแต่ยามเฉินไปจนถึงยามเซิน นักเรียนต้องเขียนบทความตอบคำถามจากตำราหลักและเขียนบทกวีตามหัวข้อที่กำหนดเมื่อถึงเวลาสิ้นสุดการสอบ เสียงระฆังตีบอกเวลาดังขึ้น ประตูสนามสอบเปิดออก นักเรียนท

อิ่งอีและองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่บริเวณประตูเรือนเห็นเสือขาวปรากฏตัวกะทันหัน พวกเขารีบชักดาบออกจากฝักและพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าหานจื่อเยว่ทันที“เก็บดาบของพวกเจ้าลงไป นี่คือสัตว์เลี้ยงของข้า มันจะมาทำหน้าที่คุ้มครองเด็กๆ ทั้งสามคน” หานจื่อเยว่สั่งการด้วยเสียงเฉียบขาดอิ่งอีลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของพระชายาและเจ้าเสือขาวที่นั่งลงแทบเท้านางราวกับสุนัขเชื่องๆ เขาจึงส่งสัญญาณให้องครักษ์ทุกคนเก็บดาบหานจื่อเยว่พาเจ้าเสือขาวเดินเข้าไปในห้องโถงที่เด็กทั้งสามกำลังคลานเล่นอยู่บนเสื่อผืนใหญ่ เสือขาวเดินก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า ไม่มีเสียงฝีเท้าเล็ดลอดออกมา มันก้มหัวลงดมกลิ่นทารกทีละคน ลูกชายคนโตไม่หวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ เขายื่นมือป้อมๆ ไปจับจมูกสีชมพูของเสือขาว ลูกชายชายคนรองคลานเข้าไปซุกที่ขนฟูฟ่องบริเวณลำคอของมัน ส่วนน้องสาวคนเล็กส่งเสียงหัวเราะชอบใจและใช้มือตีลงบนหัวของเสือขาวเบาๆเสือขาวทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างอย่างระมัดระวัง ไม่ให้ทับร่างของเด็กน้อย ปล่อยให้เด็กทั้งสามปีนป่ายบนตัวมันอย่างตามใจ มันทำหน้าที่เป็นเบาะรองคลานและพี่เลี้ยงชั้นเลิศ หากเด็กคนใดคลานออกนอกบริเวณเสื่อ หร