Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 121 – Kapitel 130

กันยายน 1983เหยาเหยาปฏิเสธเข้าไกล่เกลี่ย โดยเธอมอบหมายให้ทนายส่วนตัวชี้แจง เนื่องจากว่าการฟ้องของสวีซูอิงในครั้งนี้ทำให้เฟิงหวาเกิดความเสียหาย อีกทั้งตอนนี้เธอยังจดทะเบียนในนามบริษัท มูลค่าความเสียหายที่ฟ้องร้องไปนั้นมากกว่าที่เคยเรียกจากเวินฉีฉีหลายเท่า“ทางนั้นมีสัญญาจ้าง ทำไมคุณถึงไม่บอกผมเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” ทนายที่สวีซูอิงว่าจ้างโวยวายทันที“ฉะ ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย” สวีซูอิงตอบเดิมทีเธอแค่ต้องการให้ร้านของตัวเองอยู่ในกระแส และอาศัยชื่อเสียงของเฟิงหวาทำให้พวกสังคมชั้นสูงรู้จักร้านของเธอมากขึ้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่าไพ่ใบสุดท้ายที่ทางฝั่งนั้นหงายออกมาทำเอาเธอแทบกระอักเลือดทนายถึงขั้นถอนหายใจ ชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมาจะมาพังเพราะคดีเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้เป็นอันขาด เขาขึ้นชื่อว่าเป็นทนายอันดับหนึ่งของเมืองเป่ยเชียวนะ“หรือว่าเราจะลองยื่นขอเจรจาอีกรอบ ไม่ได้แบบคืนมาก็ไม่เป็นไร ขอแค่ทางนั้นถอนฟ้อง”ตอนนี้สวีเฉินเป็นที่รู้จักของคนเมืองเป่ยไปแล้วเรียบร้อย แต่เธอเองก็ไม่มั่นใจว่ารู้จักในทิศทางไหน วัดจากยอดขายก็ถือว่ายังไม่ตก เพียงแต่ชื่อเสียงเริ่มดิ่งลงเหวเรื่อยๆ“ไม่ทันแล้วละครับ ผมจะลองยื

ซ่งหมิงอี้มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่าจะให้เด็กทั้งสองให้ทำความรู้จักกัน ถึงปากจะบอกว่าไม่สนใจและไม่สนับสนุนเรื่องคลุมถุงชน แต่ก็ยังให้เกียรติฝ่ายชายและให้เกียรติตัวเองโดยการแต่งตัวดูดี สมกับฐานะหลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูลซ่งเมื่อไปถึงก็เห็นฝ่ายชายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว รูปร่างหน้าตาของเขาถือว่าไม่ด้อยไปกว่าพี่ชายทั้งสองของเธอเลย แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็รู้สึกว่าต้าเกอดูดีกว่า“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งมีผู้ชายและลูกน้องของเขายืนขนาบข้างอยู่“อือ” ชายหนุ่มก้มหน้าอ่านบางอย่างในมือ ขานรับในลำคอ ทว่ากลับไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองหมิงอี้ลอบเบ้ปากคนเดียวเบาๆ อยากให้แม่กับย่าของตัวเองมาเห็นว่าฝ่ายชายก็ไม่ได้เต็มใจมาดูตัวกับเธอด้วยเหมือนกัน แต่ก็ต้องพยายามฝืนยิ้มทำให้งานในวันนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีชายหนุ่มเห็นว่าบรรยากาศเงียบผิดปกติ ปรายตามองเห็นสองขาเรียวยังคงยืนนิ่งไม่ยอมนั่ง เขาจำต้องเงยหน้าจากรายงานที่เพิ่งเข้ามาด่วน แม้จะรู้ว่าเสียมารยาทแต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่สามารถเลี่ยงได้เขาถอนหายใจยาว จรดปลายปากกาลงตรงช่องว่างรีบเซ็นชื่อลวกๆ

ทางด้านเหยาเหยาตอนนี้ยังอยู่ที่เมืองหลวง ชีวิตของเธอที่นี่ไม่ต่างอะไรกับคนดัง เพราะมีสามีเป็นผู้บัญชาการแล้วก็พ่อสามีเป็นที่ปรึกษากองทัพ ทุกการเคลื่อนไหวจึงมีแสงในตัว“ไอหยา…ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าลูกสะใภ้เสียที” พ่อหยงพูดทีเล่นทีจริง เมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินลงจากบนห้อง ตามด้วยลูกชายคนเดียวของท่าน“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าจวิ้นเจี๋ยมีเวลาไม่มากก็เลยต้องรีบจัดการธุระของที่นี่ให้เสร็จ”“ไม่เป็นไรๆ พ่อก็พูดไปแบบนั้นเองแหละ คนแก่ก็แบบนี้แหละขี้เหงา แต่ถ้ามีเจ้าตัวเล็กมาวิ่งเล่นด้วยสัก 2-3 คนก็คงจะดี” ท่านมองไปที่ลูกสะใภ้ที่ยังคงผอมบางอยู่ก็ถอนหายใจ ถลึงตามองลูกชายที่ดูเหมือนจะไร้น้ำยา“พยายามอยู่ครับ” จวิ้นเจี๋ยตอบเสียงเรียบ แต่ทำเอาคนข้างๆ อายจนต้องก้มหน้า“เฮอะ ไม่มีน้ำยา” พ่อหยงมองลูกชายด้วยสายตาดูถูก แล้วก็หันไปพูดกับลูกสะใภ้คนโปรดว่า “เหยาเอ๋อร์ไม่ต้องกดดันมากจนเกินไป เพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน ร่างกายอาจจะเพิ่งเริ่มปรับตัว ค่อยๆ พยายามกันต่อไป อย่าเครียดจนกระทบกระเทือนร่างกาย”“ค่ะคุณพ่อ” เหยาเหยาขานรับก่อนหน้านี้กังวลแทบตายกลัวว่าตัวเองจะท้อง เพราะสามีขยันจับเธอกินไม่เว้นแต่ละวัน ยิ่งหลังจากที

ตุลาคม 1983คำสั่งให้หยงจวิ้นเจี๋ยเข้าไปสังกัดที่กรมทหารของเมืองหลวงลงมา เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นที่ฮือฮาอยู่พอสมควร บ้างก็บอกว่าเป็นความแค้นระหว่างอดีตพ่อตาลูกเขย จะมีก็แต่จวิ้นเจี๋ยเท่านั้นที่รู้ว่าภาระอันหนักอึ้งกำลังรอเขาอยู่“ต้าเกอ พี่สะใภ้” หยงอ้ายเยี่ยนเบ้ปากทันทีเมื่อคำสั่งลงมาอย่างเป็นทางการก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเริ่มทยอยขนของไปที่เมืองหลวงบ้างแล้ว ด้วยรู้ดีว่าอีกไม่นานคำสั่งก็ต้องลงมา เดิมทีคิดว่าเขารอลากยาวไปจนถึงปีใหม่ แต่สุดท้ายก็มีคำสั่งลงมาให้เขาไปรายตัวหลังจากวันหยุดชาติ“ร้องไห้เป็นเด็กไปได้” จวิ้นเจี๋ยส่ายหน้าให้กับความขี้แยของน้องสาว“เฟิงหวาหลังจากนี้คงต้องรบกวนน้องสามีแล้ว” เหยาเหยาบอกกับอีกฝ่าย“ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลให้เป็นอย่างดี ไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราได้อีก” พอได้ยินว่าตัวเองยังมีภารกิจที่จะต้องช่วยพี่ชาย พี่สะใภ้ดูแล ความเศร้าที่มีก็ค่อยๆ จางหายไปการไปประจำการที่เมืองหลวงครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะได้ย้ายกลับมาเมืองเป่ยเมื่อไหร่ เหยาเหยาเลยไปลาแม่หยาง หลังจากที่ปรับความเข้าใจกัน สองแม่ลูกก็ไปมาหาสู่กันตลอด แม้จะไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อนแม่หยางมองหน้าลูกสาวแล้วก็ถอนหายใจ

เมษายน 1984เข้าสู่เดือนที่แปดของการตั้งครรภ์ ช่วงนี้เหยาเหยาถูกสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ทำงาน ของมีคมทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเธอตั้งแต่ขึ้นมาฉลองปีใหม่กับลูกหลาน คุณย่าหยงก็ยังไม่ได้กลับเซินเจิ้น โดยบอกว่าจะอยู่รอจนกว่าหลานสะใภ้จะคลอด“วันนี้เป็นไงบ้าง ลูกดิ้นหรือเปล่า” จวิ้นเจี๋ยกลับถึงบ้านในสภาพที่เหนื่อยล้า แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเห็นหน้าภรรยากับหน้าท้องที่ยืนออกมาของภรรยาแล้วก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง“นอนทั้งวันเลยค่ะ” เหยาเหยาส่ายหน้า ที่บอกว่านอนทั้งวันนั้นรวมเธออยู่ด้วย“นอนทั้งวันเลยเหรอ” มือใหญ่ลูบหน้าท้องนูนเบาๆ คล้ายกลัวว่าจะไปรบกวนการนอนของคนในท้องแต่เจ้าก้อนกลมเหมือนจะจำเสียงของผู้เป็นพ่อได้ เนื่องจากทุกคืนเขาจะอ่านหนังสือให้ลูกในท้องฟังก่อนนอน แล้วก็คุยกับเขาเกี่ยวกับเรื่องราวในแต่ละวันที่ตัวเองเจอ“ซี้ด” เหยาเหยาดีดตัวขึ้นเล็กน้อย เมื่อเจ้าก้อนเริ่มขยับช่วงนี้หมอให้เธอควบคุมเรื่องน้ำหนัก เนื่องจากว่าลูกในท้องตัวใหญ่เกินไป กลัวว่าจะคลอดลำบาก เธอเลยกินเป็นเวลาและเลือกกินมากขึ้น“เจ็บเหรอครับ” แม้ว่าจะเห็นสีหน้านี้ของภรรยาจนกลายเป็นภาพชินตาไปแล้ว ทว่าเขาก็ยังไม่ชินที