Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 111 – Kapitel 120

ทางด้านเหยาเหยาอยู่นอนโรงพยาบาลแค่คืนเดียว โดยช่วงสายของวันถัดมาเธอก็ยืนยันว่าจะออกจากโรงพยาบาล จวิ้นเจี๋ยเห็นว่าเจ้าตัวไม่มีอาการข้างเคียงอะไรเลยยอมพยักหน้า ทำเรื่องพาภรรยาออกจากโรงพยาบาล“ให้สวีข่ายพาอ้ายเยี่ยนกลับเินเจิ้นไปก่อน แล้วเราพักที่กวางโจวอีกสักสองวันค่อยเดินทางต่อ” จวิ้นเจี๋ยบอกขณะที่ทั้งสี่คนกำลังเดินออกจากโรงพยาบาล“ทำแบบนั้นได้ยังไงละคะ เม่ยเมยยังไม่แต่งงานจะให้เดินทางไปไหนมาไหนกับผู้ชายแค่สองคน อารองกับอาสะใภ้รองได้ตำหนิพวกเราแย่ที่ดูแลไม่ดี”“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะพี่สะใภ้ แถบนี้ฉันมาบ่อยไม่เป็นไรหรอก” อ้ายเยี่ยนพูดให้พี่สะใภ้สบายใจ เพราะที่นี่ก็ถือว่าเป็นถิ่นของเธอด้วยเหมือนกัน“ไอ้ที่ว่ามาบ่อยน่ะมากับใคร แล้วตอนนี้ตัวเองกำลังจะไปกับใครก็ต้องคิดด้วย ถึงเราจะบริสุทธิ์ใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะจิตใจบริสุทธิ์เราด้วย ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วยถ้าจะให้สองคนนี้เดินทางลำพัง”อ้ายเยี่ยนเคยเห็นแต่ตอนที่พี่สะใภ้เป็นคนอะไรก็ได้ไม่เรื่องมาก จนเธอเข้าใจไปแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนง่ายๆ ไม่ได้เรื่องมากเหมือนที่เคยได้ยินมา ทว่าวันนี้มาเห็นฤทธิ์ของพี่สะใภ้แล้ว ช่างเป็นคนที่สมคำร่

ทางด้านสาวเจ้าเมื่อได้ฟังแล้วก็อยากจะชักบัตรกลับคืน แต่เพราะพูดไปแล้วเลยไม่กล้าคืนคำ ทว่าคุณชายใหญ่หยงจะยอมให้คนอื่นมาปาดหน้าเค้กในการเอาใจภรรยาของเขาไปได้ยังไง การพาเธอมาที่นี่ครั้งนี้ก็เพื่อต้องการเปลี่ยนบรรยากาศ ภารกิจปั๊มลูกของเขาต้องสำเร็จ จะพลาดไม่ได้เป็นอันขาด“เอ่อ…ไม่ทราบว่าเอายังไงดีคะ” พนักงานเริ่มทำตัวไม่ถูกแน่นอนว่าเธอไม่รู้จักหยงจวิ้นเจี๋ย แต่คุณหนูที่มาใหม่นี้ย่อมรู้จักดี เพราะเธอเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพลที่เกาะแห่งนี้“ช่างเถอะน่า พวกเขามาก่อน” แต่แล้วคนที่มาห้ามและไม่ให้เพื่อนสาวเสียหน้าก็พูดขึ้น“ได้ยังไงล่ะ” หญิงสาวคนเดิมโวยวายผู้หญิงเจ้าของใบหน้าสวยเก๋ถอนหายใจยาว เธอมีดีกรีเป็นถึงนักเรียนนอกจบใหม่ เพิ่งเรียนจบเพิ่งลงเครื่องมาที่เกาะ ทั้งนี้ก็เพราะอยากพักผ่อนก่อนที่จะกลับบ้านไปเผชิญความจริง หลังจากเรียนจบแล้วอิสระที่เคยมีก็คงจะหายตามไปด้วยอีกทั้งหญิงสาวยังไปเรียนถึงเมืองนอก เข้าใจถึงอารยธรรมของสากล นั่นก็คือการต่อแถว รู้จักลำดับก่อนหลัง ไม่ใช่แค่มีเงินแล้วจะเป็นเจ้าของได้อย่างเดียว“คุณหนูท่านนี้พูดถูกแล้ว พี่สาวมีเงินอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องมีมารยาทด้วย” หยงอ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์หยง เหยาเหยาก็เรียกทนายลู่มาพบ เนื่องจากว่าเธอไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ส่วนจวิ้นเจี๋ยมาส่งเธอแล้วก็หายไปตลอดทั้งบ่าย กลับมาอีกทีคือมารับไปกินมื้อเย็นที่ภัตตาคารตระกูลฮั่ว“ได้ข่าวว่าทางหนานซานกำลังจัดสรรพื้นที่สำหรับแบ่งขาย” อาเขยพูดขึ้นขณะที่รออาหารมาเสิร์ฟ“หนานซานเหรอ ที่นั่นไกลไปสักหน่อย ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย” คุณย่าหยงพูดขึ้น“ก็จริง ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ” อาเล็กพยักหน้าเห็นด้วยกันผู้เป็นแม่ “จริงสิหลานสะใภ้ ได้ข่าวว่าไปซื้อบ้านที่เกาะนั้นมาเหรอ ราคาดีหรือเปล่า”“แพงเอาเรื่องเหมือนกันค่ะ แต่คิดว่าไหนๆ ก็ต้องลงมาใต้ทุกปีอยู่แล้ว อีกอย่างอากาศที่นั่นก็ดีมากเลยคิดว่าซื้อเอาไว้ก็ไม่เสียหาย” เหยาเหยาไม่ปฏิเสธ เพราะถึงยังไงพวกท่านก็ต้องรู้อยู่แล้ว“บ้าน ที่ดินมีกำลังก็ซื้อไว้เถอะไม่มีขาดทุน ดีกว่าไปซื้อพวกของใช้ฟุ่มเฟือยตามกระแส ไม่นานราคาก็ตก ขายไม่ได้ราคา” คุณย่ายหยงเห็นด้วยกับความคิดของหลานสะใภ้“ย่าพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอก พี่สะใภ้เป็นคนดังของเมืองเป่ย ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรคนก็ซื้อตามกันทั้งนั้น มีห้องเสื้อหลายร้านที่ถึงแม้จะรู้ว่าเราเปิดร้านขายเสื้อผ้าก็ยังส่งมาให้ พอพี

ซ่งหมิงอี้รีบเปลี่ยนสีหน้า ส่งยิ้มหวานให้กับแขกที่มาใหม่ เนื่องจากว่าตอนนี้ตระกูลเจียงกับตระกูลซ่งไปมาหาสู่กันมากขึ้น หนึ่งในหัวข้อสำคัญเลยก็คือการดูตัวระหว่างเธอกับคุณชายใหญ่เจียง“สวัสดีจ้ะ นั่งดื่มชามะนาวด้วยกันก่อนสิ” หมิงอี้ทักทายอีกฝ่าย พร้อมทั้งทำท่าจะลุกไปหยิบชามะนาวให้กับอีกฝ่ายเหยาเหยาที่ยืนอยู่แล้วก็ขันอาสา “ฉันไปเอาให้”ทว่าคนชายหนุ่มที่ตั้งใจอ่านหนังสือในตอนแรกกลับวางหนังสือลง แล้วพูดขึ้นเสียบเรียบว่า “ผมไปเอาเองดีกว่า คุณนั่งพักเถอะ”เหยาเหยายิ้มตอบสามีพร้อมกับนั่งลงอย่างว่าง่าย ทำเอาใบหน้าสวยของใครอีกคนบิดเบี้ยว เมื่อครู่เขายังทำเมินเฉยการทักทายเธออยู่แล้ว แต่พอภรรยาพูดขึ้นถึงกับเปลี่ยนเป็นคนละคน“จริงสิจะแนะนำเจ้าของงานให้รู้จักกันไว้ คนนี้คือสวีเหยาเหยาเป็นเจ้าของร้านเฟิงหวา แล้วก็เป็นคนจัดงานการกุศลในครั้งนี้ ส่วนนี่คือคุณหนูรอง เจียงเสวียอิง”“สวัสดีจ้ะ” เหยาเหยาเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน ตรงกับจังหวะที่จวิ้นเจี๋ยเดินถือน้ำมะนาวแก้วหนึ่งเข้ามาพอดี“ขอบคุณค่ะ” หยิงสาวไม่สนใจคำทักทายจากเจ้าของงาน แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบแก้วชามะนาวจากจวิ้นเจี๋ยแทน“อืม” นายทหารหนุ่มตอบ พร้อ

หลังจากที่สวีซูอิงเปิดตัวว่าเป็นน้องสาวของเหยาเหยา ความนิยมของร้านเธอก็เพิ่มมากขึ้น นั่นหมายความว่าร้านเฟิงหวามีส่วนแบ่งของการตลาดเพิ่มมากขึ้นด้วย“ถ้าไม่เพราะเดือนที่แล้วมีงานเดินแบบทำให้เสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ขายดี ไม่อยากจะคิดเลยว่าเดือนนี้ยอดขายของร้านเราจะตกต่ำแค่ไหน” เถาฮวาถอนหายใจเมื่อเอาสรุปรายงานการขายมาให้เจ้านายดู“สาขาอื่นล่ะ” เหยาเหยาถาม นอกจากเมืองเป่ยแล้วเธอก็ยังขยายสาขาไปตามพื้นที่ใกล้เคียง จนตอนนี้มีด้วยกันทั้งหมดสิบสาขา เพียงแต่เมืองเป่ยยังคงเป็นสาขาที่ทำยอดขายได้มากที่สุด“สาขาอื่นไม่ได้รับผลกระทบเท่าไหร่ค่ะ” เถาฮวาตอบ“นั่นเป็นเพราะว่าตอนนี้ร้านสวีเฉินมีแค่ที่เมืองเป่ยที่เดียว ต่อไปถ้าทางนั้นขยายสาขาก็ไม่แน่หรอก” พนักงานขายคนหนึ่งพูดขึ้น“นั่นปากเหรอ” เถาฮวาถลึงตาใส่ลูกน้อง“ถ้างั้นแจ้งผู้จัดการร้านแต่ละสาขา อีกสองวันประชุมใหญ่กันสักรอบ” เหยาเหยาตัดสินใจแก้เกม เพราะขืนปล่อยเอาไว้นานที่ลูกน้องพูดมาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ทางด้านสวีซูอิงเองก็ทำการตลาดอย่างเต็มที่ โดยอาศัยบทเรียนจากพี่สาวที่เคยใช้ นำมาปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างเร็ว“ยอดขายเดือน