LOGINShare
ไสหัวไป!!
publish date:
2026-08-31 10:56:28“เป็นสตรีหากทำตัวไม่งาม บรรพบุรุษเจ้าคงไม่รับไหว้” ซู่เยว่ถิงจัดการพันผ้าห่มรอบตัวก่อนจะขยับขึ้นมานั่งดีๆ มองชายผู้นั้นอย่างจริงจัง
“บรรพบุรุษคงขับไล่ข้าออกจากตระกูลแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งข้ามาสังเวยแม่ทัพที่ทำตัวลึกลับ แม้แต่หน้าตาก็น้อยคนนักที่จะเคยเห็น แต่สตรีที่ส่งมาทีไรหายเงียบเพราะถูกฆ่าตาย อำมหิตนัก!!” นางบอกอย่างไม่แยแสก่อนจะมองสำรวจรอบๆตัว เมื่อสายตาคุ้นชินกับความมืด พบว่าเรือส่งสินค้าลำใหญ่นี้เต็มไปด้วยเครื่องทอง!! ใช่!! ทั้งหมดคือเครื่องทองจริงๆ ทั้งเครื่องประดับ ถ้วยโถโอชาม แม้แต่เก้าอี้ก็ยังเป็นทอง!! ถัดมาอีกฝั่งที่นางอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นห้องนอน เพราะมันมีเตียง มีโต๊ะหนังสือ และมีอาวุธ!! “ท่านเป็นพ่อค้าทอง หรือพ่อค้าอาวุธกันแน่” ปริมาณที่เยอะพอๆกันชักทำนางสงสัย “อืม หรือว่าข้าอาจจะเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดที่นี่” ปากบางเบ้ออกเมื่อเห็นท่าทางหยิ่งจองหองของเขา “อืมมม ดีแล้วๆ ท่านเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยก็ดี เช่นนั้นข้าสมัครเป็นลูกจ้างท่าน เงินแล้วแต่ท่านจะให้หรือจะไม่ให้ข้าก็ไม่ว่าขอแค่…ช่วยข้าจากคนพวกนั้นก็พอ” นางคุกเข่าลงก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาประสานเพื่อให้เขาเห็นว่านางร้องขอเขาจริงๆ “ไม่รับ!!” “ท่านคิดทบทวนดูหน่อย แม้ข้าจะเป็นสตรี แต่ท่านก็เห็นข้ายอมแพ้เรื่องยากๆพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่านมีข้า ข้ารับรองว่าข้าจะทำให้ท่านร่ำรวย” นางเอาเรื่องร้ำรวยมาหว่านล้อม แม้ความเป็นจริงในใจนางอยากจะนอนสบายๆหลบหลีกจากผู้คนไปร่ำสุราตามหุบเขาต่างๆก็ตาม ในโลกเดิมชีวิตนางวุ่นวายจนหาความสงบสุขไม่ได้ มีช่วงได้พักสมองก็ตอนที่ถูกจับไปขังเท่านั้น แต่ด้วยสถานการณ์ถูกตามฆ่าเช่นนี้นางจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค้มเช่นนั้นได้อย่างไรกัน หนทางเดียวคือขอความช่วยเหลือจากบุรุษตรงหน้าและที่สำคัญ…เขาร่ำรวยเพียงนี้การรักษาสมบัติต้องเก่งกาจประมาณนึง นางคิดว่านี่คือโล่กำบังที่ดีในระหว่างที่นางฟื้นฟู และฝึกฝนร่างกายของซู่เยว่ถิง นางต้องกลับมามีเรี่ยวแรงดังเช่นชีวิตในโลกก่อนให้ได้ ไม่เช่นนั้นคงใช้ชีวิตในเมืองกักขฬะที่มีเพียงบุรุษที่พร้อมล่าหัวนางไปเซ่นไหว้แม่ทัพโหลวผู้นั้นได้ยากลำบาก!! “เจ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยน” เขาถามนางด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ข้า…ขอเวลาปรับสภาพร่างกายหน่อย ฝึกฝนเพิ่มอีกนิด ข้าสามารถ…คุ้มกันท่านได้” นางไม่หลบตาเขา แม้ยามสบตาคมดุจะมีความรู้สึกหวาดกลัวเล็กๆแทรกเข้ามา…เหมือนจริงๆ เหมือนเขาคนนั้น คนที่ขังนางไว้ในห้องใต้ดิน!!… “ใช้เวลาเท่าไหร่กัน” “3เดือน!!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันกับคำพูดของนาง “อ่อ ที่นี่คงนับข้างขึ้นข้างแรม หรืออาจจะนับเป็นวัน” นางพึมพำกับตัวเองก่อนยกนิ้วขึ้นมาคำนวน “100วัน เท่านั้น!!” ริมฝีปากบางเฉียบยกมุมปากขึ้นคล้ายเป็นเรื่องตลกของเขา “10วัน!! หากทำไม่ได้เจ้าก็ไสหัวไป!!“
Latest chapter
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ ซ่อนคัมภีร์นี้ไว้ให้ดี
”เพราะเจ้ามันไม่ได้เรื่อง ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด ตัวรึก็แคระแกน สมองยิ่งไม่ต้องพูดถึง ข้าจึงต้องไว้ชีวิตมันเพื่อใช้มันเป็นหุ่นเชิด หากเจ้าดีเที่ยบเท่ามัน จะมีเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นหรือ เจ้าต่างหากที่ไร้ประโยชน์ เจ้าลูกโง่!!“ เสียงด่าทอดังขึ้นตลอดทางที่ทหารจับกุมสองพ่อลูกนั้นขึ้นรถม้าส่งกลับจวนและไปที่วัดตามคำบัญชาท่านแม่ทัพ พวกทหารเหล่านี้รอเวลานี้มานาน เวลาที่ท่านโหวผู้เห็นแก่ตัวจะหมดอำนาจ”ใจร้ายเช่นนี้ สมควรแล้วที่สามีข้าจัดการขั้นเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเกรงว่าจะกลับมาตลบหลังเอาได้“ ร่างเล็กมองสองพ่อลูกอย่างโกรธเคือง “ฮูหยินกลับจวนเถิดเจ้าค่ะ หากท่านแม่ทัพรู้ชินชินตายแน่” ตอนนี้เฉินชินหยู่บุตรสาวพ่อบ้านเฉินกลายเป็นคนสนิทของนางไปแล้ว ไปไหนไปกัน และยังสอนนางหลายๆอย่าง ทั้งการทำอาหาร ขนบธรรมเนียมการดูแลสามีก็ยังมีท่านป้าเฉินและท่านยายคอยชี้แนะซู่เยว่ถิงไม่ได้รู้สึกว่ามันเอาเปรียบอะไร อยู่ต่อหน้าคนอื่นนางยินดีจะจะให้เกียรติเขาอยู่แล้ว โหลวเซิ่งหลงไม่เคยบังคับนางหรือกดนางลงต่ำ เขาอนุญาตให้นางทำตามใจชอบ ทั้งยังฟังความคิดเห็นของนางและนำไปปรับใช้กับกองทัพ มันได้ผลดีในทุกสิ่งที่นางบอก กองทั
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ อำนาจที่ข้ามีท่านไม่แม้แต่จะอาจเอื้อม
”ต้องขอประทานอภัยท่านโหว ความลับที่ข้ากักเก็บมานับยี่สิบกว่าหนาว ควรถ่ายทอดแก่คุณชายของข้าได้แล้วขอรับ ไม่เช่นนั้นข้าคงนอนตายตาไม่หลับ“ แม้ท่าทางจะอ่อนน้อมแต่รอยยิ้มเยาะเย้ยนั้นทำให้อีกคนเต้นเป็นเจ้าเข้า”เฉินหม่าฮวงเจ้าคนทรยศ!! หากรู้เช่นนี้ข้าส่งเจ้าตายไปตามอารักขาสตรีสกุลฟู่ผู้นั้นเสียยังดีกว่า!!“ จี้หยางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า มือกำดาบในมือแน่น”แม้แต่ชื่อมารดาข้าก็เกรงว่าท่านพ่อจะลืมไปแล้วกระมัง“ เขาเค้นหัวเราะด้วยความเจ็บปวด“หึ ท่านพ่อกับข้าเป็นห่วงพี่ใหญ่แท้ๆ ท่านกลับเอาเรื่องความหลังมาเอ่ยเช่นนี้ อยากจะลองดีงั้นหรือ ข้าเป็นถึงผู้รักษาการณ์ราชวัง ท่านไม่กลัวว่าข้าจะรายงานความอกตัญญูของท่านจนต้องโทษจากฝ่าบาทหรือไง“ โหลวเมิ่งหยางทนมองสายตาที่พี่ชายต่างแม่ดูหมิ่นไม่ได้ เอ่ยถามอย่างแสดงอำนาจ แต่เซิ่งหลงกลับแหงนหน้าขึ้นหัวเราะ”ท่านพ่อ ท่านซ่อนสตรีอันเป็นที่รักมาได้ตั้งหลายปี แต่กลับมีบุตรชายที่โง่เขลา เมิ่งหยางเกิดห่างจากข้าแค่2เดือนไม่ใช่2ปีตามที่ท่านแจ้งเกิดเสียหน่อย ไม่บอกเขาหน่อยหรือว่า…ที่เขาเป็นความลับมาถึงสองปีเพราะท่านเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมีเขา แต่นั่นสินะ…เมื่อมีแล้วก็ต้องใช้ปร
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ ไม่ได้เจ็บปวดดั่งที่ผ่านมา
”เพราะว่าข้าอยากให้ท่านเก็บไว้ระลึกถึงตำแหน่งต้าเจียงจวินของท่านที่ได้มาอย่างยากลำบาก เรือนใหญ่โตนี้แสดงถึงอำนาจที่ท่านมี เพราะฝ่าบาทประทานให้เอง อาจจะผิดแผนตรงที่บิดาท่านเป็นคนตามมาจัดแจง แต่ก็อย่าได้ลืมว่า เขาต้องการให้ท่านกอบกุมความแค้นที่มารดาท่านทิ้งไป“ นางมองหน้าเขาพร้อมกอบกุมแก้มสากเช่นที่เคยทำบ่อยๆ”แต่ตอนนี้ เรารับรู้ความจริงทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ จวนนี้ไม่ใช่ที่ระลึกถึงความแค้น แต่เป็นที่ที่จะประกาศให้ทุกคนรู้ถึงอำนาจของท่าน อำนาจที่แม้แต่บิดาของท่านก็แตะต้องไม่ได้ ท่าน…ยังเจ็บปวดกับการกระทำของบิดาท่านอยู่หรือไม่” นางอยากรู้ความรู้สึกตอนนี้ของเขามากกว่า“ไม่แล้ว…ข้าไม่ได้เจ็บปวดดั่งเช่นที่ผ่านมา มีแต่ความรู้สึกผิด และอยากแก้ไขให้ถูกต้องเท่านั้น“”เช่นนั้นอย่าลดทอนอำนาจตนท่านเอง ท่านจงอยู่สูงจนผู้ใดไม่อาจแตะต้องได้อีก หัวใจของท่านข้าจะขอดูแลเอง จะเป็นบ้านที่อบอุ่นให้ท่าน เพราะท่านก็คือบ้านของข้าเช่นกัน” ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้มีแต่ดวงตาที่อ่อนแสง แม้แต่คนสกุลเฉินที่แอบดูอยู่ยังอดน้ำตาไหลไม่ได้“ดีจริงๆ ดีมากแล้วจริงๆ”หลังจากวันนั้นที่ได้รู้ความจริงทุก
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ มีแต่ความรู้สึกผิด!!
”เป็นเรื่องที่ติดค้างใจข้ามานาน จนถึงทุกวันนี้ก็ยังนึกเสียใจที่ตั้งแต่คุณชายเป็นเด็ก เหตุใดข้าจึงหวาดกลัวท่านโหวจนปล่อยให้ท่านเข้าใจผิดมาตลอดยี่สิบกว่าหนาวเช่นนี้“ ตอนนี้ทุกคนย้ายมานั่งที่จวนแม่ทัพ ดอกกล้วยไม้ป่าที่ประดับประดาเต็มจวน ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปจนครอบครัวเฉินมองหน้ากันอย่างมีความสุข”ท่านแม่…ลอบฆ่าท่านพ่อจริงๆหรือขอรับ แล้ว…ข้า…ถูกวางทิ้งไว้ที่จวนใหญ่ก่อนท่านตาจะมารับท่านแม่ข้าหนีไปหรือ“ คำถามของเขาทำทุกคนนิ่งอึ้งไม่เว้นแม้แต่ซู่เยว่ถิง“ท่านพี่” มือบางวางทับลงบนมือแกร่ง แต่เขาตบลงบนหลังมือนางเบาๆให้วางใจ“วางใจเถอะ หากข้าอยากเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ดีขึ้น ก็ควรเริ่มจากเรื่องของข้ามิใช่หรือ” นางยกยิ้มให้เขาก่อนหันไปพยักหน้าให้ครอบครัวเฉินเล่า นางมั่นใจว่าเขาจะเปิดใจรับฟังได้แล้วจริงๆ“ตอนแรกแย้ม ข้ากับฟู่เจี้ยนหว่านเป็นสหายกัน เดิมทีนางหมั้นหมายกับฝ่าบาทที่ตอนนั้นเป็นเพียงองค์ชายใหญ่ แต่เพราะโหลวจี้หยางไปรบกลับมา โกรธแค้นที่องค์ชายใหญ่ไม่ไปช่วยรบ เมื่อรับชัยชนะก็ขอแต่งงานกับมารดาของท่านทันที แม้จักรพรรดิองค์ก่อนจะไม่อยากยกให้ เพราะท่านเสนาฟู่ไม่ชอบจี้หยาง และไม่อยากรับเป็น
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ ฮูหยินในแบบของข้า
นางไม่ได้โกรธเขาจริงจัง รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายห่ามๆ แค่ไม่ไล่ตะเพิดนางก็นับว่าดีแล้ว”อ่อ ข้าจะจำเอาไว้…แล้วก็อีกราวๆ2-3วัน ครอบครัวของเฉินหม่าฮวงจะย้ายมาอยู่ที่นี่ เจ้าเองจะได้ปรับตัวตามประเพณี“ บางสิ่งนางก็ยังทำไม่ถูกอาจจะเพราะว่านางไม่ใช่คนที่นี่ เรื่องนั้นต้องค่อยๆปรับกันไป”บางสิ่งที่เป็นขนบธรรมเนียมสอนข้าได้ทั้งหมด แต่ว่า…“ นางขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกอดเขาเต็มแรงจนเซิ่งหลงทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยืนนิ่งให้นางกอดเพราะเขาเองก็ชอบ…มันอบอุ่นแบบที่เขาไม่เคยเจอ”เรื่องเดียวที่ข้าต้องการ คืออยากเป็นฮูหยินในแบบของข้า อยากกอดท่านทุกเช้าก่อนท่านไปทำงาน อยาก…“ ปากบางยื่นมาจูบลงบนริมฝีปากหนาก่อนจะถอยตัวออกมา”จูบท่านทุกครั้งที่เรารู้สึกรักกันมากขึ้น แบบนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ“ “เห้ออออ” เสียงถอนหายใจจากท่านแม่ทัพใหญ่ทำนางเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงงวย“หะ เหตุใดจึงถอนหายใจเช่นนั้น” แม้เขาจะมีสีหน้าที่เย็นชา แต่2-3วันมานี้นางอ้อนอะไรก็เอนอ่อนลงทุกครั้ง แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นเหตุใดจึงถอนหายใจใส่นาง ไม่ใช่ว่าเขาเบื่อนางแล้วหรือ!!“ข้า โหลวเซิ่งหลง เป็นถึงต้าเจียงจวินแห่งเมืองรัตติกาล นักรบที่ไม่เคยแยแสต่อสต
กลวิธีเอาตัวรอดจากท่านแม่ทัพปีศาจ หูฝาด
“รู้ใช่หรือไม่ มีหนแรกต้องมีหนที่สอง” เสียงพูดแผ่วเบาทำนางตาโตก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นหลี่ตาลง“ท่านกำลังกลายเป็นแม่ทัพหื่น ที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม!!” เขาเขี่ยจมูกนางเล่นก่อนหัวเราะในลำคอ“ผิดแล้ว เพราะเจ้าต่างหากที่สอนให้ข้ากินอาหารรสโอชาเช่นนี้ ฮูหยินน้อย…” มือหนากำลังจะดึงผ้าห่มออกแต่นางจับเอาไว้แน่น“ท่านพี่ ข้าปวดร้อนแผลท่านลืมไปแล้วหรือ เมื่อครู่ข้าเพียงอยากปลอบประโลมท่านเท่านั้น และเหมือนกับว่าตอนนี้…ข้าจะเจ็บแผลขึ้นมาเสียแล้ว” คำออดอ้อนของนางทำเขายกยิ้มก่อนจะเห็นตาแป๋วแหว๋วแล้วต้องหัวเราะเสียงก้อง และก้มลงไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่“เช่นนั้นให้เจ้านอน ข้ายังมีเวลาอีกมาก” คนตัวเล็กรีบหลับตาลงทันที ยิ่งเพิ่มพูลความน่ารักขึ้นอีกมากโข“เจ้า…จำแลงแปลงกายมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าหรืออย่างไร เหตุใด…ข้าจึงมีความสุขเช่นนี้” ความรักความอบอุ่นอบอวนในหัวใจ โหลวเซิ่งหลงล้มตัวลงนอนและดึงนางเข้ามากอดในช่วงที่สายจนตะวันเกือบตรงหัว ตอนนี้ท่านแม่ทัพแห่งผู้แสนเย็นชาแห่งเมืองรัตติกาลยังไม่ออกมาจากห้องนอนในเรือลำใหญ่ พ่อบ้านเฉินเองก็สั่งคนไม่ให้รบกวน เมื่อคืนเกิดเรื่องวุ่นวาย กว่าฮูหยินจะปลอบโยนท่านแม่ทัพก็เกือบรุ
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นท่านแม่ใจร้ายในเมืองกันดาร
ภัสสพิชชา473 viewsฉันเกิดใหม่เป็นหลานสาวชาวนายุค60
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค11.9K viewsทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน
ชนิตร์นันท์1.6K viewsถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ
橙花6.9K viewsเมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.0K viewsซูเหยาเมื่อฉันกลายเป็นแม่เลี้ยงผู้โหดร้าย
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค11.4K viewsฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.1K viewsภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.8K views
