Share

ลางร้าย (3)

last update Tanggal publikasi: 2026-09-05 16:16:33

พระองค์ยื่นพระหัตถ์ประคองหัวหน้าองครักษ์ให้ลุกขึ้นด้วยพระองค์เอง “จงเก็บกำลังไว้สืบหาตัวผู้บงการจะด
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   บทส่งท้าย (จบเรื่อง)

    สามเดือนล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว สายลมเย็นของปลายฤดูร้อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสายลมแห่งฤดูสารท ใบไม้สีเขียวเริ่มแต้มด้วยสีเหลืองทองอร่าม ก่อนปลิวร่วงลงสู่พื้นหินทีละใบ บรรยากาศภายในพระราชวังกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง หลังพายุการเมืองที่โหมกระหน่ำอยู่นานหลายเดือนสงบลงภายในวังขององค์หญิงเจาเหอ แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นหินสีเทา ซุนลี่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือเรียวค่อยๆ พลิกดูบันทึกต่างๆ ที่วางกองอยู่บนโต๊ะกระดาษเหล่านั้นเป็นบันทึกหลักฐาน และเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสกุลเสิ่นยิ่งอ่าน นางก็ยิ่งขมวดคิ้ว “ยังไม่พอ...หลักฐานทั้งหมดเป็นเพียงคำบอกเล่ากับเหตุการณ์แวดล้อม หากนำขึ้นศาลต้าหลี่ เกรงว่าจะเอาผิดคนสกุลเสิ่นไม่ได้แน่”เฉินมี่ซึ่งกำลังนั่งชงชาอยู่ไม่ไกล ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าคิดจะทำอะไร”ซุนลี่วางกระดาษเหล่านั้นลง ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชา “ข้าน้อยอยากสะสางบัญชีเก่าเจ้าค่ะ ให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่เคยทำต่อข้าน้อยเอาไว้” นางกำมือแน่น“คนเช่นเสิ่นต้งเหวินไม่ควรลอยนวล”เฉินมี่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างมือ พลางเพ่งมองซุนลี่อยู่ครู่หนึ่ง “แล

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   สิ้นตระกูลหลี่ (จบ)

    ทันทีที่พระราชโองการจบลง ขุนนางทั้งท้องพระโรงต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลง “ฮ่องเต้ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี!”เสียงโห่ถวายชัยดังกึกก้องไปทั่ววังหลวง จากนั้น ฮ่องเต้จึงทอดพระเนตรไปยังซุนลี่ ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างชุนเหมย พระสุรเสียงอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ลูกหญิงจงมาหาพ่อเถิด”ซุนลี่เดินเข้าไปตามพระบัญชา ก่อนคุกเข่าลง น้ำตาเอ่อคลอ “ลูกถวายบังคมเสด็จพ่อเพคะ”ฮ่องเต้เสด็จลงจากบัลลังก์ด้วยพระองค์เอง พระหัตถ์แตะศีรษะบุตรสาวอย่างแผ่วเบา “ตลอดสิบเก้าปี เจ้าต้องลำบากแล้ว ต่อแต่นี้ ไม่มีผู้ใดพรากฐานะของเจ้าไปได้อีก”แล้วพระองค์ก็หันไปประกาศต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย“นับจากนี้ไปให้สถาปนาลูกสาวของข้าเป็นองค์หญิงใหญ่เจาเหอ มีฐานันดรศักดิ์เทียบเท่าองค์หญิงเอกแห่งราชวงศ์”ขุนนางในท้องพระโรงต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ “ถวายบังคมองค์หญิงเจาเหอ”ซุนลี่ก้มลงโขกศีรษะ น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มไหลอาบแก้ม “ลูก...ขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ”จากนั้นนางจึงหันไปมองชุนเหมย ผู้ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล ซุนลี่เดินไปจับมือนางไว้แน่น ก่อนคุกเข่าลงกราบฮ่องเต้อีกครั้ง “เสด็จพ่อเพคะ หากไม่มีมารดาบุญธรรมผู้นี้ ลูกคงไม่มีโอกาสมีชีวิตมาจนถึงวันนี้ ลูกขอพระ

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   สิ้นตระกูลหลี่

    ห้าวันต่อมาหลังจากตระกูลหลี่ถูกปิดตาย ม้าเร็วของสกุลหลี่ก็ได้เคลื่อนตัวมาถึงยังด่านชายแดนด้านทิศตะวันออก เวลานั้นแม่ทัพหลี่กำลังตรวจการอยู่บนกำแพงเมือง เมื่อม้าเร็วควบเต็มฝีเท้าเข้ามาก็ส่งเสียงตะโกนลั่น “ท่านแม่ทัพหลี่ เมืองหลวงส่งข่าวด่วนมาขอรับ!”เมื่ออ่านสารลับจบ สีหน้าของแม่ทัพหลี่ก็เปลี่ยนไปทันที “สกุลหลี่จบสิ้นแล้ว” เขาขยำกระดาษในมือแน่น“ฮองเฮาถูกกักบริเวณ คนทั้งตระกูลถูกจับข้อหากบฏ”รองแม่ทัพซึ่งเป็นน้องชายรีบคว้าม้วนสารมาอ่าน ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก “พี่ใหญ่...เราจะทำอย่างไรดี”แม่ทัพหลี่กล่าวเสียงเข้ม “หากกลับเมืองหลวงเวลานี้ก็มีแต่ความตายเท่านั้น แล้วจะกลับไปไย”เขาหันไปมองกองทหารที่กำลังฝึกอยู่ด้านล่าง ก่อนกัดฟันสั่งการ “รวบรวมคนของเราออกจากด่านทันที อย่าให้กองทัพหลวงตามทัน”“พี่ใหญ่เราจะกบฏจริงๆ หรือ” รองแม่ทัพกล่าวเสียงร้อนรน แม่ทัพหลี่พยักหน้าหนักแน่น “ไปเถิด ไปรวมตัวกับพวกโจรสลัดที่เกาะไห่เอ๋อร์ พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว”และในคืนนั้นเอง แม่ทัพหลี่กับขุนพลหลี่ก็นำทหารคนสนิทจำนวนหนึ่งกับทหารผู้ติดตามละทิ้งด่านชายแดน หลบหนีหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงค่ายทหารที่ไร้ผู

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   ลอบสังหาร (จบ)

    ใต้เท้าซ่งกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม “แม้วิธีนี้มิอาจตัดสินทุกสิ่งได้เพียงลำพัง แต่หากประกอบกับคำให้การ พยาน และหลักฐานอื่น ย่อมช่วยให้ศาลเห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง พระเนตรทอดมองซุนลี่ ก่อนจะเหลือบไปยังองค์ชายใหญ่ที่ยังประทับนิ่งไม่ตรัสสิ่งใด สุดท้ายจึงตรัสขึ้นช้าๆ“อนุญาต”ไม่นานเจ้าหน้าที่ศาลก็รีบนำชามหยกใบหนึ่งเข้ามาวางกลางศาล ภายในบรรจุน้ำสะอาดใสบริสุทธิ์ไว้เกือบเต็มหัวหน้าหมอหลวงที่ตามเสด็จใช้เข็มทองแตะที่ปลายนิ้วพระหัตถ์ของฮ่องเต้เบาๆฉับพลันหยดพระโลหิตสีแดงสดก็ค่อยๆ หยดลงสู่ผิวน้ำ เมื่อได้เลือดมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นใต้เท้าซ่งจึงหันไปหาซุนลี่นางลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าของเสนาบดี ก่อนยื่นมือออกมาโดยไม่ลังเล ปลายนิ้วเรียวถูกสะกิดเพียงเล็กน้อย หยดเลือดอีกหลายหยดก็พรั่งพรูตกลงไปในชามทุกคนในศาลต่างกลั้นหายใจรอคอย และแล้วในถ้วยกระเบื้องสีขาว หยดเลือดทั้งสองคนก็ค่อยๆ ลอยเข้าหากัน ก่อนจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างช้าๆดวงตาของใต้เท้าซ่งเบิกกว้าง เพราะเลือดนั้นได้หลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน“รวมกันแล้ว เลือดรวมกันจริงๆ” เขารำพึงสีพระพักตร์ของฮ่อง

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   ลอบสังหาร (2)

    “พ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าซ่งน้อมรับราชโองการ แล้วไม่นานก็มีคำสั่งเปิดศาลต้าหลี่ เสียงกลองเริ่มการพิจารณาคดีดังกังวาน เรียกให้ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ พากันมามุงดูด้วยความสนอกสนใจยิ่งเพราะศาลต้าหลี่หาได้เปิดพิจารณาคดีบ่อยนักทำให้หน้าศาลแน่นขนัดไปด้วยผู้คนทหารหลวงยืนเรียงแถวตลอดสองข้างทาง สีหน้าทุกคนเคร่งขรึมผิดจากวันปกติภายในห้องพิจารณาคดี ใต้เท้าซ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่แผ่นป้ายด้านหลังเขียนภาพเสือตัวใหญ่กับตาชั่งและคำขวัญอันสื่อถึงความเที่ยงตรง ชุดขุนนางสีดำปักลายมังกรทองบนร่างของเขาขับให้ ใบหน้าเคร่งขรึมดุจหินผา บนหน้าผากของเขามีรอยปานรูปจันทร์เสี้ยวมองเห็นโดดเด่นเป็นสง่าด้านซ้ายเป็นกงซุนเส้อ ที่ปรึกษาศาลและเป็นผู้ช่วยผู้บันทึกสำนวนคดีความ ด้านขวาเป็นเสมียนศาลหลายคนคอยจดบันทึกทุกถ้อยคำของพยาน และทุกความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในศาลแห่งนี้ไม่นาน เสียงขันทีก็ดังขึ้นจากหน้าประตู “ฝ่าบาทเสด็จ!”ทุกคนภายในศาลรีบคุกเข่าลงพร้อมเพรียงฮ่องเต้เสด็จเข้ามาด้วยพระพักตร์สงบนิ่ง เบื้องหลังมีองค์ชายใหญ่ องค์ชายรอง และองค์ชายสามตามเสด็จมาด้วยทั้งสามพระองค์ต่างประทับนั่งยังที่ซึ่งจัดเตรียมไว้ด้านข้าง ฮ่องเ

  • เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น   ลอบสังหาร

    หลังจากเกิดเรื่องขึ้นที่ศาลต้าหลี่ ไม่นานข่าวการฟ้องร้องคดีก็แพร่งพรายไปยังตำหนักคุนหนิงกงโดยหูตาของตระกูลหลี่ ที่วางเอาไว้ในทุกๆ ที่ ทันทีที่ใต้เท้าซ่งเดินทางออกจากวังหลวงกลับไปที่ศาลต้าหลี่“อะไรนะ มีคนมาตีกลองฟ้องร้องข้าที่ศาลต้าหลี่อย่างนั้นเหรอ”“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกงตอบเสียงหวาดหวั่น“เพล้ง!” ฉับพลันถ้วยชาในมือของพระนางก็ถูกขว้างลงกับพื้น เศษเครื่องเคลือบสีขาวนวลเนื้อละเอียดแตกกระจายเกลื่อน พระพักตร์ขาวเนียนของหลี่ฮองเฮาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาหงส์ที่มักจะเย็นเยียบอยู่เสมอลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ“ศาลต้าหลี่งั้นเรอะ!” พระนางแค่นเสียงต่ำลอดไรพระทนต์ หลี่มาม่าแม่นมคนสนิทรีบเดินเข้าไปปลอบพระนาง “ทูนหัวของหม่อมฉันอย่าเพิ่งกริ้วไปเลยเพคะ”“จะไม่ให้ข้าโมโหได้อย่างไรกัน นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะแม่นม!” พระนางหันกลับมาแหวใส่คนสนิทหลี่มาม่ารีบคุกเข่าลง พลางกราบทูล “ทรงเย็นพระทัยก่อนเพคะแล้วค่อยคิดกันเถิดว่าจะทำยังไง”หลี่ฮองเฮาเม้มพระโอษฐ์ พระพักตร์ที่แฝงความกรุ่นโกรธพลันเปลี่ยนกลายเป็นวิตกกังวล ทรงเดินกลับไปกลับมาราวกับหนูติดจั่น ขณะกำลังใช้ความคิดว่าจะทำเช่นไรกับเรื่องที่เกิดขึ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status