Todos los capítulos de อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Capítulo 51 - Capítulo 60

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ต่อจากนี้ไป หมู่บ้านชิงซานจะปิดตาย ใครจะว่าพวกเราแล้งน้ำใจก็ช่าง ในสถานการณ์เช่นนี้ การเอาชีวิตรอดของคนในครอบครัวและหมู่บ้านต้องมาก่อน” หานจื่อเยว่กล่าวอย่างเด็ดขาดยามซวี ณ ค่ายทหารหลักที่ตั้งอยู่บริเวณชายแดนทางเหนือ หิมะขาวโพลนปกคลุมไปทั่วบริเวณ อากาศหนาวเหน็บจนบาดกระดูกภายในกระโจมแม่ทัพ มู่หรงจิ่งเทียน หรือจิ้งอ๋อง นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาสวมชุดเกราะอ่อนสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาและดุดันกำลังอ่านรายงานการศึกบนโต๊ะ แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ทหารคนสนิทเดินเข้ามาในกระโจมพร้อมกับยื่นกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กที่เพิ่งได้รับจากนกพิราบสื่อสารให้แก่เขา“เรียนท่านอ๋อง จดหมายลับจากอิ่งอีขอรับ”มู่หรงจิ่งเทียนรับกระบอกไม้ไผ่มาเปิดออก เขาคลี่กระดาษแผ่นเล็กอ่านข้อความด้านใน เนื้อหาส่วนแรกรายงานเรื่องการจับกุมกลุ่มคนร้ายที่ลักลอบขนส่งเสบียง และสามารถรีดเค้นเบาะแสที่เชื่อมโยงไปยังขุนนางบางคนในเมืองหลวงได้สำเร็จทว่า เมื่อสายตาของเขาไล่อ่านมาถึงข้อความประโยคสุดท้ายที่อยู่ท้ายจดหมาย คิ้วที่ขมวดเข้าหากันก็ค่อย ๆ คลายออก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก'พบตัวคุณ

รอยเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมหิมะสีขาวจนกลายเป็นสีเลือดทำให้รู้สึกหดหู่ยิ่งนัก ทหารคุ้มกันจากเมืองหลวงในชุดเกราะนอนทอดร่างไร้วิญญาณอยู่ระเนระนาด บาดแผลบนร่างของพวกเขาล้วนเกิดจากของมีคมและการลงมือสังหารอย่างโหดเหี้ยมและไม่ลังเลแม้แต่น้อย“กระจายกำลังค้นหาผู้รอดชีวิต” มู่หรงจิ่งเทียนสั่งการเสียงเข้มทหารม้าลงจากหลังม้าและเร่งตรวจตราตามซากรถเข็นและกองศพ ไม่นานนัก รองแม่ทัพก็นำทหารนายหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสเข้ามาหา ทหารนายนั้นมีรอยดาบฟันลึกที่หน้าอก ลมหายใจรวยรินเต็มที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของจิ้งอ๋อง เขาก็พยายามฝืนสติรายงาน“เรียนท่านอ๋อง ขบวนของเราถูกลอบโจมตีเมื่อราวสองชั่วยามก่อน คนชุดดำมีจำนวนนับร้อย พวกเขาปิดบังใบหน้า ทว่าท่วงท่าการต่อสู้และค่ายกลที่ใช้โจมตี มิใช่รูปแบบของโจรป่าทั่วไป ทว่าคล้ายคลึงกับทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมขอรับ เสบียงส่วนใหญ่ถูกพวกมันขนย้ายออกไปแล้ว”พอพูดจบทหารนายนั้นก็กระอักเลือดและหมดสติไป มู่หรงจิ่งเทียนกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกรอบ ข้อมูลนี้ยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาอย่างชัดเจน คนเหล่านี้คือทหารรับจ้างเดนตายและกองกำลังลับที่องค์ชายรองส่งมาเพื่อตัดกำลังเสบียงข

ยามโฉ่ว กลุ่มของหานจื่อเยว่เดินทางมาถึงยอดหน้าผาทางทิศตะวันตกที่มองลงไปเห็นหุบเขาซ่อนเร้นเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ภาพที่เห็นคือกระโจมจำนวนมากตั้งเรียงราย ตรงกลางค่ายมีเกวียนขนเสบียงจอดรวมกันอยู่ กองไฟหลายจุดถูกจุดไว้เพื่อให้ความอบอุ่น ทหารยามของศัตรูเดินลาดตระเวนด้วยท่าทีหนาวสั่นและหละหลวม เนื่องจากมั่นใจว่าอากาศหนาวเย็นท่ามกลางหิมะตกหนักเช่นนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเดินทางมาโจมตี“เป้าหมายของเราไม่ใช่การฆ่าล้างค่าย แต่คือการทำลายที่พักและสร้างความหวาดกลัว” หานจื่อเยว่กระซิบสั่งการเสียงเรียบ “เมื่อข้าให้สัญญาณ ให้จุดคบเพลิงและยิงลูกศรไฟไปที่หลังคากระโจมเท่านั้น ห้ามยิงไปที่กองเสบียงตรงกลางค่ายเด็ดขาด ข้าวสารเหล่านั้นมีค่าเกินกว่าจะถูกเผาทิ้ง เมื่อกระโจมลุกไหม้ ข้าจะโยนห่อควันพิษลงไป ลมจากหน้าผานี้จะพัดควันลงไปปกคลุมทั่วทั้งค่าย เมื่อศัตรูแตกตื่นและวิ่งหนี ให้ระดมยิงลูกดอกหน้าไม้สกัดกั้นบริเวณทางออก เพื่อให้คนเหล่านั้นสับสนและฆ่าฟันกันเอง”ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ห่างออกไปทางทิศตะวันออกของหุบเขา บริเวณช่องทางเข้าออกเพียงทางเดียวของแอ่งกระทะแห่งนี้ กองกำลังทหารม้าเกราะเบาสี่ร้อยนายภายใต้การนำขอ

น้ำพุวิเศษนี้มีคุณสมบัติในการเร่งการเจริญเติบโตและปรับปรุงสายพันธุ์ ทำให้พืชผลแข็งแรงต้านทานแมลงศัตรูพืชได้เป็นอย่างดีและมีรสชาติหวานกรอบมีสรรพคุณบำรุงร่างกาย หานจื่อเยว่สั่งให้คนงานเก็บเกี่ยวผักส่วนหนึ่งไปทำอาหารในโรงครัว และจัดแบ่งผักสดอีกจำนวนหนึ่งใส่ตะกร้า นางให้หานอู่นำตะกร้าผักสดและเนื้อตากแห้งไปมอบให้แก่อาจารย์ที่สถานศึกษา เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลและส่งน้องชายทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัยการมีผักสดกินในฤดูหนาวที่หิมะปกคลุมเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องล้ำค่าอย่างยิ่ง เมื่อชาวบ้านชิงซานได้รับแจกจ่ายผักจากบ้านสกุลหาน ทุกคนต่างซาบซึ้งใจและยกย่องตระกูลหานมากยิ่งขึ้นเช้าวันต่อมา หานจื่อเยว่ตัดสินใจขึ้นเขาไปสำรวจเทือกเขาด้านหลังหมู่บ้านอีกครั้ง นางต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีกลุ่มโจรหรือทหารหนีทัพหลงเหลืออยู่บริเวณนี้ และตั้งใจจะหาเสบียงหรือสมุนไพรเพิ่มเติม นางพกหน้าไม้และมีดสั้นติดตัว พร้อมด้วยหานอีและหานลิ่วที่เดินตามมาคุ้มกันพื้นป่าถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา การเดินเท้าค่อนข้างยากลำบาก หานจื่อเยว่เดินลัดเลาะไปตามร่องรอยของสัตว์ป่า เมื่อเข้าสู่เขตป่าลึก นางสังเกตเห็นรอยเท้าขนาดใหญ่ของสัตว์

ตระกูลหานมีกฎระเบียบที่ชัดเจน หานจื่อเยว่ไม่ต้องการให้น้องชายของนางเป็นเพียงบัณฑิตที่อ่อนแอและจับพู่กันเป็นอย่างเดียว นางต้องการให้พวกเขามีร่างกายที่แข็งแรง สามารถปกป้องตนเองและครอบครัวได้ในยามคับขัน บ่าวชายในเรือนก็เช่นกัน ทุกคนต้องมีพื้นฐานวิชาป้องกันตัวเพื่อดูแลความปลอดภัยของจวนหานอีซึ่งมีพื้นฐานวิชาต่อสู้ดีที่สุด รับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน เขาเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าแถว สั่งให้ทุกคนกางขาออกย่อเข่าลงในท่าม้า“รักษาสมดุลของร่างกาย ยืดหลังให้ตรง สูบดมอากาศเข้าไปให้เต็มปอด แล้วปล่อยออกมาช้าๆ” หานอีตะโกนสั่งเสียงดังหานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนกัดฟันทนความเมื่อยล้า เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากแม้ในอากาศที่หนาวจัด เกาเฟยและเกาจงที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ตั้งใจฝึกฝนอย่างเต็มที่ พวกเขารู้ดีว่าหน้าที่ของบ่าวคือการปกป้องนาย หากร่างกายอ่อนแอ ย่อมไม่อาจทำหน้าที่ได้ดีทางด้านหานอี้เฉินและเจียงโม่จิ่ง เด็กน้อยทั้งสองแม้จะยังเด็กและไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก แต่ก็พยายามย่อเข่าและตั้งหมัดตามพี่ชายและคนอื่นๆ อย่างตั้งใจ ท่าทางของพวกเขาดูจริงจังจนผู้ใหญ่ที่มองดูอยู่ต้องแอบอมยิ้มเมื่อฝึกท่าม้าเสร็จสิ้น หานอีก็