Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“แม่ทิ้งข้าวไปมีครอบครัวใหม่ แม่ทิ้งลูกในไส้ได้ยังไง” ภาพที่ถูกมารดาผลักไสให้อยู่กับครอบครัวของป้าไม่เคยลบเลือนไปจากความทรงจำ ทุกวันเด็กน้อยเฝ้ารออย่างมีความหวัง แม้จะถูกนงลักษณ์และพี่ ๆ ทั้งสองกรอกหูว่าแม่ทิ้งแต่เธอก็รอ รอให้ผู้มีพระคุณกลับมารับ ลูเซียโน่น้ำตาซึม เข้าใจความรู้สึกของเธออย่างถ่องแท้ เขาเองก็สูญเสียพ่อแม่ไปพร้อมกัน โดดเดี่ยวไม่ต่างกัน ดีหน่อยตรงที่มีทุกอย่างไม่ได้ลำบากตรากตรำเหมือนเธอ และครอบครัวที่มีก็รักใคร่ดูแลกัน “เพราะแบบนี้ข้าวถึงอยากเรียนให้จบ ข้าวอยากเอาใบปริญญาไปฝากพ่อ ข้าวอยากทำให้พ่อเห็นว่าข้าวทำได้ เวลาพ่อมองลงมาจากบนฟ้าท่านจะได้ภูมิใจที่ข้าวมีโอกาสได้สวมชุดครุยตามที่ท่านหวังเอาไว้” ลูเซียโน่ได้ฟังความในใจของเธอก็ยิ่งเกลียดตัวเอง ก่อนหน้านั้นเขางี่เง่าเอาอารมณ์เป็นใหญ่ มัวแต่หึงหวงบ้า ๆ บอ ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอพยายามทำเพื่อความฝันและบิดาผู้ล่วงลับ “ไม่ต้องร้องนะ” เขากอดกระชับเมียตัวน้อย จูบขมับบางอย่างอ่อนโยน “ต่อไปนี้ฉันจะตามใจข้าวทุกอย่าง จะเรียนอะไรหรือเรียนเยอะแค่ไหนก็บอก ฉันจะไม่ขัดอีกแล้ว” เขา

“คุณพ่อแกล้งคุณแม่ทำไมครับ” ต้นน้ำที่เดินลงมาจากชั้นสองร้องตะโกนลั่นคฤหาสน์ บรรดาสาวใช้ต่างกรูเข้ามามุ่งดูสถานการณ์ตรงหน้า พุดซ้อนทันเห็นลูเซียโน่พยายามปล้ำจูบนายหญิงก็รีบเอาตัวบังคุณหนูเอาไว้ “ปล่อยเลย!” เสียงหวานโกรธจัด ผลักเขาออกห่างก่อนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเดินไปหาลูก “อาบน้ำเสร็จแล้วหรือคะ มาทานข้าวเย็นกันนะ” เธอยิ้มอ่อนโยน จูงมือลูกไปนั่งที่โต๊ะโดยมีคุณพ่อหน้าดุนั่งประจำที่อยู่ก่อนแล้ว “ตักข้าว!” ลูเซียโน่สั่งเสียงเข้ม สวยทำหน้าที่อย่างว่องไวแม้ลึก ๆ จะแอบกล้า ๆ กลัว ๆ กับอารมณ์ของเจ้านาย นานมากแล้วที่ไม่เห็นทุกคนเดือดดาล ตั้งแต่อยู่กินกับพิมพ์ชนกนายใหญ่ก็ยิ้มและหัวเราะมากขึ้น ยิ่งมีคุณหนูต้นน้ำอะไร ๆ ก็ดูสดใส แต่วันนี้บรรยกาศทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป… “ต้นน้ำทานผักเยอะ ๆ นะคะ ร่างกายจะได้แข็งแรง” พิมพ์ชนกตักผ้าใส่จานข้าวให้ลูก “คุณแม่ไม่มีไก่ทอดหรือครับ” เด็กน้อยร้องหาของโปรด “หนูทานไก่ทอดมาติด ๆ กันหลายวันแล้วนะคะ ทานเยอะก็ไม่ดีต่อสุขภาพนะลูก ทานผักบ้างจะได้เสริมภูม

“คุณพ่อขี้เซา ตื่นได้แล้วค่ะ” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา ลูเซียโน่ขยับกายขับไล่ความเมื่อยล้าที่เผชิญมาตลอดทั้งสัปดาห์ เขาอมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างอวดไรฟันขาวสะอาด ตวัดร่างเมียเด็กแสนสวยไปกอดแน่น พิมพ์ชนกตีมือหนาเบา ๆ “ตื่นได้แล้วค่า วันนี้เป็นวันเกิดข้าวนะคะ ไหนใครบอกจะพาข้าวไปเยี่ยมพ่อ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย” เมียรักบ่นอุบ ทว่าคนถูกบ่นกลับนอนยิ้มละไมแล้วตีเนียนหอมแก้มนุ่มจนหล่อนอายม้วน “คุณสามีขา… ถ้าไม่ลุกคืนนี้อดรางวัลนะคะ” ร่างสูงลุกพรวดพราดราวกับไร้ความง่วงซึม ใบหน้าคมคายเซ็กซี่แม้ยามตื่น อีกทั้งท่อนบนยังเปลือยกายอวดมัดกล้ามน่าหลงใหลพิมพ์ชนกเผลอจ้องสามีตัวร้ายไม่วางตา ลูเซียโน่หัวเราะในลำคอ ยกมือเสยผมกัดปากล่างยั่วยวน “หื่นเหรอ?” เขายักคิ้วถาม ทำเอาคุณแม่วัยใสถึงกับส่ายหน้าพรืด หันหลังหนีเพราะอายจนไม่กล้าสบตาคนเจ้าเล่ห์ “เอาน่า… เดี๋ยวคืนนี้จะแก้ผ้าให้ดูทั้งคืนเลย อยากจับ อยากลูบ อยากคลำส่วนไหนเอาให้เต็มที่ ร่างกายผัวคนนี้เป็นของเมียรักอย่างหนูข้าวเสมอ” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู พิมพ์ชนกขนลุกซู่ มหกร

“ข้าวจ๋า” เขากระซิบเรียกเสียงหวาน พิมพ์ชนกเคลิบเคลิ้มกับความรักที่เขามอบให้ ลูเซียโน่อุ้มร่างบางไปที่โซฟาตัวยาว จับเธอนั่งพิงพนักโซฟาแล้วยกเรียวขางามตั้งฉากแยกเป็นสองฝั่งช้า ๆ กระโปรงนักเรียนจีบสวยถูกร่นขึ้นไปอยู่เหนือเอวคอด ตามด้วยปราการตัวจิ๋วที่ถูกสามีตัวโตใช้นิ้วก้อยเกี่ยวตวัดออกจากเรือนกาย ความสวยสะพรั่งเปล่งปลั่งอวดสายตา ลูเซียโน่ยิ้มกว้าง ส่งมือหยาบกร้านลูบไล้เคล้าคลึงช้า ๆ พิมพ์ชนกสะดุ้งเฮือก สัมผัสร้อนฉ่าบนเนื้อนุ่มทำให้เธอเสียวสะท้านขึ้นมานิด ๆ “ทำไมสวยแบบนี้” เขาหลงใหลร่างกายเมียเด็กเหลือเกิน ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปี ๆ เธอก็ยังคงงดงามสำหรับเขาเสมอ “อ๊ะ” เสียงหวานครางสะท้านเมื่ออุ้งปากร้อนค่อย ๆ ละเมียดละไมพรมจูบสตรีเพศ เขาแบลิ้นสากกวาดเลียทั่วกลีบสวาท พิมพ์ชนกจิกมือลงบนกลุ่มผมของสามี ขยุ้มขึ้นลงตามจังหวะลิ้นร้าย เขาตวัดเลียติ่งกระสันดูดดึงจนเกิดเสียงกังวานไปทั่วห้อง หญิงสาวมองเห็นศีรษะของสามีขยับไปมายิ่งกำหนัดในอารมณ์ ปากอิ่มกัดเม้มจนห้อเลือด ส่งเสียงครวญครางปานจะขาดใจอยู่รอมร่อ “ขะ ข้าว อื้อ” เธอส่ายหน้าไปมา สะโพกกลมลอยเหน

“ช่วงนี้คุณมีประชุมบ่อยจังเลยนะคะ ข้าวเพิ่งสังเกตว่าวัน ๆ แทบไม่ได้เห็นหน้าคุณเลย นอกจากตอนคุณหลับ” เสียงหวานเอ่ยรับอรุณหลังเห็นร่างสูงสง่าเดินลงบันได เธอจัดเตรียมอาหารเช้าให้สามีเหมือนทุกวัน ลูเซียโน่ก็ติดรสมือเมียเด็กเสียแล้ว ทานที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่า ขนาดอาหารกลางวันพิมพ์ชนกยังต้องทำใส่กล่องไว้ให้ “ไม่มีข้าวกล่องเหรอ?” เขาถามหาหลังไม่เห็นปิ่นโตลายรูปหัวใจที่หล่อนมักใช้บรรจุอาหารกลางวันเตรียมไว้ให้ “วันนี้ข้าวตื่นสายค่ะ เลยเตรียมไม่ทัน” หล่อนโกหก… พิมพ์ชนกอยากทำเมนูพิเศษแอบไปเซอร์ไพรส์เขาที่ทำงานมากกว่า วันนี้เป็นวันครบรอบวันจดทะเบียนสมรส เป็นวันที่เขาและเธอตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันฉันท์สามีภรรยา “แย่จัง… แล้วจะไปกินที่ไหนล่ะทีนี้” ว่าแล้วก็ทำหน้ามุ่ย “ทานที่อื่นบ้างก็ได้ค่า คุณทำตัวเหมือนพ่อบ้านที่กำลังประหยัดค่าใช้จ่าย ต้องเอาข้าวกล่องพกติดตัวไปทำงานด้วยทุกวัน” เจ้าพ่อกาสิโน่ผู้ยิ่งใหญ่อย่างลูเซียโน่หอบหิ้วปิ่นโตน้อยเข้าออฟฟิศทุกครั้ง ใครเห็นก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา “ก็ไม่มีใครทำอร่อยเท่าเมียของ