บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

สองวันต่อมา...ขบวนราชรถขององค์ชายใหญ่ก็เคลื่อนออกจากเมืองหลวงตั้งแต่ยามเฉิน มุ่งหน้าสู่วัดเก้าบรรพตสวรรค์ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาสูงทางทิศเหนือของวังหลวงทหารองครักษ์นับร้อยนายรายล้อมขบวนอย่างแน่นหนา ธงมังกรสีทองโบกสะบัดต้องสายลม เสียงเกือกม้าดังกึกก้องไปทั่วเส้นทางภูเขา เมื่อเดินทางมาถึงเชิงเขา ทุกคนต่างลงจากราชรถ เพราะเส้นทางขึ้นวิหารเป็นบันไดหินอ่อนสีขาวทอดยาวขึ้นไปบนยอดเขา ไม่อาจใช้รถม้าสัญจรได้องค์ชายใหญ่เงยหน้ามองวิหารซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือแมกไม้ ก่อนสะบัดชายฉลองพระองค์แล้วก้าวขึ้นบันไดเป็นคนแรกองค์ชายสามเดินตามมาติดๆ พร้อมด้วยขุนนาง ขันที และทหารรักษาพระองค์ สองฟากบันไดเต็มไปด้วยต้นสนเก่าแก่ที่ยืนต้นมาหลายร้อยปี สายลมพัดยอดสนเสียดสีกันเกิดเป็นเสียงแผ่วเบาคล้ายกับสายลมครวญ บรรยากาศเงียบสงบจนชวนให้ผู้คนคลายความระแวดระวังครึ่งชั่วยามต่อมา ขบวนเสด็จจึงมาถึงลานกว้างหน้าวิหารเก้าบรรพตสวรรค์พระอาทิตย์ยามสายสาดแสงลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองจนเป็นประกายงดงาม พระภิกษุหลายรูปที่ได้รับคำเชิญล่วงหน้าพากันยืนรอต้อนรับอยู่หน้าบันไดวิหารทว่า...ยังไม่ทันที่องค์ชายใหญ่จะก้าวเข้าสู่ประตูวิ

ดังนั้น วันเดียวกันนั้นเอง องค์ชายใหญ่พร้อมผู้ติดตามจึงเดินทางไปยังกระท่อมไม้หลังเล็กในป่าไผ่เวลานั้นชุนเหมยกำลังตากสมุนไพรอยู่หน้าบ้าน ครั้นเห็นขบวนของราชวงศ์มาหยุดอยู่ตรงหน้า นางถึงกับตกใจ รีบวางกระด้งสมุนไพรแล้วคุกเข่าลง เนื้อตัวของนางสั่นสะท้าน ซุนลี่เห็นดังนั้นจึงโผเข้าไปโอบกอดนางไว้ “ท่านแม่ ลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ”องค์ชายใหญ่รีบตรัสด้วยความห่วงใยเช่นกัน โดยมิทรงถือพระองค์แม้แต่น้อย “ท่านป้าลุกขึ้นเถิด ท่านเลี้ยงดูผู้มีพระคุณของข้า ย่อมเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณของข้าด้วย ท่านอย่าได้คุกเข่าเลย”ชุนเหมยยิ่งทำตัวไม่ถูกด้วยอยู่ๆ ก็มีเชื้อพระวงศ์มาปรากฏตัวบนภูเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตรงท้ายวัด นางทั้งกลัวทั้งกังวลใจ ทำอย่างไรก็ไม่ยอมลุกขึ้นองค์ชายใหญ่ที่ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนมากมาย เมื่อเห็นกิริยาหวาดกลัวของนางเขาก็รีบเอ่ยถึงความตั้งใจทั้งหมดของตนทันที เพื่อให้นางสบายใจ “ท่านป้า บุตรสาวของท่านเป็นผู้มีพระคุณช่วยเหลือข้าไว้ ตัวข้าจึงแค่อยากตอบแทนพวกนางเท่านั้น หาได้อยากทำให้ท่านตื่นตกใจไม่ ขอท่านป้าวางใจเถิด ที่มาครั้งนี้แค่อยากมาขออนุญาตท่านป้า เพราะข้าอยากรับแม่นางเฉินและแม่นางซุนเข้าวังในฐา

องค์ชายสามที่เปิดผ้าม่านออกมาเมียงมองเห็นสีหน้าของนางก็อดยิ้มไม่ได้ “ชอบหรือไม่!” ทรงตะโกนถามมาจากหน้าต่างเกี้ยวหลังใหญ่ซุนลี่พยักหน้าหลายครั้งพลางขยับริมฝีปาก “เพคะ”องค์ชายใหญ่เองก็เปิดผ้าม่านหน้าต่างออกมาเช่นกัน พลางทอดพระเนตรนางครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“อีกครู่หนึ่ง ข้ากับน้องสามต้องเข้าเฝ้าเสด็จแม่”แล้วพระองค์ก็หันไปกำชับหัวหน้าองครักษ์ “จัดคนคุ้มกันแม่นางทั้งสองด้วย”“พ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าทหารองครักษ์รับคำสั่งจากนั้นองค์ชายใหญ่จึงหันมาพูดกับซุนลี่และเฉินมี่ “ระหว่างนี้ พวกเจ้าสามารถเดินชมพระราชวังได้ แต่จำไว้ว่าอย่าเข้าไปยังตำหนักของพระสนมและเขตพระราชฐานหวงห้าม หากมีเรื่องใดก็ให้บอกองครักษ์ทันที”ซุนลี่ยอบกายรับคำสั่ง “หม่อมฉันจะระวังเพคะ”องค์ชายสามยิ้ม พลางชี้ไปทางอุทยานหลวง “ตรงนั้นมีสระบัวใหญ่ แล้วก็ศาลาชมปลา เจ้าน่าจะชอบ”ซุนลี่ยิ้มหวาน “ขอบพระทัยองค์ชาย”องค์ชายใหญ่ทอดพระเนตรนางอยู่ชั่วอึดใจ ราวกับยังไม่ค่อยวางพระทัย แต่เมื่อเห็นเฉินมี่อยู่เคียงข้าง จึงค่อยผ่อนคลายลง “ถ้าเช่นนั้น พวกเราคงต้องขอตัวก่อน”กล่าวจบ พระองค์กับองค์ชายสามก็ทรงปิดผ้าม่านหน้าต่างลง ก่อนท

หลังออกจากตำหนักเย็น ซุนลี่ก็เดินตามเฉินมี่กลับมายังอุทยานหลวง รอคอยให้องค์ชายใหญ่กับองค์ชายสามเสด็จกลับมา ระหว่างที่รอคอยอยู่นั้น ทั้งคู่ได้พูดคุยปรึกษากัน ซุนลี่คุกเข่าให้แก่เฉินมี่“พี่เฉิน...ข้าขอคำชี้แนะได้หรือไม่ ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าหลี่ฮองเฮาสลับตัวองค์หญิงและเด็กชาวบ้าน ซ้ำยังใส่ร้ายติ้งฮองเฮาจนต้องถูกขังอยู่ในตำหนักเย็น ข้าจะทำอย่างไรจึงจะช่วยพระนางและเปิดโปงความจริงได้”เฉินมี่หลุบตามองซุนลี่ ครู่เดียวก็พยุงนางให้ลุกขึ้น แล้วเอ่ยเสียงเรียบๆ ให้คำปรึกษาแก่นาง “เจ้าคิดว่า หากนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฮ่องเต้ พระองค์จะเชื่อหรือ”ซุนลี่ชะงัก เพียงครู่เดียวก็ส่ายหน้า “ย่อมไม่เชื่อแน่เจ้าค่ะ”เฉินมี่กล่าวต่อไป “ระหว่างหญิงสามัญกับชนชั้นสูง อย่างไรพระองค์ก็ไม่มีทางลงโทษหลี่ฮองเฮาหรอก”ซุนลี่เม้มริมฝีปาก นั่นคือความจริง ผู้หนึ่งคือฮองเฮาผู้ปกครองวังหลังอีกผู้หนึ่งเป็นเพียงหญิงชาวบ้านไร้ชาติกำเนิด ไม่มีผู้ใดยอมเชื่อคำของนางง่ายๆ แน่เฉินมี่กล่าวต่อ “เช่นนั้นถึงต้องใช้ตัวช่วยอย่างไรเล่า”ซุนลี่เลิกคิ้ว “เอ๊ะ” นางอยากจะถามว่าตัวช่วยอันใดเฉินมี่กล่าวต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คนผู้หนึ่ง...ผู้เด

หลังจากเกิดเรื่องขึ้นที่ศาลต้าหลี่ ไม่นานข่าวการฟ้องร้องคดีก็แพร่งพรายไปยังตำหนักคุนหนิงกงโดยหูตาของตระกูลหลี่ ที่วางเอาไว้ในทุกๆ ที่ ทันทีที่ใต้เท้าซ่งเดินทางออกจากวังหลวงกลับไปที่ศาลต้าหลี่“อะไรนะ มีคนมาตีกลองฟ้องร้องข้าที่ศาลต้าหลี่อย่างนั้นเหรอ”“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงตอบเสียงหวาดหวั่น“เพล้ง!” ฉับพลันถ้วยชาในมือของพระนางก็ถูกขว้างลงกับพื้น เศษเครื่องเคลือบสีขาวนวลเนื้อละเอียดแตกกระจายเกลื่อน พระพักตร์ขาวเนียนของหลี่ฮองเฮาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาหงส์ที่มักจะเย็นเยียบอยู่เสมอลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ“ศาลต้าหลี่งั้นเรอะ!” พระนางแค่นเสียงต่ำลอดไรพระทนต์ หลี่มาม่าแม่นมคนสนิทรีบเดินเข้าไปปลอบพระนาง “ทูนหัวของหม่อมฉันอย่าเพิ่งกริ้วไปเลยเพคะ”“จะไม่ให้ข้าโมโหได้อย่างไรกัน นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะแม่นม!” พระนางหันกลับมาแหวใส่คนสนิทหลี่มาม่ารีบคุกเข่าลง พลางกราบทูล “ทรงเย็นพระทัยก่อนเพคะแล้วค่อยคิดกันเถิดว่าจะทำยังไง”หลี่ฮองเฮาเม้มพระโอษฐ์ พระพักตร์ที่แฝงความกรุ่นโกรธพลันเปลี่ยนกลายเป็นวิตกกังวล ทรงเดินกลับไปกลับมาราวกับหนูติดจั่น ขณะกำลังใช้ความคิดว่าจะทำเช่นไรกับเรื่องที่เกิดขึ