Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 81 – Kapitel 90

เวินฉีฉีเข่าอ่อน ไม่คิดว่าเหยาเหยาจะกล้าทำถึงขนาดนี้ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายแค่ขู่เท่านั้น เพราะคิดว่าสามหมื่นที่ซ่งเฉวียนจ่ายให้ก็มากเกินพอแล้ว“ไปแจ้งความเถอะค่ะ ถ้าเป็นตามที่ฉีเอ๋อร์พูดจริงๆ ก็แจ้งความ” อาสะใภ้รองออกความเห็น“แจ้งความงั้นเหรอ แค่นี้ที่บ้านยังไม่วุ่นวายพอหรือไง” พ่อเวินถามน้องสะใภ้น้ำเสียงหงุดหงิด เพราะเรื่องที่น้องชายก่อก็ยังวิ่งเต้นกันอยู่“แต่ฉันเห็นด้วยกับพี่สะใภ้รองนะคะ ค่าเสียหายก็จ่ายไปหมดแล้ว ยังจะมาเรียกร้องค่าเสียหายอะไรอีก หล่อนคงเห็นตระกูลเวินเราเป็นลูกพลับนิ่มไปแล้วมั้งตอนนี้ หรือไม่ก็คงจะไม่พอใจที่ถูกทางเราตัดขาด” เวินอวิ๋นซีพูดขึ้นตอนนี้เธอใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาไปวันๆ หลังจากที่ถูกถอนหมั้นก็ไม่เอาอะไรอีก ในเมื่อชีวิตเธอไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะมีความสุข“บัญชีของฉันถูกตรวจสอบอยู่ ทำธุรกรรมอะไรไม่ได้” แม่เวินพูดเหมือนรู้ใจว่าสามีจะพูดว่าอะไร“ผมจะรบกวนคุณอีกได้ยังไง เอาแบบนี้แล้วกันผมจะลองติดต่อเหยาเอ๋อร์ดูก่อน” พ่อเวินถอนหายใจยาว เพราะบัญชีของท่านก็ถูกตรวจสอบด้วยเช่นกัน15 มีนาคม 1981วันนี้เป็นวันเปิดตัวสาขาใหม่ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นต่างให้ความสนใจเ

สถานการณ์กลับสู่ภาวะปกติ แม่สวีย้ายไปอยู่ที่ร้านขายผ้า กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านผ้าไปแล้ว ส่วนสวีซูอิงก็ย้ายตามผู้เป็นแม่ไปด้วย และรับหน้าที่ดูแลร้านสาขาสอง“มีเรื่องอะไร” หลังจากเลิกเรียนเหยาเหยาก็แวะมาตรวจบัญชีที่ร้าน เห็นเถาฮวาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูด สุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน“คะ คือว่า”“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”เถาฮวาเห็นเจ้านายทำหน้าเหมือนกำลังจะบอกว่า จะพูดก็พูด ไม่พูดก็ออกจากห้องไป สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยักหน้าให้กำลังใจตัวเองแล้วพูดขึ้นว่า“ได้ยินผู้จัดการร้านที่สาขาสองรายงานว่าเห็นคุณหนูเวินฉีฉีไปที่ร้านนั้นบ่อยขึ้น แต่ไม่ได้ซื้อของ แค่อ้างว่ามาเยี่ยมแม่กับน้องสาวค่ะ”“แล้ว” เหยาเหยาเงยหน้าขึ้นมาจากรายงานที่กำลังอ่าน เกี่ยวกับตัวเลขจำเป็นต้องละเอียด จะอ่านลวกๆ ไม่ได้ เลยคิดว่าวันนี้คงได้หอบงานไปดูที่บ้านแทน“คุณนายเคยสั่งเอาไว้ว่าถ้าคุณหนูเวินมาซื้อของห้ามขายให้ ฉันเลยจะมาถามว่าที่สาขาสองยังทำอยู่หรือเปล่าคะ”“ทำอยู่ ติดป้ายประกาศหน้าร้าน ห้ามทั้งสี่คนที่มีเรื่องห้ามเข้ามาในบริเวณพื้นที่ของร้านโดยเด็ดขาด ฝ่าฝืนให้ทนายดำเนินคดีทางกฎหมายได้เลย” หญิงสาวส

ทางด้านตระกูลเวิน เมื่อได้รับอิสรภาพความก็เรียกความน่าเชื่อถือกลับคืนมาอีกครั้ง และดูเหมือนว่าครั้งนี้อารองเวินจะดูมั่นใจยิ่งกว่าเดิม“เฮอะ ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน มันคิดว่าที่นี่คือเซินเจิ้นบ้านนอกที่พวกมันอยู่หรือไงกัน ถึงได้กล้ายื่นตรวจสอบตระกูลเวินของพวกเรา” อารองเมื่อถูกปล่อยตัวก็ยิ่งทำตัวกร่างมากขึ้น“หุบปาก รู้หรือเปล่าว่ากว่าที่ฉันจะจบเรื่องให้แกได้ต้องเสียอะไรไปบ้าง” คุณปู่เวินมองลูกชายตาขวาง“พ่อ ถึงจะเสียยังไงก็คุ้ม ยังไงตระกูลหยางของพี่สะใภ้ก็ไม่ยอมให้พวกเราเป็นอะไรไปหรอก จริงไหมครับพี่สะใภ้” อารองเวินมองหน้าแม่เวินยิ้มๆ“ออกมาแล้วก็อยู่เงียบๆ สร้างปัญหาให้มันน้อยๆ หน่อย เข้าใจหรือเปล่า” พ่อเวินชี้หน้าคาดโทษน้องชาย“ต้าเกอ อย่าบอกนะว่ากลัวลูกเขยเหมือนกัน นี่..ผมจะบอกอะไรให้นะ มีคนจำนวนไม่น้อยที่จ้องจะเล่นงานสองพ่อลูกน่ะ ตอนนี้เป็นไง ตำแหน่งที่ปรึกษาไม่ใช่ว่าเป็นแค่ชื่อ อำนาจอะไรก็ไม่มีในมือ เร็วๆ นี้ได้ยินข่าวว่าลงใต้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ สุดท้ายพวกมันก็ต้องกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอน ไม่สามารถตั้งรกรากที่เมืองหลวงได้หรอก”แม่เวินได้ยินแบบนั้นก็ทนไม่ไหว ถึงจะรักษาผลประโยชน์ของทั้งสอ

อากาศในยามค่ำคืนของเมืองเป่ยช่วงเดือนกรกฎาคมร้อนอบอ้าว แต่ภายในห้องนอนของเรือนสี่ประสานหลังเก่า กลิ่นอายของความต้องการกลับทำให้อุณหภูมิสูงขึ้นจนแทบระเหยหายใจลำบาก แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้าสวยคมของเหยาเหยา เธอที่สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาแบบตะวันตกที่เพิ่งเริ่มเป็นที่นิยมในยุคนั้นเธอยืนอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลักโบราณ ร่างสูงโปร่งและทรวดทรงที่เด่นชัด ทำให้จวิ้นเจี๋ยที่ยืนมองอยู่จากมุมมืดรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบคั้นด้วยความลุ่มหลงเขามองเธอด้วยสายตาที่ปิดความหิวกระหายไว้ไม่มิด ความต้องการที่จะครอบครองเธอพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่"คุณรู้หรือเปล่าว่าทำแบบนี้... มันกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า" จวิ้นเจี๋ยกระซิบ เสียงพร่ามัวขณะเดินเข้าไปประชิดด้านหลัง มือของเขาลูบไล้ไปตามช่วงเอวคอดกิ่วของเธอเหยาเหยาเอี้ยวตัวกลับมา สบตาคมด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม มือเรียวสวยยกขึ้นคล้องคอเขาเอาไว้ พลางโน้มตัวเข้าหาจนหน้าอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอก "แล้วใครบอกให้คุณอั้นไว้ล่ะคะ ไม่ใช่ว่าฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วเหรอ"จวิ้นเจี๋ยกัดฟันกรอด "เหล่าผอ ผมอยาก... มากกว่าที่คุณจะจินตนาการออก"เขากดจูบลงที่ซอกคอหอมกร

เช้าวันถัดมาเหยาหยารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน อาจจะเพราะว่าเธอหลับมาตลอดทาง เลยไม่รู้สึกง่วงเท่าไหร่ ต่างจากจวิ้นเจี๋ยที่เมื่อหัวถึงหมอนก็หลับไม่รู้เรื่อง ทั้งยังส่งเสียงกรนแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศอีกด้วย แต่พอเธอขยับตัวเขาก็กระชับกอดแน่นขึ้น“ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน คุณนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะค่ะ” เธอกระซิบบอกข้างหู แล้วก็จูบที่ขมับของเขาเบาๆ เนื่องจากว่าเขานอนคว่ำหน้าอยู่จากนั้นแขนแกร่งก็ค่อยๆ คลายกอดออก แล้วพลิกตัวตะแคงเพื่อให้เธอหลุดจากพันธนาการ เหยาเหยาถอนหายใจยาวแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำ จัดการทำธุระส่วนตัวของตัวเองเมื่อออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นสามีบนเตียงแล้ว เขาไปยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงด้านนอก ในสภาพพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไว้ที่เอวหลวมๆ ด้านบนเปลือยเปล่า เครื่องปรับอากาศก็ถูกปรับอุณหภูมิห้องให้อุ่นขึ้น ไม่หนาวเย็นเหมือนเมื่อคืน มองผู้ชายร่างสูงใหญ่ หุ่นกำยำที่มักจะเอาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวดูเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวว่าถูกมอง จากที่หันหน้าไปมองทะเล ก็เอี้ยวตัวหันกลับมามองข้างในห้อง พร้อมทั้งพ่นควันบุหรี่ออกมา ท่าทางของเขาตอนนี้ไม่เหมือนนายพลผู้เคร่งขรึม แต่