Todos los capítulos de อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

“หยุดก่อน” หานจื่อเยว่ยกมือขึ้น ชายฉกรรจ์ด้านหลังหยุดชะงักทันที นางย่อตัวลงพินิจดูรอยเท้าขนาดใหญ่ที่ย่ำลงบนดินโคลนชื้นแฉะ ริมฝีปากบางขยับเอ่ยเสียงเบา “รอยเท้าของหมูป่า รอยยังใหม่มาก มันน่าจะเพิ่งเดินผ่านไปทางนี้ได้ไม่นาน ทิศทางมุ่งหน้าไปยังลำธารด้านหน้า”ชาวบ้านที่ตามมาต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น หมูป่าเป็นสัตว์ที่มีพละกำลังมหาศาลและดุร้าย หากจัดการไม่ดีอาจถูกมันขวิดจนบาดเจ็บสาหัสได้หานจื่อเยว่สั่งให้ทุกคนกระจายกำลังออกเป็นรูปครึ่งวงกลม ค่อย ๆ ตีวงล้อมเข้าไปทางทิศตะวันตกของลำธาร นางก้าวเดินอย่างแผ่วเบา จนกระทั่งมองเห็นพุ่มไม้ใหญ่สั่นไหวและได้ยินเสียงขุดคุ้ยดินดังแว่วมาผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ พวกเขามองเห็นหมูป่าตัวเต็มวัยน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยชั่งกำลังใช้จมูกดันก้อนหินเพื่อหาอาหาร ขนของมันหยาบหนาสีดำสนิท เขี้ยวสีขาวขุ่นโค้งยาวดูน่าเกรงขามหานจื่อเยว่ส่งสัญญาณมือให้ชาวบ้านเตรียมพร้อม นางปลดคันธนูออกจากหลัง ดึงลูกธนูพาดสายและง้างจนสุดแขนในชั่วอึดใจ เป้าหมายของนางไม่ใช่ลำตัวที่หนาเตอะ แต่เป็นจุดตายที่หลังใบหูฟุ่บเสียงลูกธนูแหวกอากาศพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง หัวล

หากเป็นเมื่อก่อนแม้แต่ข้าวสวยสักคำยังไม่สามารถกินได้ อาหารแต่ละมื้อมีเพียงข้าวต้มใส ๆ ที่มีน้ำมากกว่าเม็ดข้าว ใสจนแทบจะมองเห็นก้นชามและผักดองเค็ม ๆ หนึ่งจานเท่านั้นหานจื่อเยว่เช็ดมือที่เปื้อนเครื่องเทศพลางทอดสายตามองผลงานของตนเอง ฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือนนี้ นางพร้อมแล้วที่จะปกป้องทุกคนในความดูแลของนางให้รอดพ้นจากความหนาวเหน็บและรอยยิ้มของพวกเขาจะไม่มีวันจางหายไปตลอดฤดูกาลจวนหลังใหม่ของสกุลเหอตั้งตระหง่านอยู่ในตรอกอันมั่งคั่งของเมืองหลวง บานประตูไม้สีแดงชาดสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ด้านบนแขวนป้ายชื่อจวนตัวอักษรสีทองอร่าม บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของบ้าน ทว่าความหรูหราภายนอกกลับไม่อาจปกปิดรากเหง้าที่แท้จริงของผู้ที่อาศัยอยู่ภายในได้ลึกเข้าไปในเรือนหลักซึ่งตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้แดงราคาแพงและเครื่องลายครามล้ำค่า เสียงหัวเราะแหลมสูงของสตรีสองนางดังลอดผ่านบานหน้าต่างที่กรุด้วยกระดาษเนื้อดีหลี่เยี่ยนหรานผู้เป็นมารดา และเหอซินอี๋ผู้เป็นน้องสาวของเหอหลิงเฟิง กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ บนโต๊ะสลักลายตรงหน้าพวกนางเต็มไปด้วยกล่องกำมะหยี่ที่บรรจุเครื่องประดับทองคำ หยกเนื้อดี และไข่มุกเม็ด

หัวหน้าขันทีรับม้วนฎีกาจากมือของเขาแล้วนำไปถวายฮ่องเต้ เหอหลิงเฟิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มหยิ่งผยอง เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าแผนการที่ใช้ทั้งสติปัญญาและกลอุบายนี้ จะต้องทำให้ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานและเลื่อนขั้นให้เขาอย่างแน่นอนฮ่องเต้ทรงคลี่ม้วนฎีกาออกอ่าน สายพระเนตรกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ทว่ายิ่งอ่าน พระพักตร์ของพระองค์ก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อย ๆ บรรยากาศในท้องพระโรงที่เงียบอยู่แล้วกลับยิ่งกดดันจนขุนนางหลายคนแทบหยุดหายใจปึกเสียงม้วนฎีกาถูกโยนลงบนพื้นกระเบื้องหินหยกดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ม้วนกระดาษกลิ้งหล่นลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเหอหลิงเฟิงพอดี“เหลวไหลสิ้นดี นี่หรือคือความคิดอ่านของขุนนางสำนักตรวจการ แผนการขี้ขลาดและไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ เจ้ากล้าเขียนมาถวายเจิ้นได้อย่างไร”เหอหลิงเฟิงสะดุ้งสุดตัว รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เขารีบโขกศีรษะลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก “ฝ่าบาท กระหม่อมเพียงแค่มองเห็นถึงความปลอดภัยของราษฎรและท้องพระคลัง การหลีกเลี่ยงสงคราม”“หลีกเลี่ยงสงครามด้วยการมุดหัวเป็นเต่าหดอยู่ในกระดอง แล้วแอบส่งเสบียงไปหลอกล่อพวกคนเถื่อนงั้นหรือ เจ้าคิดว่าแคว้นต้าฉีของเราไร้สิ้นน้ำยาถึงเพี

หานจื่อเยว่เดินก้าวตามมารดาเข้ามา นางกวาดสายตามองพ่อบ้านต่งและลูกสมุนด้วยแววตาเย็นเยียบไร้ความปรานี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดุดัน“ช่างหน้าหนายิ่งนัก กู้เงินสองตำลึงแต่เรียกดอกเบี้ยถึงแปดตำลึงในเวลาไม่กี่เดือน แคว้นต้าฉีมีกฎหมายกำหนดไว้ชัดเจนว่าดอกเบี้ยเงินกู้ห้ามเกินร้อยละสองต่อเดือน พวกเจ้าบ้านสกุลต่งใหญ่โตมาจากที่ใดจึงกล้าตั้งตัวเหนือกฎหมายบ้านเมือง”พ่อบ้านต่งชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเด็กสาวหน้าตาหมดจดแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีก้าวออกมาต่อกรกับตน “นังหนู เจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาสอดมือยุ่งเรื่องของบ้านสกุลต่ง หากไม่อยากเจ็บตัวก็ไสหัวไปให้พ้น”หานจื่อเยว่เหยียดยิ้ม นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อและหยิบก้อนเงินสิบตำลึงออกมาโยนลงบนพื้นตรงหน้าพ่อบ้านต่ง เสียงก้อนเงินกระทบพื้นดินดังชัดเจน“ข้าคือหลานสาวของตระกูลหลิน เงินสิบตำลึงนี้ถือเป็นการชดใช้หนี้ทั้งหมดรวมถึงดอกเบี้ยหน้าเลือดของพวกเจ้า หยิบเงินนั่นขึ้นมา มอบสัญญาเงินกู้คืนมา แล้วไสหัวออกไปจากบ้านท่านลุงของข้าเสีย”พ่อบ้านต่งมองก้อนเงินบนพื้นด้วยความโลภสลับกับมองท่าทางเอาเรื่องของหานจื่อเยว่และหานเยี่ยนโจวที่ยืนคุมเชิงอยู่เบื้อ

หลินเอ้อร์ซานและหลินซานช่วยกันบรรจุถ่านไม้ใส่กระสอบ นำขึ้นเกวียนวัวและเดินทางเข้าเมืองไปเสนอขายให้แก่ร้านค้าธัญพืชและร้านขายฟืนถ่าน เนื่องจากถ่านไม้เนื้อแข็งของพวกเขามีคุณภาพดีเยี่ยม ควันน้อย และให้ความร้อนยาวนาน เถ้าแก่ร้านค้าจึงตกลงรับซื้อไว้ทั้งหมดในราคาสูงเพียงการขายถ่านไม้รอบแรก บ้านสกุลหลินก็ได้เงินกลับมาถึงยี่สิบตำลึงเงิน พี่ชายทั้งสามนำเงินก้อนนี้ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ภรรยาและลูก ๆ ซื้อเนื้อหมูและเสบียงอาหารมาตุนไว้ สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวสกุลหลินดีขึ้นในพริบตา พวกเขาตั้งใจทำงานหนักขึ้น ตัดไม้และเผาถ่านอย่างต่อเนื่อง เพื่อสร้างฐานะให้มั่นคงตามที่ได้รับปากกับน้องสาวและหลานสาวเอาไว้ในขณะที่ชาวบ้านชิงซานและครอบครัวสกุลหลินในหมู่บ้านสือโถวกำลังเตรียมตัวรับมือกับฤดูหนาวอย่างมีความหวัง สถานการณ์ในเมืองหลวงกลับทวีความตึงเครียดถึงขีดสุดณ ประตูเมืองทิศเหนือของเมืองหลวง กองทัพทหารราบและทหารม้าจำนวนห้าแสนนายยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ธงรบสีแดงที่มีพยัคฆ์สีดำเป็นสัญลักษณ์โบกสะบัดไปตามสายลมหนาว ชาวบ้านเมืองหลวงต่างพากันมายืนส่งเสด็จและโห่ร้องอวยชัยให้แก่กองทัพเบื้องหน้าขบวน