Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“Hi, Diana.” Binati siya ni Merlin nang may mainit na ngiti habang bahagyang sumasandal sa door frame. Nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng asul na jeans, maayos na nakaunat ang milk-coloured shirt sa malapad na balikat. Malayang nahuhulog ang mahabang kulot na buhok sa mukha, nagbibigay sa kanya ng madali, hindi pinilit na alindog. “Mukha kang maayos,” tapat niyang dagdag, nanatili ang mga mata sa kanya nang sandaling mas mahaba kaysa kinakailangan. “Ayos ka na ba sa pag-aayos?” Tumango si Diana, binalik ang ngiti. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, madaling dumating ang ngiti. “Oo. Talaga. Salamat.” Mas magaan, mas malaya ang boses, parang isang taong sa wakas ay nakalabas sa masikip na lugar at makahinga muli. Minsang tumango si Merlin, nasisiyahan. “Well, iniisip namin ni Emma na pumunta sa grocery store.” “Oo!” biglang sumingit si Emma, tumatalon-talon sa paa, malayang umaagos ang tawa. Mahigpit niyang niyakap si Bun-Bun sa dibdib, maliwanag ang mga mata sa kas

Tahimik na nakaupo si Selena sa mahabang puting mesa sa tabi ng bintana, umuugoy pasulong-paatras ang mga binti sa ilalim ng upuan habang matinding nakatuon sa pagpipinta. May mantsa ng asul at berde na pintura ang maliliit na daliri, nakalatag sa mga kasukasuan at kuko, kahit may tuldok sa pulso kung saan aksidenteng natama ang basang kulay. Sa papel sa harap niya ay isang guhit na mukhang bahay—malaki, hindi pantay, at puno ng mga bulaklak. Magkabilang panig ang bubong, at masyadong magkakalapit ang mga bintana, pero maingat ang gawa ni Selena, bahagyang nakausli ang dila sa pagitan ng mga labi, determinadong gawing perpekto. Nagdagdag pa ng isang bulaklak, pagkatapos ay isa pa, pinupuno ang bawat bakanteng espasyo ng kulay. Sa tabi ng kanyang pintura ay maayos na nakaayos ang tray ng pagkain na kakahatid lang ni Mrs. Willis. Isang slice ng cake ang nakapatong sa maliit na plato, maingat na naka-peak ang frosting sa mga swirl. May baso ng gatas sa tabi, may maliliit nang c

“Ano?” matalas na sabi ni Lucas, nababasag ang boses sa shock at nasugatang pride. Lumaki ang mga mata na parang sinampal sa harap ng lahat. Sa maikling segundo, nanatili siyang nakatayo, tinititigan si Diana, hindi sigurado kung insulto o galit ang nararamdaman. Sa paligid niya, nagkatinginan ang ibang staff nang may pagkagulat. May sumandal sa desk, may tumuwid, mas maliwanag ngayon ang pagkamausisa kaysa sa aliw. Agad na namatay ang mahihinang tawa kanina. Mahinang natawa si Merlin, bahagyang iniling ang ulo. “Paano mo naman naisipang pumasok dito—” “Ang data spike sa pagitan ng araw tatlo at apat,” kalmadong putol ni Diana, pinuputol ang tensyon nang walang pagsisikap. Hindi man lang siya tumingin kay Lucas. Nakatuon pa rin ang mga mata sa screen ng laptop. “Masyadong malinis. Mukhang manufactured. Basic error.” Malakas na nagsawalang-bahala si Lucas, yumuko papunta sa laptop na parang biglang ipagtatanggol siya ng screen. “Ano? Bullshit ‘yan,” biglang sabi. “Hindi, hi

Mahigpit na nireti nina Linda at Merlin si Diana, hindi mailagay ang kanilang labis na katuwaan nang walang pag-aalinlangan sa mga matang nakatitingin sa kanila."Diana, napakalaking bagay nito," sabi ni Linda sa sandaling magkahiwalay sila, kumikislap ang kaniyang mga mata sa luha ng kagalakan. "Pang-nobela ang dating, ah!" Malakas siyang tumawa habang pumapalakpak sa labis na tuwa. "Ibalato niyo na sa akin ang hapunan ngayong gabi. Magdiriwang tayo nang bonggang-bongga. May tsampanya, sa pinakamasarap na restawran sa lungsod, lahat-lahat!"Iniingat niya ang bawat salita gamit ang mga eksaheradong kumpas ng kaniyang mga kamay na gumagalaw sa hangin.Tumango naman si Merlin sa kaniyang tabi, may maipagmamalaking ngiti sa kaniyang mukha habang nakatitig kay Diana, at ang kaniyang mga mata ay nagpapakita ng tapat na paghanga.Puno ng kagalakan ang puso ni Diana dahil sa tapat na kasayahang nagmumula sa kanila.Sa maikling sandali, hinayaan niya ang sarili na maramdaman ito nang buong-bu

Nagtatagpo ang mga mata nina Henry at Diana nang mas matagal kaysa sa karaniwan, at ang katahimikan sa pagitan nila ay mistulang manipis na kawad na masyadong mahigpit ang pagkakatali—anumang sandali ay handang mapatid.Walang sinuman sa mesa ang nangahas huminga nang malakas. Maging ang hangin sa paligid ay napakaramdamang marupok.Matigas ang mukha ni Henry, nakakuyom nang mahigpit ang kaniyang panga, at bahagyang nanginginig ang mga kalamnan nito na tila ba pinipigilan ang mga salitang gustong sumabog nang marahas. Sa kabilang banda, mukhang kalmado si Diana, sa paraang halos nakakagimbal.Dahan-dahan niyang inikot ang alak sa kaniyang baso, pinagmamasdan ang malalim na pulang likido na gumagalaw sa mabagal at nakakaakit na mga bilog habang tumatama sa ilaw, bago ito inilapit sa kaniyang mga labi at muling uminom nang may pagkakatantiya.Bumalanse si Thompson nang hindi komportableng sa kaniyang upuan, habang ang mabigat na pakiramdam sa kaniyang dibdib ay lalong bumibigat sa bawat