13.อนุภรรยา

เจิ้งลั่วอีเข้ามาพำนักอยู่ในกรงทองแห่งใหม่ที่เรียกว่าจวนตระกูลเซียวอย่างเป็นทางการได้ระยะหนึ่งแล้ว แม้จะยังไม่ถึงวันเข้าพิธีมงคลสมรส ทว่าอำนาจและสิทธิ์ขาดในการจัดการเรือนหลังล้วนตกอยู่ในมือของนางโดยสมบูรณ์

ยามสายของวันพ่อบ้านหลี่นำสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย กุญแจคลังและรายชื่อบ่าวไพร่ทั้งหมดในจวนมามอบให้นาง เขาคอยยืนอยู่เคียงข้าง ชี้แนะและสอนงานให้นางคุ้นเคยกับการทำหน้าที่ฮูหยินราชครูอย่างแข็งขัน ซึ่งลั่วอีเองก็ไม่ได้ทำให้ชายชราผิดหวัง คุณหนูตระกูลเจิ้งที่ถูกสอนมาอย่างดี จัดการเงินทุกอีแปะอย่างระมัดระวัง นางมีหัวการค้าและวิชาคำนวณที่เฉียบขาดอยู่แล้ว เพียงไม่กี่วัน นางก็สามารถตรวจทานบัญชีและจัดระเบียบจวนตระกูลเซียวที่เคยเงียบเหงาให้มีชีวิตชีวาและเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อย่างน่าชื่นชม

พอได้เข้ามาใช้ชีวิตและคลุกคลีอยู่ในจวนแห่งนี้จริงๆ ลั่วอีจึงได้พบความจริงข้อหนึ่งว่า..งานของว่าที่สามีของนางนั้น ยุ่งเหยิงและหนักหนาสาหัสมากทีเดียว

เซียวจิ้นเหยียนแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน เขาต้องตื่นตั้งแต่ไก่โห่เพื่อเข้าวังไปร่วมประชุมเช้า และมักจะหอบกองฎีกาสูงเป็นภูเขากลับมานั่งสะสางที่หอตำราจนดึกดื่นค่อนคืนเสมอ สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะแผ่นดินเพิ่งจะผลัดเปลี่ยนแผ่นดินและเปลี่ยนฮ่องเต้พระองค์ใหม่ ฮ่องเต้องค์ก่อนที่เอาแต่ลุ่มหลงสุรานารี ขูดรีดภาษีจนราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า เพิ่งจะสวรรคตไปได้ไม่นาน องค์รัชทายาทที่ยามนี้ก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้ ได้ปกครองแผ่นดินโดยชอบธรรม พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่ปราดเปรื่องและต้องการกวาดล้างขุนนางกังฉิน พร้อมกับจัดการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองใหม่ทั้งหมด

เมื่อมีการรื้อระบบใหม่ ภาระหน้าที่อันหนักอึ้งจึงตกมาอยู่ที่เสาหลักของราชสำนักทั้งสองเสา นั่นก็คือท่านราชครูเซียวและท่านเว่ยกั๋วกงผู้เป็นดั่งแขนซ้ายและแขนขวาของฮ่องเต้

"ชุดแต่งงานถูกส่งมาจากจวนเสนาบดีแล้วเจ้าค่ะนายหญิง! ท่านเสนาบดีเป็นผู้เลือกเฟ้นผ้าไหมและสั่งช่างฝีมือดีที่สุดตัดเย็บด้วยตัวเองเลยนะเจ้าคะ งดงามมากทีเดียว!"

เสียงเจื้อยแจ้วของต้าหนิวดังขึ้น ดึงสติของลั่วอีให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด สาวใช้ร่างอวบพร้อมด้วยบ่าวรับใช้ชายอีกสองคน ช่วยกันยกกล่องไม้สลักลายมังกรหงส์ขนาดใหญ่เข้ามาวางไว้กลางห้อง

ต้าหนิวจัดการเปิดฝากล่องไม้ออก เผยให้เห็นชุดอาภรณ์แต่งงานสีแดงสดที่พับเก็บไว้อย่างประณีต เนื้อผ้าไหมทอประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน ลวดลายหงส์สยายปีกที่ปักด้วยดิ้นทองคำแท้ดูราวกับมีชีวิต เครื่องประดับศีรษะมงกุฎหงส์ที่ประดับด้วยไข่มุกราตรีและทับทิมเม็ดงามก็ส่องประกายวาววับ มันคือชุดแต่งงานที่หรูหราและประเมินค่ามิได้ บ่งบอกถึงความทุ่มเทของจวนเสนาบดี

ทว่า..ลั่วอีเพียงแค่ปรายตามองและพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบเฉยเท่านั้น

นางไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจเลยแม้แต่น้อย นางรู้เช่นเห็นชาติบิดาของตนเองดี ที่ท่านเสนาบดีทุ่มทุนสร้างชุดแต่งงานที่งดงามถึงเพียงนี้ หาใช่เพราะรักและห่วงใยบุตรีที่กำลังจะออกเรือนไม่ แต่เป็นเพราะต้องการประจบประแจงท่านราชครูเซียว และต้องการรักษาหน้าตาของจวนเสนาบดีไม่ให้ใครดูแคลนได้ต่างหาก สำหรับท่านพ่อ นางก็แค่สินค้าชั้นดีที่ต้องถูกจับใส่บรรจุภัณฑ์ที่สวยหรูที่สุด เพื่อส่งมอบให้ลูกค้าที่จ่ายในราคาแพงเท่านั้น

อีกเพียงแค่สามวันก็จะถึงกำหนดงานมงคลสมรสของนาง ทั่วทั้งจวนตระกูลเซียวในยามนี้จึงถูกประดับตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงมงคล ผ้าแพรสีแดงถูกผูกโยงตามกิ่งไม้และเสาเรือน บรรยากาศเงียบขรึมของจวนถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดี

ลั่วอีลุกจากโต๊ะบัญชี เดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดิน นางทิ้งตัวลงนั่งบนพนักพิงไม้ริมระเบียง ทอดสายตามองไปยังสระบัวที่สะท้อนเงาของโคมแดงในยามบ่ายคล้อย สายลมเย็นพัดผ่านพวงแก้ม ทว่าความร้อนรุ่มในใจกลับไม่ได้ลดลงเลย

ตลอดระยะเวลาหลายวันที่นางย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่..ไม่มีคืนไหนเลยที่เซียวจิ้นเหยียนจะไม่ลอบเข้ามาในห้องนอนของนาง

ชายผู้บ้างานมักจะมาปรากฏตัวที่ข้างเตียงของนางในยามดึกดื่น เขาสัมผัสนาง จุมพิตนาง กอดรัดและปรนเปรอนางด้วยปลายลิ้นและเรียวนิ้วที่แสนจะร้ายกาจ เขาสอนให้นางรู้จักความเสียวซ่านจนแทบขาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายของนางเริ่มคุ้นชินและโหยหาสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย

ทว่า..สิ่งที่ทำให้คุณหนูสายหื่นเงียบรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านที่สุดก็คือ การสัมผัสที่แสนเร่าร้อนเหล่านั้น เขากลับไม่เคยก้าวล่วงไปจนถึงขั้นสุดท้ายเสียที!

เราทั้งคู่ยังไม่ได้หลอมรวมกัน..เขามักจะหยุดยั้งตัวเองในวินาทีสุดท้าย ปล่อยให้นางเสร็จสมไปฝ่ายเดียว แล้วเขาก็จะผละออกไปจัดการความทรมานของตนเองในห้องอาบน้ำ ปล่อยให้นางนอนกัดผ้าห่มด้วยความเสียดายที่ไม่ได้กินมังกรยักษ์ตัวนั้นเสียที

หรือในบางที..เขาอาจจะตั้งใจรอคอยเพื่อไปกระทำมันอย่างสมบูรณ์แบบในคืนเข้าหอกันนะ

พอคิดมาถึงตรงนั้น ใบหน้างดงามของลั่วอีก็แดงซ่านขึ้นมาเป็นลูกตำลึงสุก เลือดลมสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง แค่ใช้มือกับลิ้นยังทำเอานางสติแตกถึงเพียงนั้น หากถึงวันเข้าหอที่เขาใช้ความใหญ่โตนั่นสอดแทรกเข้ามาจริงๆ นางจะไม่ขาดใจตายคาอกเขาเลยหรือ

ลั่วอียกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเมื่อนางหวนคิดถึงใบหน้าที่แสนหล่อเหลา ดุดัน และเต็มไปด้วยเสน่ห์ของว่าที่สามี

"กำลังนั่งทำอะไรอยู่ หืม.."

ราวกับมีเวทมนตร์ เมื่อคิดถึงเขา เขาก็เดินเข้ามาหานางจริงๆ

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังก้องขึ้นเบื้องหลัง ลั่วอีรีบหันขวับไปมอง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้นเหยียนที่กำลังก้าวเดินเข้ามาหา เขายังคงสวมชุดขุนนางเต็มยศสีม่วงเข้มปักลายสัตว์มงคล สวมหมวกขุนนางชั้นสูง ดูก็รู้ว่าเขาเพิ่งจะเดินทางกลับมาจากการว่าราชการที่วังหลวง แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะฉายแววเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่ท่วงท่าการเดินและกลิ่นอายความน่าเกรงขามก็ยังคงไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

"ท่านพี่..กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือเจ้าคะ" 

ลั่วอีลุกขึ้นยืน ย่อกายคารวะพร้อมกับส่งเสียงเรียกหวานหูที่ทำเอาความเหนื่อยล้าของเขาแทบจะปลิวหายไปในพริบตา

สายตาคมกริบของเซียวจิ้นเหยียนปรายไปมองกล่องชุดแต่งงานไม้จันทน์แดงที่วางเปิดอ้าอยู่กลางห้อง ก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องมองใบหน้าที่แสนงดงามและเปล่งปลั่งของภรรยา เขาเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือคว้าเอวบางของนางให้เดินตามมา แล้วทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งริมระเบียง โดยรั้งให้นางนั่งลงเคียงข้าง

"ช่วงนี้ข้างานยุ่งมาก ฝ่าบาทเพิ่งขึ้นครองราชย์ ฎีกาจากหัวเมืองต่างๆถาโถมเข้ามาจนข้าแทบไม่ได้พักผ่อน.." 

เขากล่าวเสียงเรียบ พลางยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้วของตนเอง 

"แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง..เดี๋ยวก็คงดีขึ้น หลังจากการแต่งงานของเราเสร็จสิ้นลง ข้าได้ขอวันลาพักยาวกับฝ่าบาทเอาไว้แล้ว"

ลั่วอีเบิกตากว้างเล็กน้อย 

"วันลาพัก ท่านพี่จะหยุดงานหรือเจ้าคะ"

"ใช่.." 

เซียวจิ้นเหยียนหันมามองสบตานาง แววตาของเขาอ่อนแสงลงกว่าปกติ 

"ข้าตั้งใจว่า..จะพาเจ้าเดินทางไปท่องเที่ยวที่เมืองลั่วหยางทางตอนใต้สักหน่อย"

หัวใจของดรุณีน้อยกระตุกวูบ ท่องเที่ยวอย่างนั้นหรือ

เท่าที่เซียวจิ้นเหยียนให้ไท่ซานไปสืบประวัติและเรื่องราวของเจิ้งลั่วอีมาอย่างละเอียด เขาพบความจริงที่น่าเวทนาว่า สตรีผู้นี้ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยได้ก้าวเท้าเดินทางออกนอกเมืองหลวงเลยแม้แต่ครั้งเดียว! ท่านเสนาบดีเจิ้งหวงแหนและกักขังบุตรีเอาไว้ราวกับนกในกรงทอง ไม่ยอมให้นางปรากฏตัวในงานเลี้ยงใดๆ ไม่ยอมให้นางผูกมิตรกับสหายมากมาย

ทว่าเรื่องนั้นเซียวจิ้นเหยียนที่เติบโตมาในโลกอันโสมมย่อมเข้าใจเจตนาอันดำมืดนั้นได้ทะลุปรุโปร่ง..

ตาแก่หน้าเลือดนั่นไม่ได้ขังนางเพราะรัก แต่ขังเอาไว้เพราะต้องการขายลูกสาวให้ได้ในราคาที่ดีที่สุดต่างหากเล่า! ถึงได้คอยเก็บซ่อนนางเอาไว้ในจวน ล้างสมองด้วยตำราคำสอนสตรี เพื่อให้นางเติบโตมาเป็นดอกบัวขาวที่ทั้งบริสุทธิ์ ผุดผ่อง ว่านอนสอนง่ายและสมบูรณ์แบบ เพื่อรอวันส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการมีชีวิตให้แก่ผู้มีอำนาจ

ในเมื่อตอนนี้นางตกมาเป็นของเขาแล้ว เขาอยากจะพังทลายกรงขังนั้นทิ้งเสีย อยากพานางออกไปดูโลกกว้าง อยากเห็นรอยยิ้มที่สว่างไสวของนางเวลาที่ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ มากกว่ารอยยิ้มจอมปลอมที่นางมักจะใช้ปกปิดความรู้สึก

เมื่อลั่วอีได้ยินเช่นนั้น นางก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาในทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น นางไม่เคยไปลั่วหยาง ไม่เคยเห็นทะเลสาบกว้างใหญ่ ในชาติก่อนก็มัวแต่ทำงานงกๆชาตินี้ก็โดนขัง การได้ไปท่องเที่ยวกับสามีรูปหล่อมันคือความฝันชัดๆ

"เจ้าค่ะท่านพี่! ข้าอยากไปลั่วหยาง ข้าจะเตรียมตัวให้พร้อมเจ้าค่ะ" 

นางตอบรับเสียงใส เอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาอย่างลืมตัว

ทว่าบรรยากาศอันแสนหวานชื่นและเต็มไปด้วยความหวัง กลับมีอันต้องสะดุดลงอย่างกะทันหัน

"นายท่านขอรับ.."

เสียงเข้มขององครักษ์เงาดังขึ้นขัดจังหวะ ไท่ซานเดินก้าวเข้ามาในบริเวณลานระเบียงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ทว่าด้านหลังของเขากลับมีร่างของสตรีนางหนึ่งเดินตามมาด้วย

ลั่วอีชะงักช้อนสายตามองสตรีผู้มาใหม่ สตรีผู้นั้นมีใบหน้าที่งดงามหมดจดและดูบอบบางราวกับกิ่งหลิวลู่ลม สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา กิริยามารยาทดูเรียบร้อยและอ่อนน้อมถ่อมตน นางก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้ใด

"มู่หลินมาถึงแล้วขอรับ" 

ไท่ซานรายงาน

เมื่อเซียวจิ้นเหยียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ละสายตาจากลั่วอี หันไปมองสตรีชุดขาวก่อนจะพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จัดแจงแขนเสื้อของตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองลั่วอีที่กำลังนั่งนิ่งค้างอยู่บนม้านั่ง น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นความเรียบเฉยและเด็ดขาดเฉกเช่นหมาบ้าแห่งราชสำนักตามเดิม

"ลั่วอี..นี่คือมู่หลิน"

เขาผายมือไปยังสตรีผู้นั้น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ราวกับอสนีบาตฟาดลงมากลางกบาลของคุณหนูผู้อ่อนหวาน

"นับจากนี้เป็นต้นไป นางจะมาอาศัยอยู่ในจวนตระกูลเซียว..ในฐานะอนุภรรยาของข้า"

รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของเจิ้งลั่วอีพลันแข็งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ภายในใจที่เคยวาดฝันถึงการท่องเที่ยวอันแสนหวานและเร่าร้อน พังครืนลงมาไม่เป็นท่า

อะไรนะ! อนุงั้นหรือ! งานแต่งงานยังไม่ทันจะเริ่ม นางยังไม่ทันจะได้กินเนื้อชิ้นโตเข้าปากเสียด้วยซ้ำ! แต่ตาเฒ่าหมาบ้านี่..กลับรับเมียน้อยเข้ามาจวนเนี่ยนะ