Alle Kapitel von ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Kapitel 61 – Kapitel 70

ทางด้านคนตระกูลเวินก็รออยู่ก่อนแล้ว โดยเฉพาะแม่เวินที่ลุกขึ้นมาจัดการทุกอย่างเองตั้งแต่เช้า ตั้งแต่ที่คนนอกรู้ว่าตระกูลเวินกำลังจะเกี่ยวดองกับตระกูลหยง กิจการที่เป็นสินเดิมก็มีกำไรพุ่งสูงขึ้น ถ้าจะบอกว่าสินเดิมที่ให้กับลูกสาวไปเกือบจะได้กลับคืนมาครบแล้ว“มากันแล้วค่ะ” แม่นมจางเดินมาบอกเจ้านายยิ้มๆ“เร็วเข้า พาฉันออกไปหาเหยาเอ๋อร์" แม่เวินเร่งหลังจากลูกสาวแต่งงานท่านก็นับวันรอที่จะได้เจอหน้า กระทั่งงานฉลองปีใหม่กับครอบครัวก็รู้สึกขาดบางอย่าง ทั้งที่ลูกสาวตัวจริงก็อยู่ข้างๆ“เหยาเอ๋อร์"เหยาเหยาที่นั่งรออยู่โถงรับแขก กำลังเล่าวีรกรรมตัวเองสมัยเด็กให้กับสามีฟัง แต่พอได้ยินเสียงแม่เวินก็หยุดเล่า หันไปยิ้มให้ท่านแทนเมื่อรถเข็นมาจอดตรงหน้า หญิงสาวก็คุกเข่าลงแล้วสวมกอดผู้เป็นแม่ด้วยความคิดถึง แม่เวินน้ำตาซึม ลูบศีรษะลูกสาวด้วยความคิดถึงไม่ต่างกันลูกสาวแต่งงานไม่เหมือนลูกสาวหนีเที่ยว เพราะต่อให้หนีเที่ยวก็รู้ว่ายังไงต้องกลับบ้าน เพียงแต่ลูกสาวแต่งงานหมายความว่าพวกเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วหากโชคดีแต่งกับคนพื้นที่ก็อาจจะได้เจอกันบ่อย แต่ถ้าโชคร้ายแต่งกับคนต่างถิ่นก็อาจจะเจอกันนานๆ ครั้ง ของท่

หลังจากที่พูดคุยกับครอบครัวของภรรยา จวิ้นเจี๋ยเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ วันถัดมาเขาเข้าไปคุยกับคุณย่าหยงที่เรือนสี่ประสานด้วยตัวเอง ทั้งนี้ก็เพื่ออยากจะเปิดอกพูดคุยกับท่านให้เข้าใจ ก่อนที่เรื่องจะบานปลายมากไปกว่านี้“ลมอะไรหอบแกมาหาย่าได้ล่ะ นึกว่ามีเมียแล้วลืมย่าแก่คนนี้ไปแล้ว” คุณย่าหยงพูดภาษาท้องถิ่น“มาแล้วเหรอ หลานสะใภ้ล่ะไม่ได้มาด้วยเหรอ” อาเล็กชะเง้อหน้ามองหาหลานสะใภ้“ไม่ได้มาครับ ข้างนอกอากาศเย็นก็เลยเข้ามาดูว่าที่นี่ระบบทำความร้อนใช้ยังดีอยู่หรือเปล่า”“ใช้ดีเลยทีเดียวล่ะ นั่งก่อนสิ” อาเล็กเป็นคนตอบ“จวิ้นเจี๋ยเก้อเกอ” เฉินซินอีเห็นรถของจวิ้นเจี๋ยเข้ามาจอดก็รีบออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ“อยู่บ้านเป็นด้วยเหรอหล่อนน่ะ” อาเล็กพูดเหน็บ“วันนี้หิมะตกหนัก อีกอย่างฉันก็ไม่ค่อยคุ้นทางเลยไม่กล้าออกไปคนเดียว” ซินอีพูดพร้อมกับเหลือบตามองคุณย่าหยงอย่างต้องการตัวช่วย“แกมาก็ดีเหมือนกัน ไหนๆ ก็ยังเป็นวันหยุดอยู่ แกก็ช่วยพาอีเอ๋อร์ไปเดินดูที่เรียนหน่อยก็แล้วกัน ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินในเมืองใหญ่อันตรายจะตาย ถ้าไม่ติดว่าขาไม่ดีย่าก็จะออกไปเดินเป็นเพื่อนอยู่หรอก” คุณย่าหยงพูดพร้อมกับทุบขาตัวเองเบาๆ แ

หลังจากที่แยกตัวออกมาได้แล้วเหยาเหยาก็ขึ้นไปดูความเรียบร้อยบนห้องนอน พอขึ้นไปถึงเหมยฮวาก็จัดเสื้อผ้าเข้าตู้เรียบร้อยพอดี“เสื้อผ้าของคุณหนูมีแต่ที่เป็นของร้านเฟิงหวา แบบนี้คุณเฉินซินอีจะดูไม่ออกเหรอคะ” เหมยฮวาพูดอย่างกังวลใจ“วางใจเถอะ โง่แบบนั้นดูไม่ออกหรอก มีแต่จะคิดว่าร้านของฉันแย่จนไม่กล้าใส่เสื้อผ้าของร้านตัวเอง รอให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วค่อยบอกว่าร้านเสื้อผ้าของฉันคือร้านไหน” หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก แค่คิดก็สนุกแล้วถ้าเป็นคนอื่นอาจจะรำคาญที่มีคนนอกอยู่ด้วย แต่สำหรับเธอที่อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ ข้างนอกมองมาอาจจะคิดว่าพี่น้องรักใคร่ แต่จะมีครอบครัวไหนบ้างที่ไม่ขัดแย้งกันภายใน เพียงแต่ไม่เอามาเปิดเผยให้คนนอกรู้เพราะฉะนั้นสองยายหลานที่อยู่กับเธอตอนนี้ บอกได้คำเดียวว่ารับมือได้สบายมาก แล้วยิ่งนิสัยของจวิ้นเจี๋ยเป็นคนรักความยุติธรรม ขอแค่เธอไม่ไปแตะต้องเส้นที่เขามี แค่นั้นน้ำหนักของเธอในใจของเขาย่อมมีมากกว่าคนอื่นส่วนเรื่องชนะใจคุณย่าหยงนั้นยังคงต้องทำอยู่ ยิ่งมารู้จากปากของอาเล็กว่า ตอนแรกที่รู้ว่าจวิ้นเจี๋ยพาเธอลงใต้ คุณย่าหยงก็ยิ่งยินดี เพราะท่านรู้จักกับคุณพ่อเวิน อีกทั้งตระกูลเวินยั

12 มกราคม 1981วันนี้เป็นวันที่ทั้งสองคนจะไปจดทะเบียนสมรสกัน หลายวันมานี้เหยาเหยาทำคะแนนได้เยอะพอสมควร ทั้งอาหารการกินและไม้ตายของเธอคงจะหนีไม่พ้นการชงชาแม้ว่าจะถูกคุณย่าหยงเหน็บแนมอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังยิ้มและทำหน้าที่หลานสะใภ้ต่อไป แต่คนที่หลงเธอหัวปักหัวปำก็คงจะเป็นอาเล็ก ท่านเอ็นดูจนอยากรับเธอมาเป็นลูกสาวบุญธรรม ติดที่จวิ้นเจี๋ยห้ามเอาไว้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงเอาน้องสาวทำเมีย“วันนี้จะไปจดทะเบียนสมรสสินะ” อาเล็กเอ่ยถามขึ้น“ครับ” จวิ้นเจี๋ยพยักหน้ารับ เหยาเหยาเองก็แต่งตัวเสร็จลงมาจากห้องพอดี“สวยจริงๆ” อาเล็กมองหลานสะใภ้ตาไม่กะพริบ ทั้งสองเหมาะที่จะเกิดมาคู่กัน“ขอบคุณค่ะ” เหยาเหยายิ้มรับคำชม “เอ่อจริงสิคะ วันนี้ฉันคงจะกลับเย็นนะคะ เพราะจดทะเบียนเสร็จแล้วต้องเข้าเรียนต่อ”“ไม่เป็นไรไปเถอะ ทางนี้อาจัดการเอง” อาเล็กจับมือหลานสะใภ้ขึ้นมาแล้วบีบเบาๆจากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากบ้านไป โดยมีคุณย่าหยงมองส่งจากห้องโถง ในมือของท่านถือกล่องกำมะหยี่สีแดงกล่องหนึ่ง ของชิ้นนี้เป็นของขวัญที่ท่านเตรียมเอาไว้ให้หลานสะใภ้เป็นพิเศษ แต่ที่ผ่านมายังตัดใจมอบให้ไม่ลง วันนี้ไม่รู้เหมือนว่าทำไมถึงหยิ

หลายวันผ่านไป รถเก๋งคันใหม่ก็มาจอดที่หน้าบ้าน คนงานเข้ามาบอกเจ้านายขณะที่ทุกคนกำลังนั่งดื่มชาข่วงบ่าย“สวัสดีค่ะ ใช่คุณนายหยงหรือเปล่าคะ” เจ้าหน้าที่สาวเดินเข้ามาทักทาย“ค่ะ ฉันเอง” เหยาเหยาพยักหน้ารับ“พอดีว่าท่านนายพลหยงให้เอารถมาส่งให้คุณนาย กรุณาตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วก็เซ็นรับด้วยค่ะ”เฉินซินอีมองรถเก๋งรุ่นใหม่ล่าสุด ซึ่งเธอเคยขอคุณย่าหยงอยู่หลายครั้งแล้ว แต่ท่านก็ไม่ยอมใจอ่อนเสียที บอกว่าที่บ้านมีรถหลายคันไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่ม“ใช้เงินมือเติบจริงๆ ได้ยินว่ารุ่นนี้หกหลักเชียวนะคะเพราะเป็นรถนำเข้ามา” เฉินซินอีพูดกับคุณย่าหยง ด้วยหวังว่าท่านจะคัดค้านการซื้อรถในครั้งนี้เนื่องจากว่าที่บ้านก็มีรถของเวินเหยาเหยาอยู่อีกคัน ซึ่งตั้งแต่คนงานขับมาจอด เจ้าตัวก็ไม่เคยใช้งานรถคันนั้นอีกเลย“ไม่เห็นจะเป็นอะไร สามีให้ของขวัญภรรยา หล่อนเป็นคนนอกยุ่งอะไรด้วย” อาเล็กตำหนิหลานสาวที่ทำตัวขี้อิจฉาไปวันๆ“ฉันเปล่านะคะ แค่เห็นว่ารถของพี่สะใภ้ที่ตระกูลเวินเอามาให้ก็ยังใหม่อยู่ได้ ได้ยินว่าเพิ่งซื้อไปเมื่อกลางปีที่แล้วนี้เอง ต้นปีมาอ้อนต้าเกอให้ซื้อใหม่แล้ว แบบนี้ก็ออกจะเกินไปสักหน่อย รู้ๆ กันอยู่ว่าเข