Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"Akin din," muling sabi ni Rosa, ang kaniyang boses ay mabilis at nag-uutos, habang ang kaniyang baba ay nakataas nang buong kapangyarihan na tila ba nakikipag-usap siya sa isang utusan sa halip na sa isang bisita sa hapag-kainan ng kaniyang pamilya. "Huwag kang mabagal. Naghihintay ako."Agad na tumigas ang ngiti ni Lauren. Ang init na madaling nakaguhit sa kaniyang mukha ilang sandali lamang ang nakalipas ay napawi na parang tubig sa salaan, at napalitan ng pagkagulat, bago naging mas matalim na damdamin: resentment.Bahagyang humigpit ang kaniyang mga daliri sa mga kubyertos na kaniyang inabot, habang namumuti ang kaniyang mga kasukasuan sa pilak na hawakan.Naramdaman niya ang pag-akyat ng init sa kaniyang mga pisngi—isang pamumula na desperado niyang pinipigilang lumabas at itinatago sa likod ng kaniyang composure.'Ano'ng tingin nila sa akin?' galit na galit na bulong niya sa kaniyang isip, habang ang kaniyang malalaking mata ay nakatitig kay Rosa sa loob ng maikling segundo bag

Ngumiti si Diana.Hindi ito ang uri ng ngiti na nagmumula sa katuwaan o kaginhawaan. Ito ay manipis, pilit, ang uri na nabubuo kapag ang isang tao ay sagad na sa lahat ng emosyong kaniyang dapat maramdaman.Rileks ang kaniyang mga balikat, tuwid ang kaniyang likod, at matatag ang kaniyang mga mata habang itinatapat sa kay Lauren."Talaga bang ipinagmamalaki mo ang isang bagay na itinapon ko na?" kalmadong tanong ni Diana, mababa at pantay ang kaniyang boses, hindi nadadapuan ng lasong ipinupukol sa kaniya ni Lauren.Mahinang tumawa si Lauren, ang tunog ay magaan at matalim sa parehong pagkakataon. Inangat niya ang kaniyang kamay at hinawakan ang brooch na nakakabit nang elegante sa kanang bahagi ng kaniyang pulang gown.Maganda itong sumasagap sa ilaw, habang ang maliliit na bato ay kumikislap na parang natutuwa sa kanilang sarili."Ang brooch ni Selena," sabi ni Lauren, tinatpik ito ng isang daliri. Pagkatapos ay inangat niya ang kaniyang isa pang kamay at hinawakan ang kuwintas na d

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng apartment ni Diana, at ang pamilyar na amoy ng malinis na mga kumot, mga libro, at katahimikan ay sumalubong sa kaniya na parang isang lumang kaibigan.Mababaw na humahalik ang liwanag ng umaga sa pamamagitan ng mga kurtina, na nagpapainit sa silid nang sapat lamang upang maramdaman itong muli na buhay, upang itaboy ang mga anino na nagtipon sa kaniyang pagkawala.Dahan-dahang humakbang si Diana sa loob, ang kaniyang mga galaw ay mabagal, maingat, at nag-aatubili, na tila ba ang kaniyang katawan ay hindi pa rin sigurado kung mapagkakatiwalaan nito ang lupa sa ilalim ng kaniyang mga paa, o kung kaya ng kaniyang mga binti na dalhin ang kaniyang timbang.Mahigpit siyang hinahawakan ni Merlin sa isang tabi, habang ang kaniyang braso ay matatag at ligtas na nakakabit sa kaniyang baywang, habang si Emma ay nakakapit sa kaniyang isa pang kamay gamit ang dalawa nitong kamay, habang naglalakad sa kanilang tabi na tila ba ito ang pinakamahalagang tungkulin na i

"Ginoong Golding."Ang biglaang boses ay pumutol sa katahimikan ng silid-aklatan, sapat na matalas upang patigasin ang kamay ni Henry sa hangin.Ang kaniyang mga daliri ay nakabaluktot na sa gilid ng dokumentong nasa loob ng manila envelope, at ang papel ay bahagya nang naisusulong palabas.Huminto siya.Dahan-dahan niyang itinagilid ang kaniyang ulo.Si Gng. Willis, ang kasambahay, ay nakatayo sa tabi ng pinto habang ang kaniyang mga kamay ay maayos na nakatitipon sa harap ng kaniyang apron, at ang kaniyang tindig ay magalang tulad ng dati, at maingat.Ang kaniyang mukha ay nagtataglay ng kasanayang ekspresyong kaniyang isinusuot tuwing nakararamdam siya ng tensyon sa hangin ngunit pinipiling huwag itong kilalanin nang direkta."Unang araw po ng pasukan ni Selena ngayong semestre," magiliw nitong sabi, habang ang kaniyang tono ay humihingi ng paumanhin sa pag-abala. "Naghihintay po sila ni Binihang Lauren sa inyo sa ibaba."Bumuntong-hininga si Henry, at ang hininga ay lumabas nang m

Nanatiling nakatayo si Henry sa kaniyang kinaroroonan, naninigas tulad ng isang rebultong inukit mula sa pagkagulat.Bahagya pa ring nakabukas ang kaniyang bibig, at ang kaniyang mga mata ay nakatitig kay Diana sa kabilang panig ng bulwagan na tila ba nakakita siya ng isang multong nabuhay mula sa mga patay.Ang tawanan sa kaniyang paligid ay unti-unting naglaho at naging isang malabong ingay. Ang kalansing ng mga baso, ang ugong ng mga marangal na usapan, ang malambot na musikang lumulutang sa bulwagang naiilawan ng mga chandelier; ang lahat ng ito ay humina sa kaniyang mga tainga.Ang tanging nakikita niya ay siya.Buhay. Nagniningning. Tumatawa."Henry."Unang dumating ang boses ni Lauren nang magiliw, pagkatapos ay naging mas matatag habang lumalapit siya.Ipinatong niya ang kaniyang maayos na kamay sa balikat ni Henry, at ang kaniyang paghawak ay magaan ngunit deliberate. "Henry," muli niyang sabi, upang gisingin ito mula sa kaniyang pagkatulala. "Ano'ng tinitingnan mo?"Mabilis