Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 131 – Kapitel 140

ท่ามกลางไอร้อนของเดือนสิงหาคมในเมืองหลวง กลิ่นอายของความรุ่งโรจน์อบอวลไปทั่วเรือนสี่ประสานหลังใหญ่ของตระกูลหยง ต้นทับทิมในลานกลางบ้านออกผลสีแดงจัดสะท้อนแสงแดด เช่นเดียวกับบรรยากาศในวันนี้ที่เป็นวันมงคลสูงสุด งานฉลองครบรอบ 100 วัน ของหยงเหยียนเหยา ผู้ที่เป็นแก้วตาดวงใจของท่านนายพลหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลวงเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ รถยนต์จี๊ปทหารป้ายทะเบียนพิเศษจอดเรียงรายสลับกับรถยนต์นำเข้าสุดหรูที่หาดูได้ยากในยุคนั้น แขกเหรื่อที่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนล้วนเป็นบุคคลระดับแถวหน้า ไม่ว่าจะเป็นขุนพลเฒ่าในชุดเครื่องแบบเต็มยศ หรือนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่กำลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจในประเทศเหยาเหยา ในชุดกี่เพ้าประยุกต์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนดูสง่างามสมฐานะเจ้าของอาณาจักรธุรกิจห้องเสื้อ เธอยืนต้อนรับแขกอยู่ข้างหยงจวิ้นเจี๋ย สามีผู้ดูองอาจในชุดนายพล แม้ใบหน้าของเขาจะดูเคร่งขรึมตามบุคลิกทหาร แต่แววตาที่มองไปยังเปลนอนไม้แกะสลักกลางโถงนั้นกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่หาดูได้ยาก“ยินดีด้วยนะ” คุณย่าหยงกล่าวพลางแย้มยิ้ม มือที่ผอมบางแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจตบหลังมือหลานสะใภ้อย่างรักใคร่“ขอบคุณค่ะคุณ

มกราคม 1985หลังจากถูกสั่งย้ายมาประจำการที่เมืองหลวง ตำแหน่งของหยงจวิ้นเจี๋ยยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก ทว่าหลังจากปีใหม่ก็มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่า พลเอกหยงจวิ้นเจี๋ยเข้ารับตำแหน่งรองผู้บัญชาการสูงสุดของประเทศ“ยินดีด้วยนะคะ” ทันทีที่รถจิ๊ปทหารจอด นายทหารหนุ่มผลักประตูเข้ามาในตัวเรือนสี่ประสาน ก็เห็นภรรยากำลังอุ้มลูก นอกจากนั้นในมือของลูกสาวยังมีดอกไม้ช่อหนึ่ง เพื่อแสดงความยินดีกับตำแหน่งใหม่ของเขา“ขอบคุณครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคว้าตัวภรรยาและลูกเข้ามากอด โดยไท่สนใจสายตาของคนงานในบ้านหยงเหยียนเหยามองใบหน้าที่เหนื่อยล้าของผู้เป็นพ่อตาปริบๆ แต่เจ้าก้อนกลมยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ รู้แค่เพียงว่าเพื่อนเล่นของเธอกลับมาแล้วจวิ้นเจี๋ยอาสาอุ้มลูกสาว ส่วนเหยาเหยาก็ช่วยสามีถือกระเป๋าเอกสารใบใหญ่เข้ามาในบ้าน ไม่นานเหมยฮวาก็มาช่วยถือขึ้นไปยังห้องทำงาน ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเข้าห้องทำงานของเขาได้ และเหมยฮวาคือหนึ่งในนั้น เนื่องจากเป็นคนสนิทของภรรยา แล้วก็ยังเป็นพี่เลี้ยงของลูกสาวเขาอีกด้วยเมษายน 1985เสียงนกหวีดนกพิราบที่ผูกติดหางบินว่อนอย

เหยาเหยานั่งสำรวจน้องชาย พร้อมทั้งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ชาติที่แล้วเธอไม่ได้แม้แต่ไปส่งเขาไปเรียน เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องพูดถึงว่าอนาคตหลังจากนั้นของน้องชายจะเป็นยังไง ทว่าชาตินี้แม้ตระกูลเวินจะเกิดเรื่อง แต่เพราะได้รับการสนับสนุนจากเธอ ทำให้น้องชายมีอนาคตที่ดี“ว่าแต่ สนใจไปทำงานที่โรงแรมทางใต้หรือเปล่าล่ะ” คุณย่าหยงทาบทามเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเรียนจบมาจากเมืองนอก ซึ่งนับมาหนึ่งในไม่กี่คนที่จะได้ไปเรียนถ้าหากรัฐบาลไม่ส่งไป“เห็นทีว่าคงจะไม่ได้หรอกครับ เพราะว่าผมยังต้องใช้หนี้เจี๋ยก่อน” เวินถิงโจวส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่เคยลืมว่าตนเองมีทุกวันนี้ได้เพราะใคร“อย่าไปฟังเขาพูดเลยค่ะ ว่าแต่ทางการบอกหรือยังว่าจะให้ไปลงที่หน่วยงานไหน” เหยาเหยาส่ายหน้าเหนื่อยใจให้กับความขี้เล่นของน้องชาย“แจ้งแล้ว ก็ให้ไปทำงานที่กระทรวงต่างประเทศนั่นแหละ เสี่ยวเหยารู้หรือเปล่าตัวเองกำลังจะได้เป็นหลานสาวของนักการทูตนะ” ชายหนุ่มคุยโว ทั้งที่ความจริงยังต้องทำงานตำแหน่งเล็กๆ ไปก่อน“นักการทูตเชียวเหรอ” คุณย่าหยงฟังแล้วก็ตาโตพร้อมกับมองหน้าหลานสาว แต่ก็ต้องถอนหายใจเนื่องจากว่าหลานสาวหมั้นหมายกับสวีข่ายและจะแต่งงานกันในสิ้นปีนี้“มอง

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ เนื่องจากว่าตอนนี้สองพี่น้องได้ส่วนแบ่งที่ควรจะได้ไปแล้ว นั่นเท่ากับว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่เวินอวิ๋นซีจจะได้สิทธิ์ในการบริการกองทุนมูลค่ามหาศาลนี้ไปแม้แต่เหยาเหยาเองก็ยังขมวดคิ้ว เพราะด้วยความสามารถของเวินอวิ๋นซีแล้ว เธอคิดว่าอีกไม่นานหล่อนคงจะขายเอาเงินมาใช้จนหมด หรือไม่ก็ถูกหลอกจนหมดตัวและที่ไม่เข้าใจยิ่งกว่านั้นคือ ที่ดินทั้งสองที่ที่เอ่ยมานั้น เหมือนจะสลับกันมั่วไปหมด เธอคิดว่าพ่อเวินจะได้ที่ดินตรงส่วนที่เป็นสิ่งปลูกสร้างเสียอีก เพราะตรงนั้นเป็นระบบราชการเข้ามาเกี่ยวข้องเยอะ เท่ากับว่ามันสามารถสร้างเส้นสายให้กับพ่อเวินได้ไม่มากก็น้อยส่วนที่ดินในเขตพื้นที่พัฒนาใหม่ ควรจะเป็นของอารอง เพราะอย่างน้อยเวินถิงโจวก็กลับมาแล้ว เขามาสารถช่วยพ่อของเขาดูแลส่วนนี้ได้เสียงทนายเฉินดังขัดขึ้นมาเสียก่อน ทำให้เหยาเหยาหลุดจากภวังค์ เขาอ่านข้อความสุดท้ายด้วยน้ำหนักเสียงที่หนักแน่นที่สุด"สิทธิ์ในการบริหารจัดการกองทุนในระบบราชการทั้งหมด และอำนาจการลงนามในสัญญาสัมปทานรัฐที่ตระกูลเวินถือครองอยู่ ข้าพเจ้ามอบอำนาจสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจให้แก่ สวีเหยาเหยา โดยต้องได้รับการล

เหยาเหยาฟังแล้วถึงกับหลุดหัวเราะออกมา ถ้าเทียบกันแล้วเธอชอบนิสัยพุดตรงไปตรงมาของเวินอวิ๋นซีมากกว่า เพราะถึงแม้ว่าหล่อนจะโวยวายหรือนิสัยเสีย แต่ก็พูดความจริง ไม่ใช่พวกปากหวานทว่าแฝงไปด้วยยาพิษ“ได้ แต่ว่าฉันมีข้อแม้” ในที่สุดเหยาเหยาก็รับปาก“ข้อแม้อะไร”“ได้ พวกเรารับปาก” เจียงซือเหยาพูดขึ้น“อาเขยจะไม่ฟังก่อนเหรอคะว่า ข้อแม้ของฉันคืออะไร” เหยาเหยาถามกลับ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา“นั่นสิ ยังไม่รู้เลยว่าข้อแม้คืออะไรทำไมถึงรีบรับปากนักล่ะ” เวินอวิ๋นซีโวยวาย แต่พอมองหน้าสามีก็ต้องหยุดพูดแล้วหันหน้าไปทางอื่นการกระทำทุกอย่างของสามีภรรยาคู่นั้นอยู่ในสายตาของจวิ้นเจี๋ยตลอด เขามั่นใจว่าเวินอวิ๋นซีอยู่ที่ซานตงไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ดูจากเสื้อผ้า การแต่งตัว เขาจำได้ว่าชุดที่หล่อนใส่นั้นภรรยาของเขาเลิกใส่ไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว“ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ออก เอาไว้นึกออกแล้วจะให้คนติดต่อกลับไป” เหยาเหยาพูดตัดบท“ไม่ได้นะ” เจียงซือเหยารีบพูดขึ้นเสียงดัง แต่พอรู้สึกตัวว่าเสียกิริยาก็รีบพูดขึ้นว่า “คือว่าผมลางานได้ไม่เยอะ นี่ก็กำลังจะกลับซานตงแล้วเหมือนกัน เพียงแต่อยากมาพูดให้เข้าใจตรงกันก่อนก็เท่า