All Chapters of ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป: Chapter 51 - Chapter 60

28 สิงหาคม 1980ตระกูลเวินเนรมิตคฤหาสน์ให้เป็นเหมือนดั่งสวนดอกไม้ในเทพนิยาย ประตูบานยักษ์เปิดต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเข้าสู่โถงกลางที่สูงโปร่ง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอดตัวผ้าม่านบานหน้าต่างกระจกสี กระทบกับโคมไฟระย้าส่งประกายระยิบระยับราวกับหยดน้ำค้างบันไดวนถูกพันรอบด้วยดอกกุหลาบหลากสีและดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อน กลิ่นหอมจางๆ กระจายไปทั่วบริเวณ ทางเดินเข้างานปูลาดด้วยกลีบดอกไม้สดสีแดงส่วนบรรยากาศในห้องส่วนตัวของเหยาเหยาตอนนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายอันแสนละเมียดละไม แสงไปสะท้อนเผยให้เห็นเงาของหญิงสาวที่นั่งนิ่งสงบดุจรูปปั้นหินอ่อน ท่ามกลางการรุมล้อมของช่างผู้เชี่ยวชาญช่างแต่งหน้ามืออาชีพกำลังใช้แปรงขนนุ่มปัดลงบนโหนกแก้มเผยให้เห็นผิวที่ดูฉ่ำวาวสุขภาพดี ดวงตาถูกเน้นให้กลมโตด้วยเครื่องสำอางสีอบอุ่นประกายมุก และริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูกลีบกุหลาบดูอวบอิ่ม ซึ่งเป็นโทนสีที่เหยาเหยาเลือกในวันนี้โดยปกติแล้วการแต่งหน้ายุคสมัยนี้จะเน้นคัดเบ้าสีเข้ม ทาแป้งขาว ทาปากสีแดงเข้มให้ดูมีชีวิตชีวา แต่เธอรู้สึกว่าแต่งแบบนั้นเหมือนเป็นการเพิ่มอายุตัวลงขึ้นไปอีกสิบปี“ชุดนี้นะคะ” ช่างแต่งหน้ารับชุดต่อจากเ

กันยายน 1980เปิดเทอมฤดูใบไม้ร่วง เหยาเหยาไม่ต้องขับรถไปเรียนอีกต่อไป เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการที่ตัดสินใจแต่งงานในครั้งนี้จะมีอิสระหรือมีห่วงมาเพิ่ม“คุณหนูคะ ผู้การหยงมาแล้วค่ะ” เหมยฮวาเดินมาตามถึงห้อง“เช้าขนาดนี้เลยเหรอ” หญิงสาวมองนาฬิกาที่ผนังห้อง พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 06.30 น. เท่านั้น“ผู้การบอกแล้วค่ะว่าไม่รีบ ให้คุณหนูค่อยๆ แต่งตัวไป ตอนนี้ผู้การอยู่กับนายท่านค่ะ”“อือ เข้าใจแล้ว” เหยาเหยาพยักหน้าเนือยๆ ในเมื่อเจ้าตัวออกปากแล้วว่าไม่ต้องรีบ เธอเลยแต่งตัวตามปกติเหมือนทุกวัน 07.30 น. ถึงค่อยเดินลงมาจากห้อง พบว่าตอนนี้ทุกคนอยู่บนโต๊ะอาหารแล้วเรียบร้อย“ทำไมปล่อยให้พี่เขารอนานขนาดนี้” คุณย่าเวินตำหนิหลานสาวไม่จริงจังเท่าไหร่นักหญิงสาวมองรอบห้องพบว่าลูกเขยบ้านเวินมากันครบ เลยพูดทีเล่นทีจริงว่า “ข้าวบ้านตัวเองกินไม่อร่อยเหรอ มากันทำไมเยอะแยะ” สายตาของเธอมองไปที่ซ่งจื้อหมิง ตอนนี้เขาถูกขึ้นบัญชีดำ เป็นบุคคลที่เธอไม่ควรเข้าใกล้มากที่สุด“ดูพูดเข้า อย่าคิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วจะพูดยังไงก็ได้นะ หัดมีสัมมาคารวะบ้าง" เวินอวิ๋นซีตำหนิหลานสาว ไม่ง่ายเลยที่เธอจะได้กินข้าวเช้ากับคู่หมั้นเหยาเ

หลังจากที่ตามตัวแม่สื่อคนเดิมกับที่เคยไปทาบทามพูดคุยเรื่องหมั้นหมายเมื่อ 8 ปีก่อนได้แล้ว คุณย่าซ่งก็ไปยังคฤหาสน์เวินด้วยตัวเอง พร้อมกับขบวนสินสอด สร้างความตื่นเต้น ตกใจ และดีใจให้กับเวินอวิ๋นซีเป็นอย่างมากวันนี้ตัวพ่อเวินและอารองก็อยู่ด้วย เนื่องจากว่าเป็นวันอาทิตย์ ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ขาดก็แต่เหยาเหยาที่ออกไปร้านเสื้อผ้าของตัวเอง ต่อให้สินสอดจะมากมายก่ายกองแค่ไหน เธอก็ยังเชื่อว่าการหาเงินใช้เองมั่นคงที่สุด“พี่สาว” คุณย่าเวินจีบปากจีบคอ ดูท่าว่าวิธีของสามีจะได้ผล เวลาแค่ไม่กี่วันก็สามารถทำให้ตระกูลซ่งเคลื่อนไหวรวดเร็วขนาดนี้“ท่านนายพล น้องสาว” คุณย่าซ่งนั่งอยู่บนโซฟาบุนวมอย่างดีท่าทางสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน มือเหี่ยวย่นลูบไม้เท้าหัวมังกรไปมาเคียงข้างกับแม่สื่อ ซึ่งพยายามฉีกยิ้มประจบประแจง แต่แววตากลับหลุกหลิกด้วยความกระอักกระอ่วนใจ“นายท่านใหญ่ คุณนายใหญ่ วันนี้ดิฉันมาเป็นตัวแทนของตระกูลซ่ง ด้วยว่าคุณชายใหญ่ซ่งจื้อหมิงนั้นไร้วาสนา ไม่คู่ควรกับคุณเวินอวิ๋นซี ทางตระกูลซ่งรู้ตัวว่าผิด จึงนำสินสอดที่เคยเตรียมไว้ทั้งยังเพิ่มให้เป็นสองเท่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเป็นค่าทำขวัญและขอตัดขาด

30 ธันวาคม 1980คืนก่อนวันแต่งงาน เหยาเหยาอยู่ลองชุดจนมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด แต่ก่อนที่จะกลับเธอบอกน้องสาวให้ไปตามแม่สวีเข้ามาหาที่ห้องส่วนตัว เมื่อท่านมาถึงก็เห็นลูกสาวในชุดแต่งงานที่ท่านลงมือปักลวดลายด้วยตัวเอง“นอะไรเหรอ” แม่สวีถามด้วยความแปลกใจ เมื่อลูกสาวยื่นหวีให้“ช่วยหวีผมให้หน่อยสิคะ” เหยาเหยาบอกยิ้มๆแม่สวีรับหวีมาด้วยมืออันสั่นเทา ทำไมท่านจะไม่รู้ถึงพิธีการนี้ ก่อนวันแต่งงานพ่อแม่จะช่วยหวีผมให้ลูกสาวพร้อมกล่าวคำอวยพร ทว่าท่านเองไม่คาดคิดมาก่อนว่าตนจะได้ทำมันท่านหยิบหวีขึ้นมา แล้วสางลงไปบนผมที่นุ่มสลวยครั้งที่หนึ่ง พร้อมทั้งกล่าวอวยพร “ขอให้รักกันแก่จนเฒ่า”หวีครั้งที่สองพูดขึ้นว่า “ขอให้ครองคู่กันด้วยความราบรื่น”หวีครั้งที่สาม "ขอให้มีลูกหลานเต็มบ้าน"หวีครั้งที่สี่ “ขอให้ครองคู่กันยาวนาน”แม้ว่าเสียงของแม่สวีจะสั่นเครือ แต่ท่านก็ตั้งใจทำอย่างเต็มที่ ก่อนที่ลูกสาวจะเอ่ยปากชวน ท่านก็เป็นคนพูดขึ้นมาเองว่าไม่ขอไปร่วมงาน ขออวยพรให้ลูกทั้งสองอยู่ที่ร้านก็พอตัวเหยาเหยาเองก็รู้ถึงความกระอักกระอ่วนนี้ และไม่อยากฝืนใจท่าน รอให้ร้านนี้โด่งดังอีกสักหน่อย ต่อไปท่านก็สามารถเชิดหน้

แสงอาทิตย์แรกของปี 1981 ทอแสงสีทองพาดผ่านผืนน้ำทะเล สะท้อนเข้าสู่หน้าต่างไม้ของบ้านพักตากอากาศหลังเก่าทว่าโอ่อ่า ภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของคืนวันชื่นมื่น เหยาเหยาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขนตาที่งอนยาวของเธอสั่นระริก เมื่อพบว่าตัวเองนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของหยงจวิ้นเจี๋ย ผู้บัญชาการหนุ่มผู้เคร่งขรึมที่ตอนนี้กลายเป็นสามีของเธออย่างสมบูรณ์ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความปวดหนึบจางๆ ที่ช่วงล่างของร่างกาย ย้ำเตือนถึงเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนนี้ ความบริสุทธิ์ที่เธอรักษามาตลอดหลายสิบปีมอบให้กับชายตรงหน้าภายใต้แสงเทียนและเสียงคลื่น เหยาเหยาขยับตัวเล็กน้อย แต่ความเจ็บแปลบนั้นทำให้เธอเผลออุทานออกมาเบาๆ"ซี้ด""อือ ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ แขนแกร่งพาดตรงเอวคอด กระชับกอดแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วเธอจะหนีหายไปมือหนาค่อยๆ ลูบไล้หัวไหล่เนียนละเอียดที่โผล่พ้นผ้าห่มนวมผืนหนา ยิ่งเวลาที่แสงแดดตกกระทบกับผิวเนียน ทำให้เขาแทบละสายตาจากร่างบางไม่ได้"อื้อ" เหยาเหยาตอบเสียงเบา พลางซุกหน้าเข้าหาแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเพื่อซ่อนพวงแก้มที่แดงซ่านเขากระชับ