พิมพ์ชนกที่กำลังจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ลูเซียโน่นั้นแจ่มใสกว่าทุกวัน อาจเพราะสี่ห้าวันมานี้ลูเซียโน่ทำงานเลิกดึก กลับมาถึงก็เหนื่อยหลับจึงไม่ได้รังแกเธอ พิมพ์ชนกเลยถือโอกาสพักฟื้นไปในตัว กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ลืมทำหน้าที่ดูแลชายหนุ่ม เพียงเวลาหนึ่งเดือนกว่าหล่อนก็สามารถเรียนรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร “กลับดึกเหมือนเดิมนะ” เขาบอกขณะกำลังยืนเป็นเป้านิ่งให้เมียตัวน้อยผูกเนกไท พิมพ์ชนกเพียงแต่พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้พูดอะไรต่อท้าย “แต่คืนนี้จะเอา” ประโยคหลังเขาโน้มหน้าพูดชิดแก้มนวล ดวงตากลมโตหันฉับพลัน “แต่ว่า…” “ไม่มีแต่!” ลูเซียโน่ทำเสียงเข้ม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “ฉันอุตส่าห์ไม่ทำอะไรเธอติดต่อกันหลายคืนเพราะเห็นว่าป่วยอยู่ รู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน” เขาส่งสายตาเว้าวอนจนร่างบางหวั่นไหว พิมพ์ชนกหลุบตาลงต่ำไม่อยากมองใบหน้าหล่อเหลาจอมเจ้าเล่ห์ “ใบข้าว” เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ และมันทำให้เจ้าตัวนึกถึงตอนที่ร่วมรักกันอย่างเผ็ดร้อนในห้องน้ำ “เรียกแบบนี้ได้ไหม?” ความจริงเขาอยากจะเรียกหล่อนว่าใบข้าวตั้งแต่ครั
Dernière mise à jour : 2026-09-02
Se connecter
