บทที่ 5

ในที่สุดทุกคนก็ซ้อมเกมรับตัวเจ้าสาวกันจนเสร็จ ก่อนจะปรึกษากันว่าจะไปกินข้าวที่ร้านไหนดี

พอเดินลงมาถึงชั้นล่าง จู่ ๆ สวี่อวี๋ก็หยุดฝีเท้า พลางกำชายเสื้อเบา ๆ “แย่แล้ว ฉันลืมสร้อยข้อมือไว้บนโต๊ะเตี้ยในห้องรับแขก เป็นของสำคัญมากด้วย”

เจียงซวี่หลิ่นหันกลับไปมองหน้าต่างชั้นบนแวบหนึ่ง ก่อนหันมาหาสวี่ม่าน “ม่านม่าน เธอขึ้นไปหยิบให้พี่สาวหน่อยได้ไหม พี่สาวเธอไม่รู้รหัส เข้าไปเองไม่สะดวก”

สวี่ม่านยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พลางมองเขาแวบหนึ่ง

เธอรู้ว่าพวกเขาคงอยากฉวยช่วงเวลาที่เธอขึ้นไปข้างบน อาจเป็นอ้อมกอดสักครั้ง อาจเป็นคำปลอบโยนก่อนงานแต่ง หรืออาจเป็นคำสัญญาบางอย่างที่เธอไม่ควรได้ยิน

แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ เท่านั้น

เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะกลับขึ้นไปที่เรือนหอ เพื่อถ่ายรูปทั่วทั้งบ้านเพิ่มอีกสองสามรูปส่งให้นายหน้าอยู่แล้ว

สวี่ม่านจึงเดินย้อนกลับขึ้นไปชั้นบน

ทันทีที่กดรหัสเสร็จ แรงมหาศาลจากด้านหลังก็คว้าแขนเธอไว้แน่น ก่อนกระชากร่างเธอฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง

“ปึก!” สวี่ม่านตาพร่าไปทันทีจากแรงกระแทก

“นังสารเลว!”

สวี่ม่านยังไม่ทันได้สติ ก็ถูกตบหน้าอย่างแรงจนศีรษะสะบัดไปด้านข้าง รสคาวหวานของเลือดแผ่ซ่านอยู่ในปาก

“หย่าแล้วก็ไปคบผู้ชายใหม่ แถมยังแอบไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นลับหลังฉันอีก เธอนี่หน้าด้านจริง ๆ!”

ตอนนั้นเองสวี่ม่านถึงมองเห็นชายตรงหน้าได้ชัดเจน

ดวงตาของเขาแดงก่ำ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั้งตัว เขาคืออดีตสามีของสวี่อวี๋ ผู้ชายที่ติดนิสัยใช้ความรุนแรงในครอบครัว

สวี่ม่านพยายามพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ในปากมีน้ำลายปนเลือด ก่อนเอ่ยด้วยลำคอตีบแน่น “นายจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่สวี่อวี๋”

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนบีบคอเธอแล้วกดติดกับกำแพง กัดฟันพูด “ยังคิดจะหลอกฉันอีกเหรอ? ถ้าเมื่อสองวันก่อนแกไม่เผลอหลุดปากในข้อความ บอกว่าคืนนี้จะมาที่บ้านหลังนี้ มีหรือฉันจะมาดักแกได้!”

สวี่ม่านถูกบีบคอจนแทบหายใจไม่ออก เธอจิกเล็บลงบนหลังมือของชายคนนั้น เขาเจ็บจนปล่อยมือ ก่อนจะฟาดเธออีกหนึ่งฉาดทันที

แรงตบทำให้เธอเซล้มลงกับพื้น ท้ายทอยกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะ เลือดอุ่น ๆ ค่อย ๆ ไหลซึมลงมาตามต้นคอด้านหลัง

ชายคนนั้นยกเท้าขึ้นเตะใส่เธอทันที

เธอขดตัวอยู่บนพื้น นิ้วมือสั่นเทาขณะคลำหาโทรศัพท์ในกระเป๋า ก่อนกดโทรหาเจียงซวี่หลิ่น

สายถูกกดตัดแทบจะทันที

ชายคนนั้นหอบหายใจแรงพลางย่อตัวลง ก่อนกระชากผมเธอจนร่างถูกดึงขึ้นจากพื้นครึ่งหนึ่ง อีกมือหยิบมีดพับออกจากกระเป๋าแล้วจ่อไว้ข้างลำคอของเธอ

“ยังกล้าเรียกคนมาอีกเหรอ?”

สวี่ม่านขยับริมฝีปากเอ่ย “ฉันจะพูดอีกครั้งนะ ฉันไม่ใช่สวี่อวี๋ ฉันคือน้องสาวของเธอ สวี่ม่าน”

เจียงซวี่หลิ่นรออยู่นานแต่ยังไม่เห็นเธอลงมา ในใจก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา จึงพาสวี่อวี๋เดินกลับขึ้นไปชั้นบน

ทันทีที่เปิดประตู เขาก็เห็นสวี่ม่านที่ร่อแร่แทบหมดแรงขดตัวอยู่บนพื้น และชายแปลกหน้าที่กำลังคลุ้มคลั่งถือมีดอยู่ในมือ

เขาพุ่งเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเล

“ปล่อยเธอ!”

เขาพุ่งเข้าไปหมายจะจับข้อมือชายคนนั้นไว้ แต่อีกฝ่ายมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ จึงสะบัดเจียงซวี่หลิ่นออกไปในครั้งเดียว คมมีดตวัดตามแรง ขอบคมครูดผ่านลำคอของสวี่ม่านอย่างแรง จนเกิดรอยเลือดแดงสดเป็นเส้นขึ้นทันที

สวี่ม่านตัวสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

ชายคนนั้นหันคมมีดไปชี้ตรงสวี่อวี๋ที่ยืนอยู่หน้าประตู “ดีนี่ มิน่าถึงบอกว่าฉันจำคนผิด ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้เอง!”

เจียงซวี่หลิ่นเซก่อนจะทรงตัวได้ แล้วกางแขนบังสวี่อวี๋ไว้ด้านหลังตัวเองอย่างแน่นหนา

“พอได้แล้ว สวี่อวี๋ อย่าพูดมั่วอีก!” เขาตวาดใส่สวี่ม่านที่อยู่บนพื้น “เธอยังคิดจะโยนความผิดให้น้องสาว แล้วลากน้องสาวตัวเองเข้ามาเกี่ยวด้วยอีกหรือไง?”

ชายคนนั้นมองสวี่อวี๋ที่ถูกปกป้องอยู่ด้านหลัง ก่อนก้มมองสวี่ม่านที่ขดตัวอยู่แทบเท้า เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด แล้วแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “นังสารเลว ถึงตอนนี้ยังคิดจะหลอกฉันอีก!”

เขาเดือดดาลจนถึงขีดสุด ยกมีดในมือขึ้น ก่อนแทงตรงไปที่คอหอยของสวี่ม่านอย่างแรง

สวี่ม่านกัดฟันแน่น รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง พร้อมกับคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดของชายคนนั้นไว้แน่น

ทั้งสองกลิ้งไปกับพื้นพลางยื้อยุดกัน เธอคลำเจอเศษชิ้นหนึ่งที่แตกอยู่ข้างขาโต๊ะ คมแหลมของมันกดบาดเข้าไปในฝ่ามือขณะเธอกำไว้แน่น ก่อนแทงเข้าที่หัวไหล่ของชายคนนั้นอย่างแรง

ชายคนนั้นกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนเซถอยหลังไป มีดหลุดจากมือตกกระทบพื้นดัง “เคร้ง!”

ตำรวจพังประตูเข้ามา ก่อนรีบพุ่งเข้าไปบิดแขนชายคนนั้นไพล่หลัง กดลงกับพื้น แล้วใส่กุญแจมือควบคุมตัวไว้

เสียงไซเรนตำรวจยังคงดังสะท้อนมาจากด้านล่าง ภายในห้องเละเทะไปหมด เศษกระจกเกลื่อนพื้นปะปนกับคราบเลือดเป็นหย่อม ๆ

ร่างของเจียงซวี่หลิ่นสะท้าน ราวกับเพิ่งได้สติ เขาเซพลางรีบพุ่งเข้าไปหาสวี่ม่าน ก่อนย่อตัวลงข้างเธอ

เขาเอื้อมมือหมายจะอุ้มเธอขึ้นมา “ม่านม่าน...”

เสียงของเขาแหบจนแทบฟังไม่ชัด “ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเธอสองคนบาดเจ็บพร้อมกัน สถานการณ์เมื่อกี้ ฉัน...ฉันทำได้แค่ปกป้องคนหนึ่งไว้ก่อน ฉันกลัวจริง ๆ ว่าเขาจะทำร้ายคนอื่นเพิ่มอีก”

สวี่ม่านนอนปรือตาอยู่ท่ามกลางกองเลือด เธอไม่ได้มองเขา และไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะตอบเขา

เจ้าหน้าที่กู้ชีพหามเปลรีบวิ่งเข้ามา ก่อนช่วยกันเคลื่อนร่างเธอขึ้นเปลอย่างระมัดระวัง

ขณะที่ถูกหามออกจากห้องและผ่านสวี่อวี๋ที่ยืนอย่างกระอักกระอ่วนไม่สบายใจอยู่ข้างกำแพง สวี่ม่านพยายามยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนยื่นออกไปอย่างสั่นเทา แล้วใช้นิ้วจับปลายแขนเสื้อของสวี่อวี๋ไว้เบา ๆ

สวี่อวี๋เกร็งไปทั้งตัวทันที

สวี่ม่านรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ก่อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “พี่...เขารู้ที่อยู่ของบ้านหลังนี้ได้ยังไง?”