Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 101 – Kapitel 110

จวิ้นเจี๋ยฟังแล้วก็ยิ้มให้กับคนที่ทำเป็นเก่ง ทั้งที่ความจริงก็เปราะบางจนแทบรับไม่ไหว เขาทำเพียงจูบที่หน้าผากของภรรยาเบาๆ“ฝากไว้ก่อน วันนี้ให้คุณพักผ่อนก่อน ขอผมลงไปจัดการข้างล่างแล้วจะขึ้นมานอนเป็นเพื่อน”เหยาเหยาส่ายหน้า “ไปด้วยกันเถอะค่ะ นอนมาทั้งวันนอนไม่หลับแล้ว”บางทีเขาอาจจะประเมินภรรยาของเขาต่ำเกินไป คนที่ผ่านมาแล้วชาติหนึ่ง จะอ่อนไหวให้กับคนที่ไม่รักตัวเองได้ยังไงสำหรับเธอสองแม่ลูกสวีไม่ได้สำคัญเท่าเหมยฮวาเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นไม่แปลกอะไรถ้าพวกเขาจะมาคุกเข่าเพื่อขอร้องให้เวินฉีฉีที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กๆเมื่อลงมาถึก็เห็นแม่กับน้องสาวคุกเข่าที่ลานหน้าเรือนสี่ประสาน เหยาเหยามองสบตาเข้ากับน้องสาวสวีซูอิง ที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เพราะคุกเข่าตั้งแต่บ่าย“เจี๋ย” พอเห็นว่าพี่สาวยอมลงมาพบ สวีซูอิงก็ยิ้มดีใจ ทำท่าจะลุกขึ้น แต่เพราะคุกเข่าเป็นเวลานานพารีบลุกเลยเกิดอาการหน้ามืดล้มเข่ากระแทกพื้นเหยาเหยามองด้วยสายตาเย็นชา พร้อมกับให้คนงานยกเก้าอีกมาให้ จากนั้นเธอก็นั่งลงตรงหน้าของทั้งสองคน พร้อมด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“มาคุกเข่าตรงนี้ทำไม”“เจี๋ย ฉันรู้ว่าฉีเจี๋ยทำผิด ฉันเองก็ทำตามที่

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ เหยาเหยาถลึงตาใส่ซ่งจื้อหมิง แล้วเธอก็หันไปทำหน้าตาน่าสงสารกับสามี สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูถึงทำให้หญิงสาวยิ้มออก“ที่ย่ามาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อขอร้อง หรือขอความเห็นใจ เรื่องที่ย่าจะพูดอาจฟังดูเห็นแก่ตัว แต่เหยาเอ๋อร์รู้ใช่ไหมว่ามนุษย์เราไม่มีใครดีไปหมดทุกอย่าง”“ทราบค่ะ” ถึงท่านไม่บอก เธอก็มั่นใจว่าคุณย่าซ่งไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้หลานสะใภ้“ดี อันที่จริงตระกูลซ่งเราก็เริ่มทบทวนตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อครั้งก่อนแล้ว พี่น้องขัดแย้งไม่ใช่วิถีของพวกเราตระกูลซ่ง ต่อให้คนภายนอกจะถือมีดไร้แทงยังไงแต่คนตระกูลซ่งต้องไม่หันมีดเข้าหาพวกกันเอง ย่าไม่รังเกียจที่พื้นเพของหลานสะใภ้ถูกเลี้ยงดูมายังไง ในเมื่อมีหนังสือหมั้นหมาย ก็ยินดีทำตาม เพียงแต่การกระทำของเวินฉีฉียากที่จะรับได้”เหยาเหยาฟังแล้วก็ขมวดคิ้วสงสัย เพราะประโยคนี้สมควรที่จะไปพูดกับคนตระกูลเวิน ไม่ใช่มาพูดกับเธอ ฟังเท่านี้ก็รู้แล้วว่าตระกูลซ่งต้องการจะถอนหมั้น“ไม่ต้องทำหน้างง คุณย่าแค่จะเอาของขวัญวันเกิดมาให้ แล้วก็มาดูด้วยเด็กขี้แยร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่หรือเปล่า” จื้อหมิงเห็นหน้างงของหญิงสาวแล้วก็อดเฉลย

กรกฎาคม 1982เหลือเวลาไม่ถึงเดือนเหยาเหยาก็ต้องเลือกแล้วว่าจะไปฝึกงานที่ไหน เดิมทีอารองเสนอให้เธอไปฝึกงานที่โรงแรม หรือแม้แต่อาเล็กก็เสนอให้เธอไปฝึกงานที่โรงเงานเสื้อผ้า ซึ่งตัวเธอก็เป็นลูกค้าของท่านอยู่“คุณย่าโทรมาอีกแล้วเหรอ” จวิ้นเจี๋ยถามหน้าบึ้ง ช่วงนี้ท่านมักจะโทรมาล่อลวงภรรยาของเขาให้ไปฝึกงานที่เซินเจิ้นแทบทุกวัน ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะฝึกงานที่เมืองเป่ย หรือไม่ก็ปักกิ่งเพราะไม่ไกล เขาสามารถเดินทางไปหาได้สะดวก“ค่ะ ข้อเสนอของท่านน่าสนใจทีเดียว" เธอแกล้งแหย่สามี เวลาเขาทำหน้าบึ้งดูหล่อเข้มไปอีกแบบ“ข้อเสนออะไรครับ”“ก็ให้ฉันไปฝึกงานที่โรงแรมแค่ในนาม แล้วมาอยู่เป็นเพื่อนท่านที่บ้าน หรือไม่ก็ไปเดินห้างสรพสินค้า มีเก็บเงินที่ตลาดบ้างนิดหน่อย ค่าเช่าแผงก็ยกให้ฉันหมดเลย คุณว่าข้อเสนอนี้เป็นยังไงบ้างคะ” เธอเดินไปกอดคอสามีที่กำลังนั่งอ่านรายงานที่หอบมาทำที่บ้านชายหนุ่มขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ปกติแล้วเขาจะใส่แว่นแค่เวลาอ่านหนังสือเท่านั้น แต่วันนรี้นึกสนุกอยากรับบทเป็นคุณครูสั่งสอนเด็กดื้อที่คิดจะหนีเขาไปไกลๆ กับเงินค่าเช่าแผงไม่กี่ร้อยหยวน“เงินเดือนรวมเบี้ยเลี้ยงของผมน่าสนใจกว่าอีก”

กลับมาจากเซินเจิ้น ข่าวเรื่องพ่อเวินแต่งงานใหม่ ซึ่งเป็นคนเดียวกับชาติที่แล้ว เพียงแต่ชาตินี้หล่อนได้แต่งเข้าตระกูลเวินและกลายเป็นคุณนายเวินคนใหม่อย่างสง่าผ่าเผย“บัดซบจริงๆ” เหยาเหยาอ่านข่าวงานแต่งของพ่อเวินแล้วก็ขว้างหนังสือพิมพ์ทิ้ง“คุณนาย” เหมยฮวามองซ้ายมองขวา ด้วยกลัวว่าจะมีคนงานคนอื่นมาเห็นหญิงสาวหลับตาลง ถอนหายใจยาว พยายามสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อทำให้ตัวเองผ่อนคลาย ดูเหมือนว่าต่อให้เธอพยายามขวางเส้นทางวาสนาของพวกเขามากแค่ไหน สุดท้ายก็ยังมาบรรจบกันจนได้ “ได้ข่าวแม่บ้างหรือเปล่า”“ได้ยินว่าท่านไม่ได้กลับตระกูลหยาง เพราะนายท่านหยางไม่อนุญาตให้เข้าบ้าน เห็นทีว่าครั้งนี้คงถูกทางตระกูลเดิมตัดขาดไปด้วย” เหมยฮวาตอบเสียงเบาเหยาเหยาได้ยินแล้วก็หรี่ตาลง ชาติที่แล้วแม่เวินขอหย่าเพราะพ่อเวินทำให้ท่านเจ็บช้ำน้ำใจ โดยอ้างว่าท่านพิการมอบความสุขให้ไม่ได้ ชาตินี้แม่เวินตัดสินใจหย่าเพราะอะไร ถูกบังคับหรือเปล่า คงจะมีแค่ท่านเท่านั้นที่ให้คำตอบนี้กับเธอได้“ถ้าจวิ้นเจี๋ยมาบอกว่าฉันออกไปที่ร้านนะ”“ค่ะ”เหมยฮวาไม่ได้ถามต่อว่าเจ้านายจะไปไหน เพราะต่อให้ไม่ถามเธอเดาได้ คนที่เลี้ยงมากับมือจะเดาใจไม่

ในการเดินทางครั้งนี้ ทั้งสี่คนเลือกที่จะเดินทางไปเซินเจิ้นด้วยรถไฟ เนื่องจากสัมภาระของสาวๆ ก็เต็มคันรถแล้ว สวีข่ายเลยเสนอให้นั่งรถไฟ เพราะยังไงก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร จวิ้นเจี๋ยเองก็คิดว่าการเดินทางด้วยรถไฟเป็นทางเลือกที่ดี ทุดคนจะได้ไม่เหนื่อยในการเดินทางมากนัก“เรียบร้อยหรือยัง” จวิ้นเจี๋ยถามลูกน้อง“ครับ จ่าเจียงมารับไปเก็บที่บ้านพกในค่ายทหารแล้ว” สวีข่ายรายงายเรื่องรถคันหรูของเจ้านาย“อืม ไปกันเถอะ”คนที่ดูจะตื่นเต้นมากที่สุดคงจะหนีไม่พ้นหยงอ้ายเยี่ยน เพราะเธอจะได้กลับบ้าน แม้ว่าเพิ่งจะกลับมาไม่ถึงเดือนก็ตามทันทีที่รถไฟเคลื่อนขบวน ความหนาวเย็นก็เคลือบคลานเข้ามา เหยาเหยาขยับเข้ามาใกล้สามีตามสัญชาตญาณเพื่อหาความอบอุ่น จวิ้นเจี๋ยเองก็เหมือนจะรู้งานโอบกอดภรรยาเอาไว้แน่น“นอนพักสักหน่อยไหมครับ” เพราะต้องพูดเสียงดังแข่งกับเสียงรถไฟ เลยจำเป็นต้องกระวิบถามข้างหูเพื่อให้ได้ยินชัดเหยาเหยาพยักหน้ายิ้มๆ เมื่อคืนเธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ มาหลับอีกทีคือช่วงใกล้เช้า แต่ก็ต้องตื่นเพราะต้องเดินทาง พวกเขาไมไ่ด้เดินทางเช้าเท่าไหร่นัก วันนี้ตกลงกันแล้วว่านั่งรถไฟเข้าเมืองหลวงแล้วก็พักกับคุรพ่อหยงที่นั่น