Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“เธอจะลีลาอีกนานไหม บอกให้ลงก็ลงสิ” “แล้วคุณพาฉันมาที่ไหนเล่า” “มีตาไหมพิมพ์ชนก ที่นี่ร้านเสื้อผ้า ฉันคงพาเธอมานั่งกินข้าวชมวิวหรอกมั้ง!” ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ตอนคุยกับออสตินยังไม่ทันจาง แม่กวางน้อยยังมาขัดใจอีก “ลงมา!” ไม่รออีกต่อไป ลูเซียโน่ดึงข้อมือพิมพ์ชนกให้เดินตามตนเข้าไปในร้านสุดหรู “สวัสดีค่ะท่าน” พนักงานต้อนรับรีบยกมือไหว้ด้วยท่าทีสุภาพ ฉีกยิ้มกว้างเต็มที่ ระดับแขกวีไอพีมาเยือนทั้งทีก็ต้องพิถีพิถันกันหน่อย “วันนี้ท่านต้องการสูทแบรนด์ไหนเป็นพิเศษคะ?” ปกติเขามักจะมาหาซื้อเสื้อสูทสำหรับใส่ออกงานที่ร้านแห่งนี้เป็นประจำ “ไม่ครับ วันนี้ผมพาแฟนมาเลือกซื้อเสื้อผ้า” พิมพ์ชนกตวัดตามองคนพูดทันที แฟนงั้นหรือ? เขากล้าใช้คำ ๆ นี้ต่อหน้าคนอื่นได้ยังไงกัน ทำแบบนี้เธอเสียหายนะ “แฟน… หรือคะ?” พนักงานสาวมองหน้ากันอย่างงุนงง ปกติไม่เคยเห็นควงใครเป็นพิเศษ แล้วทำไมถึงมีแฟนได้ ตามข่าวแวดวงนักธุรกิจก็ไม่มีหลุดเรื่องความรักของเจ้าพ่อกาสิโนคนนี้แม้แต่น้อย “ครับ” ลูเซียโน่ตอบด้วยสีหน้าเร

ลูเซียโน่หายเงียบไปถึงสี่วันติด พิมพ์ชนกแปลกใจที่เขาไม่กลับบ้านเลย หญิงสาวถามไถ่กับพุดซ้อน ได้ความว่าที่กาสิโนมีปัญหาใหญ่ที่ต้องจัดการ ทำให้เขาต้องค้างที่คอนโดฯ แทนการกลับบ้าน เนื่องจากการเดินทางสะดวกกว่ามาก นอกจากนี้พุดซ้อนยังบอกอีกว่าเขาจะไม่กลับจนกว่างานที่ค้างจะเสร็จสิ้น ซึ่งนั่นก็กินเวลาเกือบถึงสองอาทิตย์ด้วยกัน พิมพ์ชนกดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เท่ากับว่าระยะเวลาต่อจากนี้เธอจะได้อยู่รอดปลอดภัยจากข้อตกที่ลงให้ไว้ “น่าทานจังเลยค่ะป้า ว่าแต่ทำไมทำเยอะนักล่ะคะ” อาหารหน้าตาน่ารับประทานวางเรียงรายไม่ต่ำกว่าสิบจาน คิ้วโก่งสวยขมวดมุ่น หล่อนเคยบอกแล้วว่าทานแค่อย่างสองอย่างก็เพียงพอสำหรับเธอคนเดียว “หนูทานคนเดียวไม่หมดหรอกจ้ะ ป้าเก็บออกไปบ้างเถอะ” พิมพ์ชนกทำท่าจะยกอาหารบางส่วนกลับไปไว้ที่ครัวตามเดิม “จะเก็บทำไม ฉันกำลังหิวพอดีเลย” น้ำเสียงที่หล่อนอยากหลีกหนีมากที่สุดดังขึ้นจากทางด้านหลัง พิมพ์ชนกตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าหันกลับไปมองต้นตอของเสียง “เอาอาหารกลับมาวางที่เดิมพิมพ์ชนก” ลูเซียโน่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

“คุณอย่า…” เสียงหวานถูกกลืนหายลงลำคออีกครั้ง ปากหยักบดจูบเรียวปากอิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนลากไล้สัมผัสผ่านต้นคอระหงจนถึงทรวงอกที่บัดนี้เสื้อชั้นในถูกร่นขึ้นไปอยู่เหนือเต้างาม ยอดปทุมถันเด่นตระหง่านอวดความสวยงาม สีชมพูสดน่าลิ้มลองเหลือเกิน พิมพ์ชนกหลับตาปี๋ยามลิ้นร้ายกาจดูดกลืนเม็ดทับทิมข้างขวา ปากร้อนฉ่าจูบคลึงสลับไล้เลียรอบ ๆ เนื้อนวล สองเต้ากลมกลึงได้รับการปรนเปรอเต็มที่ ดวงตากลมโตปรือมองการกระทำของเขา เสียงปากกระทบยอดอกดังก้องในหู สาวแรกแย้มถูกปลุกเร้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บิดกายเร่าร้อนจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ “ดีมากเด็กดี” ต่อให้หล่อนไม่เต็มใจแต่ยังไงซะร่างกายมนุษย์ก็ไม่อาจต้านทานสัมผัสหวาบหวามได้ “กอดคอฉันไว้พิมพ์ชนก” เขาปล่อยแขนเธอเป็นอิสระ พิมพ์ชนกเสียวซ่านจนหน้าแดง ลมหายใจของเขาเป่ารดยอดอกสลับไล้เลียจนเนื้อนวลเต็มไปด้วยคราบน้ำลาย พิมพ์ชนกยกมือคล้องลำคอแกร่งไว้มั่น ไม่มีทางหลีกหนีก็ต้องยอมรับ ไม่วันนี้หรือวันไหนมันก็ต้องเกิดขึ้น ในเมื่อสวรรค์กลั่นแกล้งให้ชีวิตเธอตกอยู่ในกำมือของเขาแล้ว มีหรือที่จะหลีกหนีพ้น!

ลูเซียโน่จำใจผละจากร่างบางที่นอนกอดนอนฟัดตลอดทั้งคืน เขาล้างเนื้อล้างตัวเตรียมไปทำงานตอนเช้า ส่องกระจกเห็นหน้าอกเต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนพลันชื่นใจ มันคือเครื่องหมายยืนยันว่าเมื่อคืนแม่กวางน้อยตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ รอยยิ้มสุขสมยามทอดมองคนที่หลับใหลบนเตียงกว้าง ไม่วายขึ้นไปจูบหน้าผากนวลอย่างรักใคร่ ลูบไล้พวงแก้มของอีกฝ่ายแล้วมองเธออย่างชื่นชม “ขี้เซาจริง ๆ น้าเด็กดี” ลูเซียโน่พูดชิดปากอิ่ม กดจูบแรง ๆ มันเขี้ยวในความน่ารักน่าชัง คนถูกรบกวนขยับกายเข้าหาความอบอุ่น หัวใจแกร่งพองโต แม้จะรู้ว่าหล่อนทำไปเพราะไม่ได้สติก็ตาม “ยั่วกันแต่เช้าแล้วฉันจะไปทำงานได้ไหมเนี่ย” คนพูดกัดฟันข่มอารมณ์ ถ้าไม่ติดว่าต้องไปสะสางบัญชีดำที่กาสิโนล่ะก็ คงไม่แคล้วหมกตัวอยู่กับเธอในห้องทั้งวันทั้งคืนแน่ “อื้อ” เสียงหวานครางอือในลำคอก่อนที่เปลือกตาคู่งามจะลืมขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มทักทาย พิมพ์ชนกเรียบเรียงเหตุการณ์ทุกอย่างในหัวสมอง ภาพความเร่าร้อนระหว่างเขาและเธอผุดขึ้นเป็นฉาก ๆ ดวงหน้ามนแดงระเรื่อ รู้สึกอายระคนเสียใจ “ฮึก” น้ำตาเจ้ากรรมไหล

“เธอเป็นเมียฉัน อ่าส์ เมียฉันแค่คนเดียวเท่านั้น!” ยิ่งลิ้มลองก็ยิ่งหวงแหน เพียงเผลอคิดว่าเธอตกไปเป็นของชายอื่นเขาก็โกรธขึ้นมาดื้อ ๆ แรงตอกอัดจึงมหาศาลจนสาวเจ้าเจ็บจุก “พะ พอ คุณลูเซียโน่ พอได้แล้ว” พิมพ์ชนกน้ำตาไหลออกหางตา พยายามผลักเขาออกแต่เขากลับโน้มลงมาจูบสองเต้ากลมแทน ขบเม้มรอยแดงจงใจให้มันเด่นชัดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “ยะ อย่าทิ้งรอย อื้อ” “ทำไม!” แววตาดุดันจ้องหน้า ช่วงล่างยังคงกระแทกกระทั้นไม่หยุด “ตอบมาสิ ไม่ให้ทิ้งรอยเป็นเพราะอะไร หรือว่ากลัวใครเห็น?” หรือหล่อนคิดถึงใครในขณะที่อยู่กับเขา…? “ไม่ใช่แบบนั้น” พิมพ์ชนกไม่อาจอธิบายต่อได้ สะโพกหนาร่อนคลึงมังกรยักษ์บดขยี้เนินเนื้อเน้น ๆ ก่อนเร่งความเร็วจนเอวบางลอยเหนือพื้นกระเบื้อง “ฉันจะทิ้งร่องรอยทุกอย่างไว้ที่ตัวเธอ!” ลูเซียโน่ไม่ยอมแพ้ ก้มดูดไปทั่วเรือนร่างขาวเนียน ทิ้งรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ “อ๊า” พิมพ์ชนกไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว รู้แค่ว่าร่องรักของเธอร้อนฉ่าเพราะถูกอาวุธร้ายกระหน่ำใส่จนครวญครางไม่เป็นภาษา เป