บทที่ 6

เธอไม่ได้รับคำตอบ ก่อนเจ้าหน้าที่การแพทย์จะเข็นเธอขึ้นรถพยาบาลฉุกเฉิน

ไม่นานนัก พ่อแม่ก็รีบรุดมาถึงโรงพยาบาล

ทั้งสองรีบเข้ามาข้างเตียงผู้ป่วย แววตาวาบผ่านด้วยความปวดใจ

แต่ในวินาทีถัดมา แม่กลับตบอกด้วยความหวาดผวา พลางถอนหายใจทั้งน้ำตา “ยังดีที่คนเจ็บคือลูก โชคดีที่ไม่ใช่อวี๋อวี๋! พี่สาวลูกบอบบางขนาดนั้น ทั้งถูกทำร้ายทั้งถูกมีดบาด จะทนไหวได้ยังไง!”

พ่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดเห็นด้วย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร “ใช่ แค่คิดถึงความลำบากที่อวี๋อวี๋เคยเจอตอนอยู่บ้านสามี ก็ปวดใจจะแย่แล้ว ชีวิตของเธอลำบากมามากจริง ๆ”

พยาบาลที่กำลังเปลี่ยนยาอยู่ข้าง ๆ ทนฟังต่อไม่ไหว มือชะงัก ก่อนอดพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองไม่ได้ “คุณน้าคะ ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนเตียง บาดเจ็บไปทั้งตัว แถมเกือบเอาชีวิตไม่รอดคือลูกสาวคนเล็กของคุณนะคะ คุณพูดว่าโชคดีที่ไม่ใช่ลูกสาวคนโตออกมาได้ยังไง?”

แม่ชะงักอยู่กับที่ สีหน้าดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เพื่อชดเชยสิ่งที่แม่เรียกว่า “ความติดค้าง” แม่จึงอาสารับหน้าที่จัดเตรียมอาหารบำรุงให้สวี่ม่านตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่นอนโรงพยาบาล

แต่ตลอดทั้งสัปดาห์ อาหารที่ส่งมาล้วนเป็นรสชาติที่สวี่อวี๋ชอบ ไม่มีสักอย่างที่สวี่ม่านกินได้เลย

ทุกมื้อ แม่จะคอยอยู่เฝ้าในห้องผู้ป่วย พลางคีบอาหารให้สวี่อวี๋ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างอ่อนโยน พร้อมกับปลอบเธอเสียงเบา ๆ

“อวี๋อวี๋ อย่ารู้สึกผิดเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลูก”

หลังพักฟื้นครบหนึ่งสัปดาห์ สวี่ม่านก็ออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้าน

วันแต่งงาน แม่ถือถ้วยซุปหวานร้อนกรุ่นเดินเข้ามาในห้องนอนของสวี่ม่าน

เป็นซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นพุทราหวานที่สวี่ม่านชอบที่สุดมาตั้งแต่เด็กจนโต

ซุปนี้ ตลอดทั้งปีแม่แทบจะไม่เคยทำให้เธอกินสักครั้ง

แม่ถือถ้วยไว้ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ม่านม่าน ดื่มซุปเถอะ ดื่มเสร็จแล้ววันนี้ก็แต่งงานออกเรือนไปอย่างมีความสุข ต่อไปก็เป็นสะใภ้บ้านอื่นแล้ว”

สวี่ม่านไม่ลังเล เงยหน้าดื่มจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

เมื่อเห็นเธอดื่มซุปจนหมด พ่อกับแม่ก็สบตากัน ก่อนจะแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา สวี่ม่านอาศัยจังหวะที่ฤทธิ์ยาเริ่มออก แสร้งหลุบตาลงเล็กน้อย ร่างโงนเงน ก่อนค่อย ๆ ล้มลงตามขอบเตียง ทำทีเหมือนหมดแรงจนสลบไป

พวกเขาช่วยกันยกสวี่ม่านที่ “หมดสติ” เข้าไปในห้องนอนด้านในอย่างระมัดระวัง ก่อนจะล็อกประตูจากด้านนอก

สวี่ม่านลืมตาขึ้นทันที รีบพลิกตัวไปด้านข้าง ก่อนโน้มตัวพาดอยู่ตรงขอบเตียงแล้วคายซุปที่ยังค้างอยู่ในปากทั้งหมดลงถังขยะ

เสียงความเคลื่อนไหวจากด้านนอกดังเข้ามาอย่างชัดเจน

เป็นเสียงของแม่ที่ทั้งเร่งรีบและดีใจ “เร็วเข้า อวี๋อวี๋ รีบเปลี่ยนชุดแต่งงานได้แล้ว ใกล้ถึงฤกษ์แล้ว จะให้ขั้นตอนงานแต่งล่าช้าไม่ได้”

สวี่อวี๋ถามเสียงเบาด้วยความกังวลเล็กน้อย “พ่อ แม่ ถ้าน้องตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าฉันไปเข้าพิธีแทน จะทำยังไง?”

ตอนนั้นเอง เสียงของเจียงซวี่หลิ่นก็ดังมาจากหน้าประตู

“ปล่อยให้พวกเราทำตามใจตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ หลังแต่งงานฉันจะชดเชยให้เธอดี ๆ ฉันมีวิธีอธิบายกับเธอ เธอใจอ่อนขนาดนั้น ต้องยกโทษให้พวกเราแน่นอน”

หลังจากพวกเขาพูดจบ เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไปทีละคน ความครึกครื้นกลับไปรวมอยู่ที่ชั้นล่างอีกครั้ง

สวี่ม่านหยิบโทรศัพท์ที่อัดเสียงไว้ตลอดขึ้นมา แล้วกดหยุดบันทึก

เธอโทรหาช่างกุญแจ แล้วบอกที่อยู่อย่างใจเย็น

ระหว่างรอเพียงไม่กี่นาที เธอเปิดแชตกับนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ แล้วส่งข้อความไปอย่างสงบนิ่ง

[วันนี้เข้ามาตรวจบ้านได้ทุกเมื่อเลยค่ะ เปลี่ยนรหัสแล้ว เป็นเลขศูนย์แปดตัว]

ช่างกุญแจมาถึง ไม่นานก็เปิดประตูได้สำเร็จ

หลังทำงานเสร็จ ช่างสแกนรับเงิน ก่อนอดหันกลับไปมองสวี่ม่านที่อยู่เงียบ ๆ อย่างอ้างว้างในห้องไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงประทัดฉลองงานแต่งดังแว่วมาจากชั้นล่าง เขาก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

“ครอบครัวจัดงานมงคลกันแท้ ๆ แต่กลับขังคุณไว้คนเดียวแบบนี้ ไม่ค่อยได้เห็นจริง ๆ”

ปลายนิ้วของสวี่ม่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เท่านั้น

ระหว่างนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน

เธอเปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์

คลิปกล้องวงจรปิด ไฟล์เสียงเหตุทำร้ายร่างกาย และไฟล์เสียงบทสนทนาเรื่องสลับตัวเจ้าสาวในงานแต่ง

เธอแตะส่งทั้งหมดไปยังกลุ่มแชตใหญ่ของครอบครัว และกลุ่มแชตรวมทุกคนที่เตรียมงานแต่ง

สวี่ม่านมีสีหน้าไร้อารมณ์ ออกจากกลุ่มแชตทั้งหมดทีละกลุ่ม ก่อนบล็อกช่องทางติดต่อของพ่อแม่ เจียงซวี่หลิ่น สวี่อวี๋ และหลินหร่านทั้งหมด

แสงแดดส่องลงบนร่าง สวี่ม่านลากกระเป๋าเดินทาง พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใส

……

อีกด้านหนึ่ง ขบวนรถแต่งงานเคลื่อนมาถึงหน้าเรือนหออย่างเอิกเกริก

ตามกำหนดการวันนี้ สวี่อวี๋จะออกจากเรือนหอหลังนี้ในฐานะเจ้าสาว

เจียงซวี่หลิ่นเดินเข้าไป กดรหัสเดิมอย่างคล่องแคล่ว

รหัสผิด

เขาไม่เชื่อ ลองกดซ้ำอีกสองครั้ง แต่ระบบยังแจ้งว่ารหัสผิด

พอลองสแกนลายนิ้วมือ ก็พบว่าใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง

เพื่อนเจ้าบ่าว รวมถึงญาติและมิตรสหายที่อยู่ด้านหลังต่างพากันร้อนใจ

“จะเลยฤกษ์แล้ว!”

เจียงซวี่หลิ่นกำลังจะโทรหาสวี่ม่าน

นอกกลุ่มคนมีเสียงสุภาพดังขึ้น “รบกวนหลีกทางหน่อยครับ พาลูกค้ามาดูบ้าน”

นายหน้าพาลูกค้าเดินฝ่าขบวนรับตัวเจ้าสาวที่กำลังวุ่นวาย ตรงไปยังหน้าประตู

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน นายหน้ากดรหัสอย่างคล่องแคล่ว

“ติ๊ด——”

ประตูเปิดออกทันที