สตรีคือสิ่งต้องห้าม!!

“หากทำไม่ได้เจ้าก็ไสหัวไป!!” มือเล็กกำแน่นจนมันสั่นเทา ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเรียกความมั่นใจ

“ได้!! 10วันท่านเป็นโล่ให้ข้าก็พอ!!” พูดจบเขาเคาะถ้วยชา2ทีก็มีบุรุษคนนึงเดือนเข้ามาด้วยท่าทางองอาจ

“พ่อบ้านเฉิน จัดหาชุดที่มัน…รัดกุมกว่านี้ให้นางหน่อย” ชายที่อายุราวๆ40ปีโค้งรับคำก่อนหันมาหานางสบตาเพียงครู่และเดินนำออกไป เท้าเล็กๆที่เปลือยเปล่าเดินย่ำตามพ่อบ้านไปช้าๆ สายตาหวานสำรวจทุกอย่างที่เดินผ่านรวมถึงพ่อบ้านเฉินที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าเป็นพ่อบ้านที่ปรานีตเรื่องการดูแลภายในบ้านได้ เพราะเขามีร่างกายที่บึกบึนเหมือนทหารที่ความออกรบมากกว่า

“เก็บสายตาของคุณหนูสามซู่ไว้ให้มิดชิด บุรุษที่นี่ไม่คุ้นชินกับสตรี การพูดคุยยิ่งไม่ต้องพูดถึง สิ่งที่คุณหนูควรทำคือ…หาวิธีเอาชีวิตตัวเองให้รอด” ดวงตากลมกระพริบอย่างตื่นตกใจ ชายที่เป็นเจ้านายไม่เอ่ยถามชื่อนางสักคำ แต่คนเป็นพ่อบ้านกลับรู้จักแซ่นางเสียอย่างนั่น!!

“ท่าน…รู้หรือว่าข้ามาจากสกุลใด” นางรีบวิ่งไปดักหน้าพบเจอเพียงสายตาตำหนิก่อนจะถอนหายใจ

“หลายวันมานี้ทางเมืองประกาศว่าสกุลซู่จะส่งบุตรตรีมาแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ แล้วมันเดายากตรงไหนว่าท่านเป็นคุณหนูจากสกุลใด!!” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่สายตาดูลำคาญจนนางเริ่มไม่พอใจตะหงิดๆ

“เช่นนั้นสตรีนางใดที่ถูกส่งมาก็มักถูกประกาศชื่อเช่นนั้นหรือ” พ่อบ้านเฉินไม่ตอบแต่พยักหน้า

“แล้ว…แบบนี้ก็หมายความว่าที่นี่ไม่มีสตรี งะ งั้นหรือ” ครานี้เขาก็ยังพยักหน้าอีก

“แล้วข้าจะรอดตายได้อย่างไร!! ทันทีที่ข้าปรากฏตัวคนพวกนั้นก็รู้แล้วว่าข้าเป้าหมาย โหดร้ายเกินไปแล้ว 10วันจากนี้อย่างไรข้าก็ตาย เจ้านายท่านอำมหิต แค่อย่างตบซ้ายตบขวาหลอกให้ข้าตายใจงั้นสิ หึ!! คิดว่าอย่างไรข้าก็ตายเขาถึงพูดตัดลำคาญเช่นนั้น!” คราวนี้พ่อบ้านเฉินกับส่ายหัว

“เป็นคุณหนูเองที่ดันทุรัง ทั้งๆที่ตอนถูกทิ้งไว้ที่หน้าประตูจะหนีออกไปเช่นสตรีบ้านอื่น เหตุใดจึงยังเข้ามา” คิ้วโก่งขมวดเข้าหากันก่อนจะนึกตามคำพูดของคุณพ่อบ้าน

“หมายความว่า สตรีส่วนใหญ่ไม่ได้…ตายด้วยน้ำมือท่านแม่ทัพหรอ?” เฉินหม่าฮวงไม่ตอบ แต่ผายมือให้นางตามไปห้องฝั่งซ้ายสุด

“อยู่ที่นี่ไปท่านจะรู้เอง ชุดที่พอจะมีให้ท่านใส่คงจะมีเท่านี้ หากนายท่านบอกว่าจะช่วย10วันก็ตามนั้น ท่านมีเวลาเตรียมตัว10วัน” เขาเตรียมเดินออกไปแต่ซู่เยว่ถิงกลับพูดขึ้นมาก่อน

“บุรุษที่นี่ไม่ชอบสตรี…ใช่หรือไม่!!?”

”ใช่!! พวกเราไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง และที่สำคัญ…สตรีคือจุดอ่อนที่ทำให้บุรุษเพลี้ยงพล้ำต่อศัตรู“

กว่าจะจัดการตัวเองได้เรียบร้อยก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ ถาดทองเหลืองที่ถูกยกขึ้นมาส่องดูใบหน้านวลถึงกับตกใจ

“นี่มัน!! ตัวฉันในเวอร์ชั่นผอมบางสินะ!!” ต่อให้จะผอมบางและมีใบหน้าซีดเซียวแค่ไหน ก็ต้องบอกว่าเธอจำตัวเองได้ดี เซียวรั่วหนาน ทหารที่ฝึกมาทุกกรม ทรหดอดทน มีกร้ามเนื้อที่แข็งแรง แต่ตอนนี้ ใบหน้าของสตรีที่มีนามว่าซู่เยว่ถิง แม้หน้าตาจะไม่สดใสแต่ก็มีเค้าเดิมของเซียวรั่วหนานจนเหมือน…ฝาแฝดที่พลัดพราก คนนึงอ่อนแอ คนนึงเด็ดเดี่ยว…

“เห้ออออ 10วันจะฝึกตัวเองให้แข็งแกร่งเพื่อไปให้คนพวกนั้นรุมฆ่ามันก็ไม่ใช่เรื่องนะ ยังไงก็ตายอยู่ดี” คนที่ปลงตกซบหน้าลงบนเตียงนอน บนเรือนี้มีพร้อมทุกอย่างเสียอย่างเดียวที่นี่ไม่มีผู้หญิง แม้แต่บ่าวรับใช้ยังเป็นบุรุษที่…ดูแล้วไม่ชอบหน้านางเท่าไหร่ นางจึงทำได้แค่ไม่สนใจสายตาดูแคลนพวกนั้น

“อยากกลับบ้านจัง” น้ำตาเม็ดเล็กไหลออกหางตา นึกถึงสมุดบันทึกเล่มจิ๋วก็จัดการหยิบมันออกมาจากอกเสื้อก่อนจะเปิดมันออกด้วยความสงสัย

“ไม่มีคัมภีร์แต่มีสมุดเล่มนี้มาให้ เนื้อเรื่องต่อจากนี้ก็ไม่รู้ แล้ว…จะยังไงต่อไปหล่ะ” จากที่หมดแรงจะทำทุกอย่างตอนนี้นางกลับสนใจสมุดเล่มเล็กตรงหน้าขึ้นมา นิ้วเรียวเปิดหน้าแรกเข้าไปก็ต้องตกตะลึง

“ขอพรได้3ประการ ยกเว้นขอกลับไปยังโลกเดิม” ปากบางเบะออก จากที่มีความหวังในคราแรกตอนนี้ริบหรี่ลงอีกครั้ง

“นึกไม่ออกเอาไว้ก่อนละกัน” นิ้วเล็กผลิกหน้ากระดาษไปหน้าต่อไป

“ขอสิ่งของได้เพียงแค่เขียนลงในนี้!!” แบบนี้ริมฝีปากบางเริ่มมีรอยยิ้ม ก่อนจะพลิกไปเรื่อยๆก็พบเจอเพียงความว่างเปล่าซึ่งคาดว่าอาจจะเว้นไว้ให้นางเขียนขอสิ่งของ จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย…

”บุรุษรูปงามล้วนแพ้สตรีที่อ่อนโยน ดอกไม้งามอ่อนช้อยตามแรงลมยิ่งได้รับความชื่นชมและเอ็นดู เชือกที่ตึงเกินไปก็ขาด เชื่อกที่หย่อนเกินไปก็ไร้ประโยชน์ ชีวิตก็เช่นกัน…ชีวิตที่ไร้สีสัน ล้วนนำพาสู่รัตติกาลที่มืดมิดและมัวหมอง จงเป็นสีสันให้ทุกสรรพชีวิต…“ คิ้วเรียวขมวดหมุน ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่หนังสือบอก แต่นางกำลังทบทวนตัวเองถึงชีวิตที่ผ่านมา

”ใช่ว่าจะไม่รู้จักความรักสักหน่อย ใช้ชีวิตเฉกเช่นผู้หญิงทั่วไปก็ทำมาแล้ว เพียงแต่หน้าที่มันไม่อาจปล่อยทุกอย่างได้ตามอำเภอใจนี่นา“ ในโลกเดิมเธอเกิดมาในตระกูลทหาร พี่ๆผู้ชายมักเป็นที่ชื่นชมเพราะแข็งแกร่งกว่า นางจึงพยายามสอบเข้าทหารและฝึกฝนสุดโหด ใช้ชีวิตอยู่บนกฏระเบียบมาตลอด ไม่เคยอ่อนน้อมต่อบุรุษคนใด จนกระทั่งถูกขัง ชีวิตในนั้นมีแต่ความเครียดแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ ต้องอยู่แต่ในห้องท่ามกลางคัมภีร์โบราณ

และถ้าจำไม่ผิด คำภีร์ที่เขียนว่า แม่ทัพแห่งเมืองรัตติกาลนี้นางหยิบขึ้นมาอ่านเพราะชะตาชีวิตของโหลวเซิ่งหลง ไม่ต่างจากชีวิตของนางนัก เมื่อเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่แล้ว ต้องควบคุมคนให้ได้ทั้งหมด หากทำตัวอ่อนแอลงเมื่อไหร่ ทุกฝ่ายพร้อมโจมตี นั่นคือสาเหตุที่นางหยิบมันขึ้นมาอ่านและทำให้มาอยู่ในนี้

“หรือว่า…เราแค่ทำในสิ่งที่อยากทำมานานดี อยู่ที่นี่ไม่มีใครบังคับเธอได้แล้วรั่วหนาน เพราะที่นี่คือที่ของซู่เยว่ถิง!!” เมื่อรู้ความหมายของสมุดบันทึก เธอก็มีพลังใจเต็มเปี่ยมลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองอีกครั้ง

“แค่เผชิญหน้าแม่ทัพคนนั้นมันจะไปยากอะไร ให้พ่อค้าแสนเย็นชานั้นส่งข้าไปหาว่าที่สามีเสีย เขาคงมีข้อต่อรองได้แหละหน่า ไม่เช่นนั้นคงมาเที่ยบเรือที่เมืองปีศาจไม่ได้หรอก!!”