All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 61 - Chapter 70

กองทัพต้าฉีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทหารม้าพร้อมอาวุธครบมือควบม้าออกจากค่ายทหารมุ่งหน้าไปกวาดล้างศัตรูตามคำสั่งอย่างเด็ดขาดตัดกลับมาที่หมู่บ้านชิงซาน การสอบถงเซิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า สำนักศึกษาในตัวอำเภอได้เปิดทำการเรียนการสอนแล้ว หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนต้องเดินทางกลับไปที่สำนักศึกษาเพื่อเตรียมตัวเข้าสอบเช้าวันนี้บรรยากาศในบ้านสกุลหานคึกคักตั้งแต่ยามเหม่า หานจื่อเยว่ตื่นขึ้นมาช่วยมารดาจัดการของใช้และเสบียงสำหรับน้องชายทั้งสองหลินซือหลิงนำเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายเนื้อดีพับใส่ห่อผ้า นางยังเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และตำราเรียนใส่ลงในห่อสมัภาระอย่างเป็นระเบียบหานจื่อเยว่เดินเข้าไปในห้องโถงพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่สองใบใหญ่ นางวางตะกร้าลงบนโต๊ะแล้วเรียกน้องชายทั้งสองเข้ามา“พี่รอง พี่สาม พวกเจ้ามาดูนี่ ข้าเตรียมของขวัญไว้ให้พวกเจ้านำไปมอบให้ท่านอาจารย์ที่สำนักศึกษา”หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนเดินเข้ามาดูในตะกร้า พวกเขาพบว่าในตะกร้าใบแรกมีไหสุราที่ปิดผนึกอย่างดีอยู่สองไห ส่วนตะกร้าอีกใบเต็มไปด้วยผักกาดขาว หัวไชเท้า แอปเปิล และลูกพลับที่ดูสดใหม่และมีขนาด

“ขอรับท่านพ่อ ข้ากับน้องสามจะจดจำคำสอนและจะทำให้ดีที่สุด” หานจื่อเซวียนรับคำหานจื่อเยว่ส่งตะกร้าเสบียงให้เกาเฟยและเกาจง “ในตะกร้านี้มีกุนเชียงและไข่เค็ม อาหารพวกนี้ให้พลังงานสูงและเก็บได้นานไม่บูดเสีย พวกเจ้าแบ่งกินคู่กับหมั่นโถวหรือข้าวต้มในลานสอบให้พอดีในแต่ละสนาม รักษาสุขภาพให้ดี”“ขอบใจท่านมากพี่หญิงใหญ่ หากไม่ได้ท่านจัดการ ข้ากับน้องสามคงต้องกินหมั่นโถวแข็งเปล่าๆ ในสนามสอบเป็นแน่” หานเหวินเทียนกล่าวหานอีบังคับรถม้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้าน เกาเฟยและเกาจงขนสัมภาระและตะกร้าเสบียงขึ้นไปเก็บ หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนก้าวขึ้นรถม้า หานจื่อเยว่และบิดามารดายืนมองส่งรถม้าที่เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอหลังจากส่งบุตรชายเสร็จสิ้น หานเยี่ยนโจวเดินกลับไปที่เรือนฝั่งตะวันออก วันนี้เด็กนักเรียนจากในหมู่บ้านชิงซานและหมู่บ้านใกล้เคียงเดินทางมารวมตัวกันที่ห้องเรียน หานอี้เฉินและเจียงโม่จิ่งก็นั่งประจำที่เตรียมตัวเรียนเช่นเดียวกันหานเยี่ยนโจวสั่งให้หลินซือหลิงต้มไข่ไก่มาหนึ่งตะกร้าใหญ่ เขาเดินถือตะกร้าเข้าไปในห้องเรียนและหยิบไข่ต้มแจกให้เด็กนักเรียนทุกคนคนละหนึ่งฟอง“ไข่ต้มน

วันที่เจ็ดของการสอบเซี่ยนซื่อ สายฝนแห่งต้นฤดูใบไม้ผลิเริ่มโปรยปรายลงมา อากาศที่เพิ่งจะอุ่นขึ้นเล็กน้อยกลับกลายเป็นหนาวเหน็บและชื้นแฉะ ลานสอบของที่ว่าการอำเภอซึ่งเป็นเพียงคอกไม้แคบๆ ไม่สามารถกันสาดฝนได้ทั้งหมด แผ่นไม้ที่ใช้เป็นทั้งโต๊ะและเตียงนอนเริ่มมีความชื้นสะสม ผู้เข้าสอบหลายคนต้องนั่งตัวสั่นสะท้านท่ามกลางความหนาวเย็นการสอบสนามที่สามคือการเขียนบทความ หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนสวมเสื้อคลุมกันหนาวที่หานจื่อเยว่เตรียมไว้ให้ พวกเขานั่งตัวตรง ไม่ปล่อยให้สภาพอากาศภายนอกมารบกวนสมาธิ กุนเชียงและไข่เค็มในตะกร้าเสบียงถูกนำออกมากินเพื่อเพิ่มความอบอุ่นและพลังงานให้ร่างกายผู้เข้าสอบห้องข้างๆ เริ่มทนความหนาวเย็นไม่ไหว บางคนล้มป่วยจนเจ้าหน้าที่ต้องเข้ามาหามตัวออกไป บางคนเขียนข้อสอบด้วยมือที่สั่นเทาจนหยดหมึกเลอะกระดาษคำตอบ ทำให้ถูกปรับตกทันที แต่พี่น้องตระกูลหานยังคงรักษาสติและเขียนบทความของตนเองต่อไปอย่างราบรื่น สมาธิของพวกเขาจดจ่ออยู่กับปลายพู่กันและกระดาษตรงหน้าเท่านั้นวันที่สิบเอ็ดและวันที่สิบห้า การสอบสนามที่สี่และสนามที่ห้าดำเนินไปท่ามกลางความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น จำนวนผู้เข้าสอบในลานลด

ญาติห่างๆ คนหนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้องพยายามจะพูดแทรก “จื่อเยว่ ข้าเป็นญาติฝ่ายท่านย่าของเจ้านะ ข้าเดินทางมาไกลหวังจะขอยืมเงินสักสิบตำลึงไปหมุนเวียนทำทุน เจ้าพอจะมี..”“ไม่มี” หานจื่อเยว่ตัดบททันที “ตอนที่ครอบครัวข้ายากจนเกือบอดตาย ข้าไม่เคยเห็นหน้าพวกท่านโผล่มาสักคน พอตอนนี้น้องชายข้าสอบได้ พวกท่านกลับโผล่มาเสนอหน้าเพื่อขอยืมเงิน บ้านข้าไม่ใช่โรงทาน หากไม่มีเรื่องอันใดแล้วก็เชิญพวกท่านไสหัวออกไปจากบ้านข้าให้หมด”แม่สื่อและญาติห่างๆ ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าหญิงสาวชาวนาจะกล้าพูดจาขับไล่แขกอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้“นังเด็กไร้กิริยา ข้าหวังดีนำวาสนามาให้ เจ้ากลับกล้าด่าทอไล่ตะเพิดข้า ข้าจะนำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้ทั่วอำเภอ ดูสิว่าตระกูลหานของเจ้าจะยังมีหน้าอยู่ในเมืองนี้ได้อย่างไร” แม่สื่อคนหนึ่งชี้หน้าด่าหานจื่อเยว่ไม่สะทกสะท้าน นางปรายตามองออกไปที่ลานหน้าบ้าน เจียงต้าซาน จางเถี่ยตั้น และเมิ่งต้าจิน บ่าวชายร่างกำยำทั้งสามคนเดินก้าวเข้ามาในห้องโถงทันที แววตาของพวกเขาดุดันและในมือถือท่อนไม้ขนาดเหมาะมือ“หากพวกท่านยังไม่ไสหัวออกไป ข้าจะให้บ่าวโยนพวกท่านออกไปทีละคน แล้วข้าจ

วิกฤตภัยแล้งที่ควรจะสร้างความแตกแยก กลับกลายเป็นโอกาสที่ทำให้หานจื่อเยว่ได้แรงงานจำนวนมากมาช่วยขยายกิจการโดยไม่ต้องเสียเงินจ้างแม้แต่อีแปะเดียว โรงเตี๊ยมเก่าในตัวอำเภอได้รับการปรับปรุงอย่างรวดเร็ว ป้ายไม้แกะสลักชื่อเหลาอาหารอันใหม่ถูกสั่งทำเตรียมไว้แต่การที่จะพึ่งพาน้ำในบ่อของบ้านสกุลหานนั้นย่อมไม่เพียงพอ และไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ นางจำเป็นต้องไปหาแหล่งน้ำ พรุ่งนี้นางจะพาหานอีขึ้นเขาไปหาแหล่งน้ำ เมื่อหาแหล่งน้ำพบแล้วค่อยหาวิธีดึงน้ำลงมา แต่สิ่งสำคัญที่จะต้องมีคือ ระหัดวิดน้ำ นางคิดว่าจะวาดแบบและให้ช่างไม้เริ่มสร้างเอาไว้ก่อน จะได้ใช้เมื่อไหร่ก็ค่อยมาว่ากันรุ่งเช้า หานจื่อเยว่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับแบบที่วาดเอาไว้ นางใช้เวลาช่วงกลางคืนวาดโครงสร้างของระหัดวิดน้ำอย่างละเอียด ทุกชิ้นส่วนถูกระบุขนาดและวิธีการประกอบอย่างชัดเจน นางรู้ดีว่าการพึ่งพาน้ำจากบ่อน้ำของบ้านสกุลหานนั้นไม่ใช่การแก้ปัญหาระยะยาวหากชาวบ้านในหมู่บ้านพึ่งพาบ่อน้ำของบ้านสกุลหานเพียงอย่างเดียวย่อมเป็นไปไม่ได้ในอนาคตน้ำอาจจะไม่เพียงพอ ภัยแล้งครั้งนี้อาจกินเวลายาวนาน หากไม่หาแหล่งน้ำเพิ่ม พืชผลในนาและในสัตว์เลี้ยงย่อมได้รั