Todos os capítulos de ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Capítulo 71 - Capítulo 80

เวลาแค่ไม่กี่วัน ข่าวเกี่ยวกับสองพ่อลูกตระกูลหยงก็สั่นสะเทือนไปทั้งทางเหนือ แม้แต่ตระกูลซ่งเองเริ่มนั่งไม่ติด เนื่องจากว่าเกี่ยวข้องกับตระกูลเวินอยู่ไม่น้อย“ซวยจริงๆ แบบนี้พวกเราจะถูกหางเลขไปด้วยหรือเปล่า” อารองพูดขึ้น“ไม่หรอกครับ อย่างมากตระกูลเวินก็อาจจะแค่เรียกไปสอบ แต่คิดว่าไม่น่าเกี่ยว เพราะตระกูลเวินขึ้นชื่อเรื่องความซื่อสัตย์” ซ่งเฉวียนวิเคราะห์ตามที่เห็น“อืม ย่าก็คิดว่าพวกเขาไม่น่าจะถูกโยงเข้ามาเกี่ยว เวินซีซวนคนนี้จะมองว่าซื่อสัตย์ก็เป็นจริงตามนั้น หรือแม้กระทั่งมองว่าไม่ขวนขวายในลาภยศ แต่ความจริงแล้วกลับมีตระกูลหยางคอยหนุนหลังอยู่ เขารับราชการออกหน้าไม่ได้ เพียงหลายสิบปีมานี้ตระกูลหยางร่ำรวยผิดหูผิดตาไปมาก”“ก็จริง ที่พวกเราเห็นก็มีแต่นางเวินออกหน้าช่วยเหลือสามี จนคนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเขาเกาะสินเดิมของภรรยา” พ่อซ่งพูดขึ้นบ้าง“ใช่แล้ว เขาเป็นคนฉลาดใช้คน วางตัวเป็นกลาง ไม่ให้ใครมาว่าได้ว่าใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ ว่าแต่ทำไมฉันถึงได้ยินว่าเจ้าลูกชายตัวดีของแกไปเข้าพวกกับกรมเจ้าท่าคนใหม่ที่เพิ่งรับตำแหน่งของทางใต้ล่ะ” คุณย่าหยงพูดกับพ่อซ่ง“แม่ครับ พวกเราทำธุรกิจเดินเรือ ถ้

เรื่องที่เหยาเหยาเปลี่ยนไปใช้แซ่สวีดังไปทั่วมหาวิทยาลัย คุณหนูตกกระป๋องเริ่มเป็นที่พูดถึงมากขึ้น เพื่อนในแวดวงสังคมเริ่มตีตัวออกห่าง จะมีก็แต่ซ่งหมิงอี้ที่ยังเหมือนเดิม“พวกปากอีกา ทีเรื่องอย่างนี้ละรู้เร็วนัก ไม่รู้ใครคาบข่าวไปบอก เวลาแค่ไม่กี่วันถึงแพร่ไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย” หญิงสาวบ่นหน้างอ เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวถูกคนอื่นนินทากันสนุกปาก“ช่างเถอะน่า ที่พวกเขาพูดก็ถูก ฉันเป็นคุณหนูตกกระป๋องไปแล้ว” เหยาเหยาพูดขำ ไม่ถือสากับคำนินทา“ใช่ที่ไหนกันล่ะ ถึงจะไม่ใช่คุณหนูใหญ่เวินแล้ว แต่อย่าลืมสิว่าสามีของเธอเป็นใคร ใช่คนที่พวกเขาจะเอามานินทาสนุกปากได้เหรอ นี่ถ้าพี่เขยรู้คงได้ตัดลิ้นพวกที่นินทาภรรยาของเขาทีละคนแน่”“ทีแบบนี้ล่ะพี่เขย ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าเขาเป็นนายพลหน้านิ่ง ขี้เก๊กอยู่เลย”“ที่รัก เธออย่าเอามาปะปนกันสิ ส่วนดีของเขาก็มีไม่ใช่ไม่มีเลย อีกอย่างเขาก็สามารถปกป้องเธอได้ ช่วงอ่อนไหวแบบนี้สมควรให้เขามาดูแลถึงจะถูก” หมิงอี้สังเกตว่านอกจากรถคันใหม่ที่พี่เขยซื้อให้เพื่อนของเธอแล้ว ช่วงนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา“ช่วงนี้เขาต้องไปมาระหว่างเมืองหลวงกับเมืองเป่ย ไม่มีเวลามารับส่งฉันหรอก

เหยาเหยาพาคุณย่าหยงมาถึงร้านในช่วงสาย โดยมีสามีอย่างจวิ้นเจี๋ยเป็นคนขับรถมาส่ง อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันหยุดของเขาด้วยเมื่อมาถึงร้านก็เห็นว่าเริ่มมีลูกค้าเข้าร้านบ้างแล้ว คุณย่าหยงอ่านป้ายชื่อร้านแล้วก็รู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็มั่นใจว่ายังไม่เคยมาที่นี่“ร้านเฟิงหวายินดีต้อนรับค่ะ” เถาฮวายังคงทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ต่อหน้าคนอื่นเธอจะทำราวกับว่าเหยาเหยาเป็นแค่ลูกค้าทั่วไป“คนนี้หน้าคล้ายเหมยฮวาเหมือนกันนะ” ขณะที่เหยาเหยาพยุงท่านมานั่งยังมุมเก้าอี้สำหรับให้ลูกค้านั่งรอ ขณะลองชุด“น้องสาวของเหมยฮวาน่ะค่ะ” เหยาเหยาตอบยิ้มๆ“งั้นเหรอ ว่าแล้วเชียวหน้าตาเหมือนกันถึงสี่ส่วน” คุณย่าหยงพยักหน้าเข้าใจในทันที“คุณหนู” เถาฮวาได้ยินแล้วก็ทำหน้าเจื่อน เนื่องจากว่ายังมีลูกค้าคนอื่นอยู่ด้วย“คุณหนูอะไรกัน เรียกคุณนายหยงสิถึงจะถูก” คุณย่าหยงชักสีหน้าใส่แต่ไม่จริงจังเท่าไหร่นัก“อ้อ ใช่แล้วคุณนายหยง” เถาฮวารีบแก้คำ แต่สายตาเหลือบไปมองลูกค้าประจำ ถ้าจำไม่ผิดพวกเธอน่าจะรู้จักเหยาเหยาด้วยเหมือนกัน เนื่องจากว่าเป็นกลุ่มสังคมเดียวกัน“ไม่เป็นไร มีอะไรก็ไปทำเถอะ” เหยาเหยาส่ายหน้ายิ้มๆ เข้าใจในสิ่งที่ลูกน

จบคำพูดของเหยาเหยา สี่สาวก็รู้สึกเข่าอ่อน พวกเธอไม่ใช่คนเด่นคนดังการจะขึ้นหน้านหังสือพิมพ์ได้ก็มีแต่ต้องใช้เงินซื้อพื้นที่สื่อเท่านั้น“วางใจเถอะ ตระกูลกงทำธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งพิมพ์” หญิงสาวพูดขึ้น“หึ คุณหนูทั้งหลายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า สื่อพิมพ์กับโรงพิมพ์เล็กมันคนละเรื่องกันนะ แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆ เราก็มีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านนายพลเวินอยู่ด้วยทั้งคนนี่นะ แค่เธอขยับนิ้วสามารถเป็นข่าวได้แล้ว เอาเป็นว่าฉันจะลองเชื่อพวกเธอดูสักครั้งก็แล้วกัน ไปได้” เหยาเหยาโบกมือไล่ลูกค้าซ่งเฉวียนยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก่อนที่จะเดินออกไปเขาก็หยุดชะงัก ยื่นกุญแจรถให้คู่หมั้น พร้อมทั้งพูดกับเธอว่า “ไปรอที่รถก่อน”“แต่ว่า…ก็ได้ค่ะ” ถึงแม้ว่าในใจจะไม่ยินยอม แต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้อยู่ในจุดที่จะต่อรองอะไรได้ จึงรับกุญแจจากมือของคู่หมั้นมาแล้วเดินไปที่รถของเขาแทนซ่งอเฉวียนมองส่งคนรักจนกระทั่งหล่อนออกจากร้านไป เขาก็เดินตามร่างบางไปตรงจุดคิดเงิน ต้องการถามที่มาที่ไปให้แน่ชัดรวมถึงถามเรื่องสองพี่น้องตระกูลเวินในตอนนี้ด้วย“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”เหยาเหยาเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรัก แววตาที่ใช้มองเ

เหยาเหยาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง โอบรอบคอเขาแน่น แล้วก็ซบหน้าลงที่อกแกร่ง อ้อนเป็นลูกแมวเหมือนที่เธอชอบทำเวลารู้ตัวว่าผิด“คิดถึงทำไมไม่ยอมกลับบ้านละคะ”“ผมกลัวว่าจะไปจะชวนคุณทะเลาะ เลยขออยู่สงบสติอารมณ์ก่อน” เขาตอบไปตามความจริง"วันนั้น…เขามาจ่ายค่าเสียหายให้คู่หมั้นค่ะ หล่อนไปบอกคนอื่นว่าฉันใช้แรงงานแม่ ก็เลยจะมาตามแม่กลับบ้าน พวกเขาพูดกันสนุกปากต่อหน้าลูกค้าที่อยู่ในร้าน ฉันเองก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เถาฮวาให้ลูกน้องไปตามก็ตอนที่ลูกค้าเริ่มทยอยออกจากร้านไปเพราะเข้าใจผิดฉันโมโหมากก็เลยให้พวกหล่อนชดใช้เท่าจำนวนของลูกค้าที่เสียไป แต่เพราะจำนวนเงินเยอะเกินไปพวกหล่อนจ่ายไหว ก็เลยโทรตามคู่หมั้นให้มาช่วยจ่าย"จวิ้นเจี๋ยนั่งฟังอย่างใจเย็น จากนั้นก็หัวเราะในลำคอ “หึ ตระกูลเวินยากจนถึงขั้นเงินไม่กี่หมื่นก็จ่ายไม่ไหวแล้วเหรอครับ”“คุณไม่รู้อะไร ฉันอยู่มาเกือบยี่สิบปี ยังมีเงินเก็บแค่ห้าหมื่น นับประสาอะไรกับหล่อนที่เพิ่งมาแค่ปีกว่า จะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน”“ถ้าเป็นคุณผมไม่แปลกใจหรอก เพราะเมื่อก่อนคุณหนูใหญ่เวินจะต้องใส่เสื้อผ้าไม่ซ้ำ จะเอาเงินเก็บมาจากไหนล่ะ” เขาส่ายหน้ายิ้มๆ เมื