Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 91 – Kapitel 100

เหยาเหยารู้ว่าเซินเจิ้นตอนนี้กำลังเป็นเมืองสำหรับทดสอบ เพื่อเลียนแบบฮ่องกง นำพาความเจริญเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย แต่เธอไม่คิดเลยว่าที่นี่จะพัฒนาไปมากจริงๆ คิดไม่ผิดเลยที่มาที่นี่“เขตนี้ยังมีโรงงานเสื้อผ้าอยู่อีกสามที่ ถ้ายังไงลองให้คนขับพาวนดูก็ได้” อาเล็กเดินมาส่งหลานถึงหน้าโรงงาน“ไม่ต้องแล้วละค่ะ ก่อนอื่นฉันคงต้องกลับไปปรึกษากับทางทนาย เพื่อร่างสัญญาว่าจ้าง แล้วก็เรื่องลิขสิทธิ์ของแบบเสื้อผ้ามาให้กับทางโรงงานดูก่อน ถ้าทางอาเล็กตกลงไม่แน่ว่าก่อนปลายปีเราอาจจะได้ร่วมงานกัน”“ได้ ไม่มีปัญหา ติดขัดตรงไหนก็โทรมาได้เรื่อยๆ หรือไม่ก็ฝากทางเรือสินค้ามาก็ได้ ยังไงก็ไปส่งของที่เมืองเป่ยทุกๆ สัปดาห์อยู่แล้ว”“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นไม่รบกวนแล้วนะคะ ขอบคุณมากสำหรับวันนี้ค่ะ” เหยาเหยากอดลาอาเล็กอีกครั้ง“ได้ เอาไว้เย็นนี้อาจะพาน้องชายไปกินมื้อเย็นที่บ้านด้วย เสียดายที่วันนี้เขาไม่ได้มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้รู้จักกัน” อาเล็กพูดขึ้นด้วยความเสียดาย เพราะท่านเองก็อยากให้ลูกชายได้รู้จักกับญาติทางฝั่งบ้านเดิมของแม่บ้าง“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไว้เจอกันเย็นนี้นะคะ”หลังจากร่ำลากันเสร็จเรียบร้อย สองสาวก็ขึ้นมาบนรถ ภาย

เหยาเหยาออกมาเป็นคนสุดท้าย เงยหน้าหันไปทางเสียงเรียก รู้สึกว่าเสียงคุ้นๆ พอเห็นหน้าถึงกับแปลกใจที่เห็นเขาที่นี่“ไม่ได้เจอกันนาน ต้าเกอ” เธอยิ้มบางให้กับเขา “รู้จักกันเหรอ” ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งทักขึ้น“อืม” จื้อหมิงพยักหน้ารับ แต่สายตาคมยังคงจับจ้องเจ้าของใบหน้าสวยที่ทำหน้าเอือมระอาเต็มที่ทั้งที่ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ แต่พอเห็นเธออีกครั้งเขากลับใจเต้นแรงเหมือนทุกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ไม่สามารถเข้าใกล้เธอเหมือนที่ผ่านมาได้อีกแล้ว“ได้ข่าวว่าน้องชายของคุณชายใหญ่ซ่งเป็นคู่หมั้นของคุณหนูเวินตัวจริง ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าต้องเคยเห็นหน้าพี่สะใภ้ฉันอยู่บ้าง ถูกไหมคะ” เฉินซินอีถามขึ้นเหยาเหยาได้ฟังคำถามถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยๆ ซ่งจื้อหมิงก็ไม่ได้ตาบอดคว้าเอาผู้หญิงน่ารำคาญแบบเฉินซินอีมาเป็นเมีย“พี่สะใภ้ ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเป็นภรรยาของหยงจวิ้นเจี๋ยสินะ”“ใช่แล้วค่ะ ขอแนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการก็แล้วกันนะคะ คนนี้ก็คือ คุณชายใหญ่แวง แวงไอ๋เหล่ย ลูกชายของกรมเจ้าท่าคนใหม่ ส่วนนี่ก็พี่สะใภ้ใหญ่ สวีเหยาเหยา แล้วก็หยงอ้ายเยี่ยน ลูกสาวของน้ารองของฉันเอง” เฉินซินอีรอเวลานี้มานา

งานเลี้ยงแสดงความยินดีกับคุณหนูรองหยงถูกจัดที่โรงแรมอย่างยิ่งใหญ่ โดยเชิญผู้มีอิทธิพลของทางใต้มาร่วมงานเกือบจะทั้งหมดเลยก็ว่าได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วมันคือการรวมตัวของนักธุรกิจ เพื่อหาเวลามาสร้างความสัมพันธ์ใหม่ๆ นักธุีรกิจน้อยใหญ่ต่างก็ให้ความสนใจงานนี้เป็นอย่างมาก“เรียบร้อยดีหรือเปล่า” จวิ้นเจี๋ยถามลูกน้องคนสนิท นั่นก็คือผู้หมวดสวี“ครับ” งานนี้เขาไม่ได้รับหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่มาในฐานะแขกของพี่ชายเจ้าของงาน แต่ก็อดสำรวจความปลอดภัยของงานไม่ได้“ไปเถอะ"พูดจบก็แยกย้ายกัน โดยเข้ากลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลหยงเพื่อรับภรรยาและน้องสาวมาร่วมงาน ส่วนผู้หมวดหนุ่มอยู่ที่งานเพื่อประสานกับทางตำรวจที่ขอให้มาดูแลความปลอดภัยในงานนี้โดยเฉพาะทางด้านเหยาเหยาเองก็แต่งตัวเสร็จแล้ว รอแค่สามีมารับเท่านั้น งานนี้เธอตั้งใจแต่งเรียบง่าย เพื่อให้น้องสาวของสามีเป็นตัวเด่นของงานทันทีที่จวิ้นเจี๋ยเปิดประตูห้องเข้าไป ก็เจอเข้ารับเจ้าของร่างบาง ใส่ชุดกี่เพ้าแขนกุดสีขาวรัดรูป ยืนหันหลังมองออกไปที่วิวหน้าต่างด้านนอก“ไหนบอกว่าจะไม่ทำตัวเด่นกว่าเจ้าของงานยังไงละครับ”เหยาเหยามองมือปลาหมึกที่สอดเข้ามาโอบกอ

วันถัดมาหลังจากงานเลี้ยงจบลง ก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับเมืองเป่ย เพราะภารกิจของจวิ้นเจี๋ยเสร็จแล้ว ซึ่งครั้งนี้เขาสร้างผลงานใหญ่อีกครั้ง ทว่าเป็นการทำงานร่วมกับกรมเจ้าท่าคนใหม่ ทำให้เกิดเป็นกระแสเรื่องความสามารถของกรมเจ้าท่าคนใหม่ เรียกคะแนนนิยมจากชาวบ้านได้เป็นอย่างดี“ก็แค่อาศัยบารมีของต้าเกอมาทำเป็นเบ่ง ตำรวจแถวนี้ยังต้องเกรงใจต้าเกออยู่สามส่วน แล้วเขาเป็นใครถึงกล้าพูดเอาหน้าคนเดียว” หยงอ้ายเยี่ยนอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแล้วก็โยนทิ้งไป เมื่อเห็นกรมเจ้าท่าแวงขึ้นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นหน้าหนึ่ง“เอาเถอะ ต่อให้ต้าเกอเธอจะไม่ได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ยังไงเขาก็ได้ผลงานกลับไปรายงานเบื้องบนอยู่ดี” เหยาเหยาพูดปลอบใจน้องสาวสามีเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สามีเธอจะได้ไม่ล่อเป้าคนร้ายมานัก ยิ่งเขาสร้างผลงานเยอะเท่าไหร่ ก็เท่ากับว่าสร้างศัตรูเอาไว้เยอะเพิ่มมากขึ้นด้วย วันหนึ่งถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันต้องลงจากหลังเสือ ก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยหลังจากนั้นให้มากๆ“ก็จริง” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วยเวลาเดียวกันนั้นจวิ้นเจี๋ยก็เดินกลับเข้าบ้านมาพร้อมกับผู้หมวดสวี เหยาเหยาสังเกตว่ามีพลังงานบางอย่างระหว่างหนุ

ขั้นตอนการรวบรวมหลักฐานเป็นอะไรที่ต้องทำอย่างละเอียดจึงใช้เวลานาน หลังจากนั้นทนายก็พาเหยาเหยาไปแจ้งความเป็นคดีอาญา เพราะครั้งนี้เอาจริง ไม่ได้อยากได้เงินชดเชยเหมือนครั้งก่อน“ส่งหนังสือไปที่ร้านนั้นหรือยัง” หลังจากออกมาจากโรงพัก เหยาเหยาก็สอบถามความเคลื่อนไหวจากทนาย“เรียบร้อยแล้วครับ ส่งจดหมายไปที่ร้านเพื่อให้หยุดจำหน่าย รวมถึงผู้ถือหุ้นของทางร้าน แล้วก็ทางโรงงานที่รับผลิตด้วย”“ดี ถ้าไม่หยุดก็ฟ้องโรงงานไปด้วยเลย” หญิงสาวหยุดคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รวมถึงพนักงานคนนั้นด้วย”พนักงานที่ลาออกไปแล้วอาจจะฟ้องยากสักหน่อยครับ ถ้าหล่อนให้การปฏิเสธว่าเขียนตามแบบที่ทางร้านให้มาเราก็ทำอะไรไม่ได้"“ไม่เป็นไร ก็ไม่ได้หวังจะขูดเลือดกับปูอยู่แล้ว แค่อยากจะเชือดไก่ให้ลิงดูก็เท่านั้น ต่อไปจะได้ไม่กล้าไปทำแบบนี้กับใครอีก”ทนายวัยกลางคนฟังแล้วถึงกับขนลุก ครั้งแรกที่เขาได้รับการติดต่อว่าให้เป็นทนายประจำตัวของสวีเหยาเหยา ผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเป่ย เขาก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเจ้าหล่อนอาจจะมีเรื่องมาให้เขาตื่นเต้นได้ทุกเมื่อ แต่ไม่คิดว่าเลยจากที่คิดว่าเธอจะเป็นฝ่ายไปหาเรื่องคนอื่น กลับกลายเป็นว่