Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“กลัวแล้ว ฮือ ฉันไม่ได้ทำ ฉันกลัว” ฝันร้ายไม่อาจลืมเลือน ผู้ชายคนนั้นย่างสุมเข้าหาในท่าทีคุกคาม แววตาไร้ความปราณี เขาฉีกกระชากอาภรณ์ของเธออย่างป่าเถื่อน บีบบังคับให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ รับมือกับอารมณ์ใคร่ที่มาพร้อมโทสะร้อน พิมพ์ชนกส่ายหน้าทั้งน้ำตา ลูเซียโน่รู้ดีว่าเธอกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดที่เขานั้นเป็นผู้ก่อ ชายหนุ่มทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ หญิงสาว สวมกอดร่างเมียรักแนบแน่น กดจูบหน้าผากเปียกชื้นเหงื่อ ไออุ่นจากเขาส่งตรงถึงคนหลับใหล ภาพความโหดร้ายค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นดินแดนแห่งความสวยงาม พิมพ์ชนกซุกใบหน้าเข้าหาแผงอกกว้าง อ้อมกอดของเขาช่วยทำให้เธออุ่นใจขึ้นอย่างประหลาด แม้คราบน้ำตายังไหลริน “หยุดร้องเถอะคนดี” ลูเซียโน่ประทับจูบซับหยดน้ำตาให้แก่เธอ เขารักผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน รักจนกลายเป็นคนบ้าคลั่งที่หึงหวงจนขาดสติ รักจนกลัวว่าเธอจะตีจาก กลัวว่าเธอจะไม่อยู่ใกล้ ๆ กลัวว่าเธอจะปันใจให้ชายอื่น เพราะเหตุผลนี้เขาถึงไม่อนุญาตให้พิมพ์ชนกเรียนต่อ เธอยังสาวและสวย ชายใดได้เห็นได้อยู่ใกล้มีหรือที่จะไม่หลงรัก อีกทั้งยังอ่อนหวานราวกับผ้าพับไว้ กิริยา

พิมพ์ชนกตื่นแต่เช้ามาใส่บาตร ใบหน้านวลดูสดใสขึ้นมากหลังได้กรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้บิดาผู้ล่วงลับ “วันนี้เป็นวันอะไรหรือคะถึงอยากใส่บาตร” พุดซ้อนเอ่ยถามขณะช่วยเก็บของเข้าบ้าน “วันเกิดข้าวค่ะ” เธอบอกแล้วยิ้ม แต่ไม่นานใบหน้าก็เศร้าหมอง “มีอะไรหรือเปล่าคะนายหญิง” “วันนี้เป็นวันเกิดของข้าว แล้วก็เป็นวันที่ข้าวสูญเสียคุณพ่อด้วยเช่นกันค่ะ” น้ำเสียงสุดเศร้า เธอยังคงคิดถึงบิดาผู้ล่วงลับอยู่เสมอ หากท่านยังอยู่แม่ก็คงไม่ทอดทิ้งเธอไป บ้านของเราก็จะยังอบอุ่น ครอบครัวของเราคงมีแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม “ความจริงข้าวอยากไปหาท่านด้วยตัวเอง แต่ข้าวรู้ว่าข้าวไปไม่ได้” “โธ่… นายหญิงของป้า” พุดซ้อนสงสารเธอจับใจ นี่คงกลัวลูเซียโน่อาละวาดอีกกระมังถึงไม่กล้าออกไปไหน นั่นสินะ โดนทำร้ายแบบนั้นคงเข็ดและขยาดไปอีกนาน “แต่ข้าวไม่คิดมากแล้วค่ะ ได้ทำบุญให้ท่านข้าวก็มีความสุขแล้ว” พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง ไม่อยากให้พุดซ้อนเป็นทุกข์ใจเรื่องของตน “ป้าพุดซ้อนคะ เดี๋ยววันนี้ข้าวจะตำส้มตำให้ท

บัดนี้คฤหาสน์หรูเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่ารับประทานที่นายใหญ่สั่งตรงมาจากโรงแรมห้าดาว สนามหญ้ากว้างใหญ่ประดับประดาแสงสีสวยงาม ป้ายสุขสันต์วันเกิดทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษถูกตกแต่งอย่างน่ารัก บรรดาคนงานต่างช่วยกันจัดเตรียมทุกอย่างเต็มที่ พิมพ์ชนกถึงกับตะลึงกับบรรยกาศคึกครื้นตรงหน้า ลูเซียโน่กำลังยืนจัดโต๊ะดินเนอร์ใต้แสงเทียนเพื่อรอเธอโดยเฉพาะ เขาขะมักเขม้นกับสิ่งที่ทำจนไม่ทันสังเกตสาวน้อย “นายหญิง!” น้ำเสียงของสวยทำให้ลูเซียโน่ต้องรีบเงยหน้ามอง เขายิ้มกว้างที่เห็นเธอ “นี่มันอะไรกันคะพี่สวย” “นายให้พวกเราช่วยกันจัดงานวันเกิดให้นายหญิงค่ะ” สวยตอบ ก่อนจะเอ่ยต่อ “และพวกเราก็มีของขวัญมามอบให้นายหญิงด้วยนะคะ เพิ่งไปเลือกซื้อกันมาสด ๆ ร้อน ๆ เลย ถ้ารู้วันเกิดนายหญิงล่วงหน้า พวกเราคงเตรียมของขวัญที่ดีกว่านี้ให้ค่ะ” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ความจริงไม่ต้องเตรียมอะไรให้ก็ได้ ข้าวไม่คิดมากหรอก” พิมพ์ชนกสวมกอดสวยอย่างอบอุ่น ลูเซียโน่สะเทือนใจที่เห็นเธอแทนตัวเองว่าข้าวกับคนงานของตนอย่างสนิทสนม พิมพ์ชนกสั่งห้ามไม่ให้เขาเรียก

“เฮ้อ” เสียงเข้มระบายความเหนื่อยล้าก่อนทิ้งตัวนอนราบกับเตียงกว้าง ออสตินยกมือก่ายหน้าผากคิดถึงใบหน้าหวานของพิมพ์ชนก เขาอยากได้เธอมาเคียงกายเหลือเกิน แต่ดูจากสายตาก็รู้ว่าหัวใจเธอไม่มีเขาอยู่ในนั้น พิมพ์ชนกเป็นผู้หญิงปากแข็ง ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเธอคิดยังไงกับลูเซียโน่ ออสตินรู้สึกสมเพชตัวเอง ทำไมคนเลว ๆ อย่างมันถึงได้รับแต่สิ่งดี ๆ ตลอด ขนาดทำชั่วฆ่าคนบริสุทธิ์ตายทั้งคนยังลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ลูเซียโน่ทำได้ยังไง เพื่อนรักของเขาต้องตายเพราะน้ำมือญาติผู้พี่มันคือความเจ็บปวดที่เขาไม่อาจลืม ออสตินกล้ำกลืนความทุกข์ระทม ไม่มีใครเข้าใจเขาเลยสักคน แม้แต่พ่อกับแม่ก็เข้าข้างลูเซียโน่ ทุกคนมองว่าการกระทำของมันเป็นสิ่งที่สมควร นั่นสินะ… ความจริงออสตินก็ไม่แปลกใจเท่าไรหากใคร ๆ จะเข้าข้างฆาตรกรเลือดเย็น ในเมื่อลูเซียโน่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่หยิบจับอะไรก็กลายเป็นเงินเป็นทองไปซะหมด ครอบครัวของเราถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นตระกูลที่มั่งคั่งและร่ำรวยติดอันดับต้น ๆ ของประเทศและทวีปเอเชีย แม้แต่ธุรกิจที่พ่อกับแม่ของเขาทำ เงินสนับสนุนก็มาจากลูเซียโน่ทั้งสิ้น

“พิมพ์ชนกเปิดประตูหน่อย” ลูเซียโน่เคาะประตูเรียกคนด้านใน คนที่กำลังเคลิ้มจะหลับสะดุ้งตื่น ดึกดื่นเช่นนี้เขามาเรียกเธอทำไมกัน “เปิดประตูเถอะเมียจ๋า ผัวผิดไปแล้ว ให้อภัยกันน้า” เขาทำเสียงอ้อนเสียงหวาน พิมพ์ชนกที่แนบหูฟังกับบานประตูถึงกับขนลุกเกรียว เธอรู้สึกไม่ชินที่เขาลากเสียงยาวแบบนั้น “ได้โปรดเถอะพิมพ์ชนก ไม่สิ ข้าวจ๋า… ผัวขอโทษ ผัวผิดไปแล้ว ผิดมาก ๆ เลยด้วย เมียอยากลงโทษผัวยังไงก็บอกน้า จะกระโดดถีบหน้าก็ยอมอ่ะ!” ลูเซียโน่พยายามพูดทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้เธอใจอ่อน พิมพ์ชนกหลุดขำที่เขาบอกจะยอมให้เธอกระโดดถีบหน้า “คนบ้า ใครจะไปทำแบบนั้นกัน” “ข้าวจ๋า เปิดประตูหน่อย” เขายังคงคร่ำครวญไม่เลิก พิมพ์ชนกเลือกที่จะกลับไปนอนต่อ ไม่สนใจคนเมาไร้สาระ “เอาไงดีวะ?” ลูเซียโน่ยืนเกาหัวคิดไม่ตก พลันสายตาเหลือบไปเห็นแจกันใบใหญ่ที่วางโชว์บนโต๊ะ ริมฝีปากยิ้มอย่างมีเลศนัย มือหนาปัดแจกันตกแตกละเอียด เสียงดังกังวานทั่ว เพล้ง! “ตายแล้วคุณลูเซียโน่!” พุดซ้อนที่กำลังจะเข้านอนรีบวิ่งขึ้นมาดูเจ