19.สาแก่ใจ

"ฮ่าๆๆ! โอ๊ย..ข้าล่ะอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง!"

ภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนเว่ยกั๋วกง เซียวอู๋จิ้วหรือท่านเว่ยกั๋วกงผู้มีอำนาจล้นมือ หลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ที่แสนจะเคร่งขรึมของตนเองเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่เขาได้รับรายงานจากองครักษ์เงา ว่าหลังจากที่พี่ชายตัวดีเพิ่งจะกลับจากการว่าราชการที่วังหลวงด้วยความเหน็ดเหนื่อย แทนที่จะได้พักผ่อน กลับต้องวิ่งหน้าตั้ง รีบไปตามหาว่าที่ฮูหยินขี้เมาถึงหอน้ำชา แถมยังอุ้มนางเดินฝ่าฝูงชนออกมาด้วยความหึงหวงจนหน้าดำหน้าแดง

"สมน้ำหน้ายิ่งนัก!" 

อู๋จิ้วตบโต๊ะฉาดใหญ่ แววตาของเขาเปล่งประกายความสะใจอย่างถึงที่สุด

เมื่อก่อนนี้เซียวจิ้นเหยียนชอบทำตัวเป็นหมาบ้าที่ไร้หัวใจ หน้าตึงดุจรูปสลักน้ำแข็ง แถมยังเคยแกล้งเข้ามายุ่งวุ่นวายกับหลินเยว่ฮูหยินสุดที่รักของเขา ในเมื่อตอนนั้นพี่ชายตัวดีเคยทำให้เขาว้าวุ่นใจ การแก้แค้นใดเล่า จะหอมหวานและเจ็บแสบไปกว่าการส่งมอบความรักให้แก่ชายที่เคยประกาศกร้าวว่าตนเองไร้หัวใจ!

เซียวอู๋จิ้วลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด เขาคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด ว่าคุณหนูเจิ้งลั่วอีผู้นั้น จะต้องเป็นสตรีที่สามารถทำให้หมาบ้าจอมโหดกลับใจและกลายเป็นลูกสุนัขเชื่องๆได้ในที่สุด

ครั้งแรกที่เขาแอบไปสืบดู เขาพบว่าภายใต้ท่าทีที่อ่อนหวานและกิริยาเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้นั้น แววตาใสซื่อของนางกลับแอบซ่อนความซุกซน ดื้อรั้นและความฉลาดเฉลียวเอาไว้อย่างมิดชิด ผนวกเข้ากับใบหน้าที่แสนงดงามล่มบ้านล่มเมืองและผิวพรรณที่ขาวผ่องปานหิมะนั่น..ได้อยู่ใกล้นางทุกวัน ได้เห็นรอยยิ้มของนางทุกคืน มีหรือคนดิบเถื่อนอย่างเซียวจิ้นเหยียนจะอดทนไหวน่ะ!

ไม่แปลกใจเลยสักนิด ที่ตาจิ้งจอกเฒ่าอย่างท่านเสนาบดีเจิ้ง จะต้องเก็บซ่อนบุตรีผู้นี้เอาไว้แต่ในเรือนหลัง ไม่ยอมพาออกงานสังคม 

อู๋จิ้วคิดในใจ 

เพราะหากนางปรากฏตัว ย่อมเรียกความสนใจจากเหล่าขุนนางหนุ่มและคุณชายตระกูลสูงศักดิ์จนหัวกระไดจวนไม่แห้งได้เป็นอย่างดี สินค้าชั้นยอดปานนี้ ตาแก่นั่นย่อมต้องเก็บไว้เก็งกำไรเพื่อแลกกับอำนาจสูงสุดอยู่แล้ว

"โชคดีก็แล้วกันนะท่านพี่.." 

เซียวอู๋จิ้วยกจอกชาขึ้นจิบด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ 

"การส่งแม่นางมู่หลินเข้าไปป่วนนี่คือความวุ่นวายระลอกแรกเท่านั้น น้องชายที่แสนดีผู้นี้จะคอยสร้างเรื่องให้ท่านต้องเจ็บช้ำน้ำใจและปวดหัวไปเรื่อยๆ รอรับความวุ่นวายที่กำลังจะตามมานี่ได้เลย หึๆ!"

"ท่านพี่..ข้าปวดขาเจ้าค่ะ มานวดขาให้ข้าหน่อยสิเจ้าคะ"

ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงอ่อนหวานและออดอ้อนของหลินเยว่ ฮูหยินคนงามก็ดังแว่วมาจากห้องนอนด้านใน

ประหนึ่งมีเวทมนตร์สั่งการ! เซียวอู๋จิ้วท่านเว่ยกั๋วกงผู้ยิ่งใหญ่และเป็นที่หวาดหวั่นของขุนนางทั่วราชสำนัก โยนมาดผู้บงการผู้อยู่เบื้องหลังทิ้งไปในชั่วพริบตา เขาวางถ้วยชาลงกระแทกโต๊ะ แล้วรีบวิ่งกุลีกุจอเข้าไปในห้องนอนเพื่อทำตามความต้องการของฮูหยินสุดที่รักในทันที

"ข้ามาแล้วฮูหยิน ปวดเมื่อยตรงไหนอย่างนั้นหรือคนดี มาๆ ข้าจะนวดให้เอง รับรองว่าสบายตัวอย่างแน่นอน!"

ดูท่าทางแล้ว..โรคหลงเมียและกลัวเมียคงจะเป็นโรคติดต่อร้ายแรงที่ถ่ายทอดกันทางสายเลือดของบุรุษตระกูลเซียวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว!

...................

รถม้าคันใหญ่จอดสนิทที่หน้าบันไดหินอ่อน ทันทีที่ประตูรถม้าถูกเปิดออก เซียวจิ้นเหยียนก็ไม่รอช้า เขาก้าวลงมายืนบนพื้นดิน ก่อนจะหันกลับไปตวัดแขนอุ้มร่างบอบบางของเจิ้งลั่วอีลงจากรถม้าในท่าอุ้มเจ้าหญิงอย่างแนบแน่น

"อ๊ะ! ท่านพี่..ปล่อยข้านะเจ้าคะ ข้าบอกแล้วว่าข้าจะขอลงเดินเอง.."

ลั่วอีแสร้งดิ้นขลุกขลักอยู่บนท่อนแขนแกร่ง ในขณะที่สองมือเล็กๆของนางรีบยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความเอียงอายเอาไว้มิดชิด แม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะเมามายจนโวยวายไปบ้าง แต่พอโดนเขาจูบดุดันสั่งสอนไปชุดใหญ่ สติสัมปชัญญะของนางก็เริ่มกลับมาแจ่มใสขึ้นมากแล้ว นางบอกเขาแล้วว่าจะขอลงจากรถม้าเดินเข้าจวนด้วยตัวเอง เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของกุลสตรี แต่หมาบ้าหน้าเหม็นผู้นี้กลับไม่ยินยอม

เขาอุ้มนางลงมาดื้อๆท่ามกลางสายตาของบรรดาบ่าวไพร่ พ่อบ้านและองครักษ์ที่ออกมายืนเรียงแถวรอรับผู้เป็นเจ้านาย

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง ก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อเห็นภาพท่านราชครูผู้เหี้ยมโหดกำลังอุ้มว่าที่ฮูหยินที่เอาแต่ซุกหน้าเข้าหาแผงอกของเขา บรรยากาศรอบตัวของนายท่านเย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายคุกคาม บ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีขั้นสุด ใครขวางมีหวังคอหลุดจากบ่า

ราชครูเซียวไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้ใด เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น แล้วก้าวเดินฉับๆ ตรงดิ่งไปตามระเบียงทางเดิน..ทว่าเส้นทางที่เขามุ่งหน้าไปนั้น หาใช่เรือนพักที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับฮูหยินไม่ แต่มันกลับเป็นเรือนพักหลักซึ่งเป็นอาณาเขตส่วนตัวของเขาเอง

"ต้าหนิง! ไปสั่งห้องครัวให้ยกอาหารเข้ามาที่ห้องของข้าประเดี๋ยวนี้! และห้ามผู้ใดก้าวล่วงเข้ามาใกล้เรือนของข้าหากข้าไม่อนุญาต..เด็ดขาด!"

เสียงตวาดสั่งการดังกึกก้องทำเอาต้าหนิงและสาวใช้อื่นๆสะดุ้งโหยง รีบรับคำสั่งและวิ่งแยกย้ายกันไปทำหน้าที่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เซียวจิ้นเหยียนเตะบานประตูห้องนอนของตนเองให้เปิดออก ก่อนจะอุ้มสตรีในอ้อมแขนก้าวข้ามธรณีประตูและใช้เท้าเตะปิดประตูลงกลอนเสียงดังสนั่น! ลั่วอีสะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นกระดอนจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นางแอบลอบมองใบหน้าด้านข้างที่ตึงเครียดของเขา สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น บ่งบอกว่าเขายังไม่ได้ดับโทสะเรื่องที่นางเอ่ยปากขอยกเลิกงานแต่งงานเลยแม้แต่น้อย

ทว่าแทนที่เขาจะโยนนางลงบนเตียงกว้างเพื่อชำระความตามที่สตรีทั่วไปมักจะหวาดกลัว เขากลับพาลั่วอีเดินทะลุผ่านห้องนอนลึกเข้าไปยังด้านใน..มุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำส่วนตัวที่กว้างขวางและโอ่อ่า

ภายในห้องอาบน้ำนั้นกรุด้วยหินอ่อนสีนวลตา ตรงกลางมีสระน้ำอุ่นขนาดใหญ่ที่ถูกขุดลึกลงไป ไอน้ำสีขาวลอยอวลฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ให้ความรู้สึกเร้นลับและเย้ายวน กลิ่นหอมสะอาดของสบู่หอมและน้ำมันหอมระเหยที่ถูกตระเตรียมเอาไว้บนชั้นไม้ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นหอมผ่อนคลายที่ทำให้ลั่วอีแอบนึกชอบใจจนอยากจะขโมยสบู่ก้อนนั้นไปวางไว้บนเตียงนอนของตนเองเสียด้วยซ้ำ

เขาวางนางลง..

ปลายเท้าเล็กๆที่สวมรองเท้าปักลวดลายสัมผัสกับพื้นหินอ่อนที่ชื้นแฉะ เจิ้งลั่วอียืนโอนเอนเล็กน้อย นางรีบเอื้อมมือไปจับขอบอ่างหินอ่อนเพื่อทรงตัว แววตากลมโตช้อนขึ้นมองบุรุษที่ยืนตระหง่านค้ำศีรษะอยู่ด้วยความหวาดหวั่นระคนตื่นเต้น

"ท่านพี่..พาข้ามาที่ห้องอาบน้ำทำไมหรือเจ้าคะ" 

นางเอ่ยถามเสียงสั่น แสร้งทำใจดีสู้เสือ

"บนตัวเจ้ามีแต่กลิ่นสุราเหม็นหึ่ง..ส่วนข้าก็กรำงานจนมีแต่กลิ่นเหงื่อไคล"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเซียวจิ้นเหยียนแหบพร่าและดุดัน ดวงตาคมกริบจดจ้องมองสตรีตรงหน้าไม่วางตา ขณะที่สองมือของเขาเริ่มทำการปลดสายคาดเอวและถอดชุดขุนนางของตนเองออกทีละชิ้นอย่างเชื่องช้าทว่าเต็มไปด้วยอำนาจคุกคาม

"ระ..เรื่องแค่นี้ ข้าอาบเองได้เจ้าค่ะ! ท่านพี่ไม่ต้องลำบาก.." 

ลั่วอีกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เมื่อเห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นค่อยๆเผยออกมาให้เห็นเต็มสองตา นางถอยหลังจนแผ่นหลังไปชนกับกำแพงหินอ่อนไร้ทางหนี

เซียวจิ้นเหยียนโยนเสื้อคลุมตัวนอกทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ไยดี เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง วางฝ่ามือทั้งสองข้างทาบลงบนกำแพงหิน กักขังร่างบอบบางเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

บุรุษหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ลมหายใจร้อนระอุรินรดที่ปลายจมูกรั้นของนาง เขายกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของคุณหนูสายหื่นพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด!

"เจ้าจำที่ข้าบอกบนรถม้าไม่ได้แล้วหรือ ลั่วอี..ข้าบอกแล้วว่าคืนนี้ ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก.."

ปลายนิ้วกร้านศึกของเขาเลื่อนมาเกี่ยวที่สาบเสื้อผ้าไหมของนาง ออกแรงกระตุกเพียงครั้งเดียว ปมเชือกก็หลุดลุ่ยออก

"บทลงโทษของเจ้า..มันเริ่มต้นที่นี่เจิ้งลั่วอี ข้าจะเป็นคนอาบน้ำและชำระล้างกลิ่นสุรา รวมถึงความดื้อรั้นอวดดีของเจ้าออกไปให้หมด..ด้วยมือของข้าเอง!"