บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา อนุไร้ค่าขอทวงแค้น: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำกลางดึกของค่ำคืนหนึ่ง ณ พระตำหนักคุนหนิงกงในพระราชวังหลวง เสียงลมคร่ำครวญหวีดหวิวพัดผ่านหลังคาสีทองของพระตำหนัก คลอเคล้าไปกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของสตรีผู้เป็นเจ้าของตำหนักหลังนั้น “โอย...!”“อ๊า...!”เสียงครวญครางด้วยความทุกข์ทรมานนั้นดังแว่วมาจากภายในห้องคลอด ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสมุนไพรต้มสำหรับบำรุงกำลัง จนทำให้ขันทีและนางกำนัลจำนวนมากที่เฝ้าแหนอยู่หน้าประตูต่างพากันร้อนใจยิ่ง โดยเฉพาะหัวหน้าขันทีกับหัวหน้านางกำนัลที่เดินวนไปมาราวกับหนูติดจั่น“เอาอย่างไรดี ใกล้จะได้เวลาแล้วนะ ขืนยังไม่คลอดอีก เด็กคนนั้นต้องตื่นขึ้นมาแน่” หัวหน้านางกำนัลกระซิบเสียงแผ่วเบากับหัวหน้าขันที สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจหัวหน้าขันทีเม้มริมฝีปาก ครู่หนึ่งจึงหันไปตะโกนถามคนที่อยู่ข้างในห้องคลอด “ท่านหมอหลวง ฮองเฮายังไม่ทรงมีพระประสูติการอีกหรือ!”เสียงแหบพร่าของหมอหลวงชราดังตอบกลับมา “ใกล้แล้วหลัวกงกง พระครรภ์เปิดมากแล้ว อีกไม่นานก็จะประสูติ!”ลิ้นเสียงของหมอชราก็พลันมีเสียงเร่งมาจากหัวหน้าหมอหญิงผู้ทำหน้าที่เป็นหมอตำแย “ทรงเบ่งอีกครั้งนะเพคะ อีกนิดเดียวก็จะได้เห็นพระพักตร์องค์น

แล้วฉับพลันใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็พลันบิดเบี้ยว คร่ำครวญออกมาราวกับหญิงเสียสติอีกครา ท่ามกลางสายลมที่กำลังพัดหวีดหวิวเหนือทิวไม้ตรงเขตป่าช้าไร้ญาติ สายลมนั้นปัดผ่านเอาชายกระโปรงสีแดงของเฉินมี่ปลิวไสวเฉินมี่นิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากรับคำว่า “ได้”“ในเมื่อเจ้าอยากแก้แค้นข้าก็จะให้ตามคำที่เจ้าร้องขอ เจ้าจะได้แก้แค้นคนในตระกูลเสิ่น ได้ฉุดกระชากศัตรูของเจ้าลงสู่หายนะ”“แต่ว่า...ข้ามีข้อแม้นะ”ซุนลี่รีบโขกศีรษะให้เฉินมี่ทันที “ขอใต้เท้าโปรดเอ่ยเงื่อนไขของท่านมาเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยสามารถให้ท่านได้ทั้งนั้นแม้กระทั่งแก่นดวงจิตของข้าน้อย”“ดี...เช่นนั้น หลังจากเจ้าได้แก้แค้นสมใจแล้วข้าจะมารับแก่นดวงจิตของเจ้าตามข้อแลกเปลี่ยน เจ้าจะตกลงไหม” เฉินมี่พูดตอบรับคำขอของซุนลี่ ยามที่พูดดวงตากลมโตของนางเปล่งแสงสีเขียวเรืองรองท่ามกลางผืนป่ายามราตรี แลดูน่าสยดสยองยิ่งดวงวิญญาณของซุนลี่ผงกศีรษะ พลางก้มตัวต่ำลงหมอบกราบอีกครั้งแทบเท้าของนาง เฉินมี่ก็ยื่นมือที่มีกรงเล็บยาวแหลมคมออกไปตรงหน้าวิญญาณของซุนลี่และแล้วมือข้างนั้นก็พลันมีลูกแก้วประหลาดโผล่ขึ้นมาลูกหนึ่ง ในลูกแก้วมีเรื่องราวของซุนลี่ที

พอชุนเหมยเห็นนางขยับตัวคล่องแคล่วก็เข้ามาใกล้ ยื่นมือมาอังหน้าผากของบุตรสาวด้วยความห่วงใย “ไม่มีไข้แล้ว ดีเหลือเกิน เจ้าอยากล้างหน้าเช็ดตัวไหมลูก” นางถามไถ่ด้วยความเอื้ออารียิ่ง ซุนลี่เองก็รู้สึกเหนียวตัวเช่นกันจึงพยักหน้าตอบตกลงชุนเหมยผลุบหายออกไปข้างนอกนานครู่ใหญ่ จึงเดินกระย่องกระแย่งกลับมาพร้อมกับถังใส่น้ำและอ่างล้างหน้าซุนลี่ขอบคุณมารดาเลี้ยง ก่อนลงมือบ้วนปากสีฟันด้วยกิ่งหลิวกับขี้เถ้า กลั้วคอด้วยน้ำเปล่าล้างคราบยาสมุนไพรที่ยังติดอยู่ในลำคอ แล้วใช้ผ้าฝ้ายผืนเก่าที่ถูกซักอย่างสะอาดเอี่ยมซับใบหน้าจนแห้งชุนเหมยเดินกระย่องกระแย่งเข้ามาช่วยลูกสาวเช็ดตัว กิจกรรมทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นอย่างอ่อนโยนในกระท่อมหลังเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนสดชื่นของป่าเขาลำเนาไพร แห่งวัดเก้าบรรพตสวรรค์ได้ยินเสียงนกร้องรับอรุณดังแว่วมาจากป่าไผ่ด้านหลังกระท่อมอันแสนเรียบง่ายของพวกนาง แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องไม้เข้ามาเป็นลำ บรรยากาศนั้นช่างดูเรียบง่ายแตกต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของบ้านตระกูลเสิ่นที่ซุนลี่เคยใช้ชีวิตราวฟ้ากับเหว“มาเถิด” ชุนเหมยกล่าวพลางยิ้มอ่อนโยน แล้วหยิบหวีไม้อันเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง

หลังจากลงบันไดมายังเบื้องล่าง นางก็ใช้ทางเกวียนเล็กๆ ที่ตัดผ่านเขตชายป่าเดินเท้าเข้าไปยังตัวเมือง กระทั่งผ่านกำแพงเมืองเข้าไปได้ซุนลี่ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก ด้วยว่าชาติก่อน แม้นนางจะเกิดและเติบโตที่เมืองหลวง ทว่ากลับหาได้เคยย่างเท้าออกจากประตูเมืองแม้แต่ก้าวเดียว ไม่เคยไปไกลจากตรอกที่อยู่อาศัย จนอายุได้สิบสองปีก็ถูกย้ายเข้าไปจองจำในเรือนหลังของสกุลเสิ่นซุนลี่อาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างพาตัวเองเข้าไปยังถนนในตัวเมือง มุ่งหน้าไปสู่ร้านปักผ้าที่อยู่ในตลาดสำหรับขายสินค้าให้แก่ชนชั้นสูงที่ประตูหลังร้าน ซุนลี่หยิบงานปักทั้งหมดออกมาพลางเอื้อนเอ่ยจำนรรจาด้วยกิริยานอบน้อม “เถ้าแก่ ข้านำงานปักใหม่มาให้แล้วเจ้าค่ะ”เถ้าแก่ร้านรีบกุลีกุจอดึงนางเข้ามาข้างในประตูหลัง “ไหนเอามาดูหน่อยเถอะ คราวนี้ได้มากี่ชิ้น”ซุนลี่ส่งงานปักทั้งหมดให้เถ้าแก่ “ได้มาทั้งหมดเก้าคู่เจ้าค่ะ แขนเสื้อสามคู่ สาบเสื้อสามคู่ สายคาดเอวอีกสามคู่”“ดีๆ”“เดี๋ยวคราวนี้เอาผ้าผืนใหญ่ไป ข้ามีลายให้ด้วย เอาไปให้แม่ของเจ้าปักนะ คิดค่าแรงให้ชิ้นละครึ่งตำลึง” เจ้าของร้านเสนองานใหม่เป็นผ้าผืนใหญ่สำหรับตัดชุดทั้งตัวซุนลี่ทำตาโต ผื

หลี่ฮองเฮาเม้มพระโอษฐ์แน่น เรื่องนี้คือสิ่งที่ทำให้พระนางนอนไม่หลับมาหลายเดือนองค์ชายรองยังเด็กเกินไป ต่อให้อีกหกปีก็จะถึงพิธีสวมหมวก แต่เวลาหกปีนั้นก็มากพอให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง หากฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งองค์ชายใหญ่ขึ้นเป็นรัชทายาทก่อน บุตรชายแท้ๆ ของพระนางย่อมหมดโอกาสโดยสิ้นเชิงพระนางกำหัตถ์แน่นจนข้อซีดขาว พระเนตรหงส์แวววาวอย่างไม่ยอมแพ้ พระสุรเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “รัชทายาทจะต้องเป็นเลือดเนื้อของข้าเท่านั้น”หลี่มามารีบก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงหลี่เหวินเฉิงทอดสายตามองน้องสาว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “แล้วองค์ชายใหญ่เล่า จะทำอย่างไรกับเด็กคนนั้นดี”หลี่ฮองเฮายิ้มเหี้ยม แค่นหัวเราะเบาๆ “ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ องค์ชายรองก็ไม่มีวันได้ขึ้นเป็นรัชทายาทแน่...เช่นนั้น”บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบลงกว่าเดิม คำพูดนั้นแม้มิได้เอ่ยตรงๆ แต่ทุกคนล้วนเข้าใจความหมายของพระนางได้หลี่เหวินเฉิงหลุบตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวทัดทาน “หรือเราจะเก็บเข้าไว้เพื่อใช้ประโยชน์ต่อไป แม้นเขาจะเป็นรัชทายาทแต่ก็ยังถือว่ามีประโยชน์ต่อสกุลหลี่ของเราอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”หลี่ฮองเฮาตอบเสียงเข้ม