Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

เวินฉีฉีฟังแล้วก็ยกยิ้มแบบผู้ชนะ เธอเงยหน้าขึ้นมองที่ปรึกษาหนุ่มด้วยสายตาออดอ้อน ซึ่งร้อยทั้งร้อยก็ต้องใจอ่อน แม้แต่ซ่งเฉวียนก็ยังเคยแพ้ให้กับสายตาแบบนี้มาแล้ว จนต้องเสียเหยาเหยาไปเพราะความใจอ่อนของผู้ชาย“ไม่ปิดบังที่ปรึกษาเฉินหรอกนะคะ ถึงฉันจะเป็นหลานสาวคนโต แล้วก็ยังเป็นลูกที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ก็ยังต้องพิสูจน์ตัวเอง ฉันรู้สึกว่าตลาดหุ้นของเซี่ยงไฮ้น่าสนใจ ก็เลยอยากจะมาขอคำแนะนำจากคุณน่ะค่ะ”ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิด ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าไม่ได้เชื่อใครง่ายๆ ขนาดนั้น ซึ่งเป็นบุคลิกประจำตัวของคนที่ทำงานทางด้านการเงิน คือต้องรอบคอบฉีฉีมองประเมินอีกฝ่าย แต่ดูจากที่เธอเล่าเรื่องแต่งขึ้นมาแล้วนั้น ก็ไม่เห็นว่าจะรอบคอบสักเท่าไหร่ หญิงสาวได้แต่นึกในใจ“ก่อนอื่นรบกวนคุณฉีฉีเรียกผมว่า อวี้เกอก่อนแล้วกันครับ ไหนๆ เราก็รู้จักกันแล้ว เรียกที่ปรึกษาเฉินมันออกจะดูห่างเหินไปสักหน่อย”“ค่ะ อวี้เก้อเกอ” ฉีฉีลอบถอนหายใจหลังจากนั้นคงไม่ต้องพูดอะไรมากมายแล้ว ว่าเธอต้องการอะไร เขาเอาแผนการลงทุนทั้งหมดของเวินอวิ๋นซีมาให้เธอศึกษา รวมถึงสถาบันการเงินที่อาสาวเคยเรียนอยู่ด้วย แต่เธอคงไม่เสียเวลาไปศึกษาเป็นปี

เวินอวิ๋นซีกลับมาถึงเซี่ยงไฮ้ก็ได้รู้ข่าวใหญ่ที่ชวนให้น่าสะอิดสะเอียน เนื่องจากว่าเฉินอวี้อาละวาดตามเอาเรื่องเวินฉีฉีไปทั่ว จนสุดท้ายหญิงสาวต้องหนีกลับไปเมืองเป่ยในเมื่อตามไปเอาเรื่องฉีฉีไม่ได้ อวิ๋นซีจึงเป็นทางเลือกอันดับต้นๆ ที่เฉินอวี้จะไปเอาเรื่อง แล้วพอได้ฟังเรื่องราวก็ถึงกับอ้าปากค้าง เนื่องจากว่าหลานสาวตัวปัญหาหลบอยู่ใต้จมูกของเธอนี่เอง“เฉินเก้อเกอ ฉันขอบอกตามตรงนะว่าได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วรู้สึกสงสารคุณมาก ที่ต้องมาเจอผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวแบบเวินฉีฉี แต่ว่าตามที่หล่อนบอก ว่าฉันเป็นลูกนอกสมรส หลังจากพ่อของฉันเสีย คนตระกูลเวินก็ตัดขาดจากฉัน เหลือไว้แค่แซ่ที่ยังใช้ได้ เพราะฉะนั้นฉันคิดว่าตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ”“คุณเวิน ผมรู้ว่าคุณลำบากใจ แต่ถึงยังไงพวกคุณก็เป็นอาหลานกัน อีกทั้งหล่อนก็เข้าหาผมเพราะอ้างชื่อคุณ ไม่อย่างนั้นมีเหรอว่าคนอย่างผมจะไปรู้จักคนอย่างหล่อน” เฉินอวี้โยนความผิดทั้งหมดให้ฉีฉี ทั้งที่ความจริงเขาตาโตกับฐานะของเธอ นึกอยากจะเป็นลูกเขยผู้บัญชาการของภาคเหนือ สุดท้ายกลับถูกหลอกจนไม่เหลืออะไร“เฉินเก้อเกอพูดผิดแล้ว ถ้าเกิดว่ามีคนแบบเว

เฉินอวี้เหมือนคนจนตรอก เขาสูญเสียทุกอย่างไปก็เพราะเวินฉีฉี เพราะฉะนั้นจะให้เขาปล่อยหล่อนไปมีความสุข แล้วตัวเองต้องใช้ชีวิตแบบตกต่ำก็คงจะเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายก็ตัดสินใจมาหาเธอที่เมืองเป่ยการที่เขาจะหาว่าบ้านของผู้บัญชาการสูงสุดอยู่ที่ไหนนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่การที่จะเข้าไปถึงตัวของคนเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากมียามเฝ้าหน้าประตูอย่างแน่นหนา เขาไม่มีมีแม้แต่โอกาสจะได้เห็นด้วยซ้ำว่าประตูบ้านของพวกเขาสีอะไรแต่แล้วเหมือนสวรรค์จะเห็นใจในความพยายาม เมื่อรถยนต์คันหรูกำลังขับออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ นั่นก็คือเวินถิงโจว เขาเพิ่งกลับมาเยี่ยมบ้านและกำลังจะขับรถกลับเมืองหลวง ทว่ากลับมีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งขวางหน้ารถเขาเอาไว้เสียก่อนอยู่ที่เมืองหลวง ถิงโจวมักจะไปฝากท้องที่เรือนสี่ประสานของพี่สาว แล้วก็เล่นกับหลานสาวอยู่บ่อยๆ ได้ยินชื่อเฉินอวี้อยู่บ่อยครั้ง แล้วก็รู้ด้วยว่าเขากำลังคบกับเวินฉีฉีอยู่เสียงรถยนต์เบรกเสียงดัง ทำเอายามเฝ้าหน้าประตูตกใจ รีบปรี่เข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ยังดีที่ถิงโจวเบรกได้ทัน ไม่อย่างนั้นเฉินอวี้อาจจะถูกเขาชนไปแล้ว“อยากตายหรือไง” ประโยคนี้ถิงโจวไม่ได้เป็นคนพูด แต่กลั

เมษายน 1988ลมฤดูใบไม้ผลิในเมืองหลวงเริ่มพัดเอาความแห้งแล้งออกไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของดอกไม้นานาพันธุ์ แต่ในเรือนสี่ประสานบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยแผนการใหญ่ที่ร้อนแรงยิ่งกว่า"ประกาศอย่างเป็นทางการมาแล้วเหรอคะ"“อืม” จวิ้นเจี๋ยวางหนังสือพิมพ์รายวันลงบนโต๊ะ พาดหัวข่าวระบุชัดเจนถึงการยกฐานะไหหลำขึ้นเป็นมณฑล และเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอีกด้วยเหยาเหยาได้รับการยืนยันแล้วก็ดวงตาเป็นประกาย "นี่คือขุมทองที่แท้เลยก็ว่าได้นะคะ ได้ยินที่ปรึกษาหลินบอกว่าต่อไปที่นั่นจะเป็นฮาวายแห่งตะวันออก ใครที่มีที่ดินริมหาดได้ก่อน คนนั้นคือผู้ชนะในทศวรรษหน้า"จวิ้นเจี๋ยนิ่งคิด ภรรยาเอ่ยปากออกมาแบบนี้ คงไม่แคล้วต้องไปกว้านที่ที่ดินแถวไหหลำอีกเป็นแน่ เหมือนกับที่หนานซานและเกาะฮ่องกงที่เธอไปมาแล้ว เขารู้ดีว่าการขยับตัวครั้งนี้ต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล และที่สำคัญต้องมีคนที่ไว้ใจได้"ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ ฉันจะถอนเงินปันผลที่ทำกำไรได้ในเซี่ยงไฮ้ และจะโยกเงินส่วนตัวของฉันอีกสมทบเข้าไป" เหยาเหยาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ฉันจะส่งโทรเลขหาคุณพ่อที่เซินเจิ้นก่อน ให้ท่านเป็นธุระล่องใต้ลงไปที่ไหหลำด่วนที่สุด"จ

มกราคม1989ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล อาการป่วยของหยงจวิ้นเจี๋ยดีขึ้นตามลำดับ แม้ว่าเขายังต้องกายภาพทุกวันและอยู่ในความดูแลของนักกายภาพ คุณย่าหยงกับพ่อหยงก็กลับเซินเจิ้นไปได้สักพักแล้วเสียงถอนหายใจแรงของคนป่วย เขาออกจากโรงพยาบาลได้เกือบเดือนแล้ว อาการป่วยภายนอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แผลถลอกตามตัวตกสะเก็ดและหายเกือบหมดแล้ว จะมีก็แต่ที่หลังที่ได้รับการผ่าตัดถึงสองครั้ง“โถ่เว้ย” เสียงสบถของคนป่วยดังขึ้นวันนี้ก็เหมือนทุกวัน ที่นักกายภาพและพยาบาลส่วนตัวจะมาช่วยเขากายภาพ ฝึกเดิน เพราะตอนนี้เขายังต้องนั่งรถเข็นอยู่ อีกทั้งที่เอวยังต้องใส่ที่ช่วยพยุงหลังเพราะยังมีเหล็กดามหลังอยู่“เกิดอะไรขึ้นคะ” เหยาเหยาที่กำลังจะออกไปตรวจงานเหมือนทุกวัน ได้ยินเสียงสามีก็รีบวิ่งออกมาดู“คะ คุณนาย” พยาบาลสาวเห็นเหยาเหยาเดินเข้ามาก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พวกเธอไม่สามารถทนรับแรงกดดันจากท่านนายพลหนุ่มคนนี้ได้ เขาโหดเกินกว่าที่พวกเขาจะรับไหว“ไปเตรียมยาเถอะ ฉันจัดการเอง”ไม่ใช่ครั้งแรกที่จวิ้นเจี๋ยใส่อารมณ์ และทุกครั้งก็จะเป็นเธอที่เข้ามาช่วยแก้ไขสถานการณ์ แต่ว่าครั้งนี้ต่างออกไป คนป่วยนั่งบนรถเข็น สีหน้าเรียบเฉย ต่า