บทที่ 3

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อตื่นขึ้นมา สวี่ม่านเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสองข้อความปักอยู่ด้านบนสุด เป็นข้อความที่เจียงซวี่หลิ่นส่งมาเมื่อช่วงเช้ามืด

[ฉันรักเธอ]

[คบกันมาหลายปี ในที่สุดเราก็ได้ลงเอยกันสักที]

เธอจ้องข้อความสองบรรทัดนั้น คำบอกรักหวานซึ้งยามเช้ามืดคงเป็นเพียงคำปลอบใจที่เขาส่งมาให้เธอแบบส่ง ๆ หลังจากเพิ่งคลอเคลียใกล้ชิดกับสวี่อวี๋จนจิตใจผ่อนคลาย

เพียงนึกถึงภาพที่ทั้งสองนอนแนบชิดคลอเคลียกันบนเตียงอย่างรักใคร่ กระเพาะของสวี่ม่านก็ปั่นป่วน ความคลื่นไส้พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ

เธอปัดหน้าต่างแชตทิ้งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน

ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนออกมา เธอก็เห็นเจียงซวี่หลิ่นนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

ทันทีที่เขาเหลือบเห็นบาดแผลบนฝ่ามือของสวี่ม่าน ก็รีบลุกขึ้นสาวเท้าเข้ามาหาเธอ

“มือเธอไปเป็นอะไรมา?”

เขาจับข้อมือข้างที่บาดเจ็บของเธอเบา ๆ น้ำเสียงเจือด้วยความรู้สึกผิด

“เมื่อคืนฉันดื่มมากไปหน่อย หลายเรื่องเลยจำไม่ค่อยได้ ขอโทษนะ หลังแต่งงานฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

สวี่ม่านกระตุกมุมปากเล็กน้อย ปล่อยให้เขาหยิบยาทาแผลออกมา แล้วก้มหน้าทำแผลที่ฝ่ามือให้เธอ

สวี่อวี๋นั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องมือของทั้งสองที่สัมผัสกัน แววตาแฝงความเหงาเศร้าที่ไม่อาจสลัดทิ้ง

ดูเหมือนแม่จะทนเห็นสวี่อวี๋มีสีหน้าแบบนั้นไม่ได้ จึงรีบเอ่ยปากเปลี่ยนเรื่อง

“เอาละ ๆ แค่แผลนิดเดียวเอง สวี่ม่านก็ซุ่มซ่ามแบบนี้มาตลอด ซวี่หลิ่น ขั้นตอนทั้งหมดสำหรับลองชุดแต่งงานกับถ่ายรูปแต่งงานวันนี้ เธอรู้หมดแล้วใช่ไหม?”

การทายาของเจียงซวี่หลิ่นช้าลง ก่อนเขาจะเอียงหน้าไปตอบรับ

สวี่ม่านดึงมือกลับ ก่อนก้มลงมองบาดแผลบนฝ่ามือที่เพิ่งทายาไปได้เพียงครึ่งเดียว

เธอกระตุกมุมปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไร ก่อนลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ

หลังจากเตรียมตัวเรียบร้อย เธอก็ออกจากบ้านทันที

รถของเจียงซวี่หลิ่นจอดอยู่หน้าบ้าน สวี่ม่านเอื้อมมือเปิดประตูเบาะหลัง ก่อนก้มตัวเข้าไปนั่งทันที

เจียงซวี่หลิ่นมองเธอผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย “เมื่อก่อนเธอชอบแย่งที่นั่งข้างคนขับกับพี่สาวตลอด วันนี้กลับรู้ความขึ้นมาแล้ว”

สวี่ม่านไม่ได้ตอบอะไร

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เธอเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับอย่างตื่นเต้นดีใจ เจียงซวี่หลิ่นก็มักหาเหตุผลสารพัดให้สวี่อวี๋เป็นคนนั่งตรงนั้นเสมอ

“วันนี้พี่สาวเธอใส่รองเท้าส้นสูง นั่งข้างหลังไม่สะดวก” “พี่สาวเธอเมารถนิดหน่อย ยอมให้พี่เธอหน่อยนะ” “เบาะหลังกว้างกว่า เธอไปนั่งพักข้างหลังเถอะ”

ที่นั่งซึ่งควรเป็นของแฟนสาว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่ได้นั่งตรงนั้นกลับเป็นพี่สาวของเธอมาโดยตลอด

เมื่อก่อนเธอยังคิดว่าเพราะเขารักเธอ จึงพลอยเอ็นดูพี่สาวของเธอไปด้วย

แต่ตอนนี้เมื่อรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว เธอจะยอมทำให้ตัวเองอับอายซ้ำอีกทำไม?

เธอหลุบตาลง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกระจกมองหลังในรถโดยไม่ตั้งใจ

ในกระจกสะท้อนให้เห็นรอยแดงจาง ๆ หลายรอยตรงข้างลำคอของเจียงซวี่หลิ่น ร่องรอยชวนให้คิดถึงความใกล้ชิดระหว่างชายหญิง

สวี่ม่านรีบเบือนสายตาหนี หัวใจเย็นเยียบไปหมด

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน พนักงานทุกคนก็กรูกันเข้าไปห้อมล้อมสวี่อวี๋

พวกเขาถือชุดแต่งงานหรูหราทีละชุดมาทาบเทียบตรงหน้าสวี่อวี๋ พลางพากันถามความเห็นเซ็งแซ่

เจียงซวี่หลิ่นมองสวี่ม่านที่เดินรั้งอยู่ด้านหลัง ก่อนผละออกจากกลุ่มคนแล้วเดินมาหาเธอ

“มีแบบไหนที่เธอชอบบ้างไหม?”

สวี่ม่านมองเขาอย่างเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ราวกับย้อนกลับไปยังหลายต่อหลายครั้งในอดีต ที่สายตาของทุกคนมักจับจ้องอยู่ที่พี่สาวเสมอ มีเพียงเจียงซวี่หลิ่นที่หันมามองเธอซึ่งถูกคนอื่นละเลย

เจียงซวี่หลิ่นขมวดคิ้ว สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ

“ทำไมถึงแพ้ขึ้นมาล่ะ หน้าเธอมีผื่นแดงขึ้นเป็นปื้นใหญ่เลย”

จังหวะนั้นเอง พ่อแม่ก็รีบเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นเต้น ก่อนดึงเจียงซวี่หลิ่นไปเร่งให้เขาลองชุดเจ้าบ่าว

“รีบไปเปลี่ยนสูทชุดนั้นสิ เข้ากับชุดแต่งงานของอวี๋อวี๋มากเลย”

พูดจบจึงเพิ่งเหลือบเห็นใบหน้าที่แดงขึ้นของสวี่ม่าน ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

“ทำไมถึงแพ้อีกแล้ว สำออยจริง ๆ”

แม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังดีที่รูปร่างลูกกับพี่สาวใกล้เคียงกัน งั้นก็ให้สวี่อวี๋ลองชุดแต่งงานและถ่ายรูปแต่งงานแทนลูกไปเลย เดี๋ยวตอนแต่งรูปค่อยเอาหน้าลูกใส่เข้าไปก็พอ ลูกไปโรงพยาบาลตรวจดูเถอะ”

ริมฝีปากของสวี่ม่านขยับเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เมื่อเห็นแบบนั้น เจียงซวี่หลิ่นก็เอื้อมมือมาจับข้อมือเธอไว้

“เธอเป็นอะไรไป วันนี้ดูแปลก ๆ มาตลอดเลย เมื่อคืนฉันทำอะไรไปหรือเปล่า?”

ความคับข้องใจที่สะสมมานานแทบจะทะลักออกมาจากลำคอ อีกเพียงนิดเดียวเธอก็จะโพล่งคำถามต่อว่าทั้งหมดออกไป

แต่จังหวะนั้นเอง สวี่อวี๋ที่เปลี่ยนเป็นชุดแต่งงานสีขาวเรียบร้อยแล้วก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา

ชายกระโปรงยาวลากพื้น เรือนร่างดูอ่อนช้อยพลิ้วไหว

ความสนใจของเจียงซวี่หลิ่นถูกดึงไปทางนั้นทันที เขาปล่อยมือที่จับสวี่ม่านไว้โดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องอยู่ที่สวี่อวี๋ไม่วางตา

สวี่ม่านก้มมองข้อมือของตัวเองที่พลันรู้สึกว่างโหวง ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เจียงซวี่หลิ่นก็เดินไปอยู่ข้างสวี่อวี๋แล้ว เขาเอียงหน้าเล็กน้อยฟังสิ่งที่เธอกำลังพูด

สวี่ม่านหรี่ตาลง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้เหมือนเธอเคยพบเจอมาแล้วนับพันครั้ง

ทุกครั้งเขาจะเป็นฝ่ายปล่อยมือเธอ แล้วเดินไปหาอีกคนเสมอ

เพียงแต่เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่า ไม่ช้าก็เร็วความสนใจของเขาจะหวนกลับมาที่เธอ

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากหาเรื่องให้ตัวเองต้องอับอายอีกแล้ว

เธอหันหลัง แล้วเดินตรงออกจากร้านชุดแต่งงานไปทันที