The Billionaire’s Five-years Regret のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Luna’s POV“Who the hell are you?” tanong ni Alex na may bahid ng selos sa boses niya.Ngumiti lang si Frank sa kanya. He's the friend I met in Spain when I had nothing back then.“You’ll find out soon,” he said.Inalalayan niya ako papasok sa sasakyan habang namumula ang braso ko. Nararamdaman kong nagliliyab ang ulo ko dahil sa pagsabunot sa akin ni Jiliana.“Wait, Luna!” tawag ni Alex sa akin kaya napalingon ako sa kanya.I stared at him. Nakayakap sa kanya si Jiliana at binigyan ko lang siya ng malamig na tingin dahil sa nakikita ko.“Sign that paper, Alex, so you can be free and be happy with your mistress,” I said.Pumasok na ako sa loob ng sasakyan at hindi na siya pinakinggan. Pumasok din sina Pearl kasama si Nelson, habang si Frank naman ay pumunta na sa sasakyan niya para mag-convoy na lang kami.“The audacity of that guy… why doesn't he just sign those fucking papers?” Pearl said.“He's still a jerk, still a jerk,” Nelson said.Napabuntong-hininga na lang ako at pumikit hab

Luna’s POV Nagulat ako nang makita kung sino ang taong nagtaksil sa akin. It was Pearl… the friend I thought would never betray me, and someone I knew truly loved my child. “P-Pearl… h-how?” naguguluhan kong tanong sa kanya. Hindi siya sumagot agad. Nanatili siyang nakatayo roon, malamig ang titig, malayo sa Pearl na nakasanayan kong laging nakangiti at nag-aalaga sa anak ko. Walang bahid ng konsensya sa mukha niya—tanging galit at matinding inggit lang ang nakaukit doon. “Bakit, Luna?” mapait siyang natawa, pero nanginginig ang boses niya sa pait. “Naguguluhan ka pa ba talaga? O nagbubulag-bulagan ka lang dahil sanay kang laging ikaw ang sentro ng atensyon?” Napaurong ako. “A-anong ibig mong sabihin?” “Si Frank!” halos isigaw niya ang pangalan nito habang nanlilisik ang mga mata sa akin. “Lahat ginawa ko para mapansin niya ako! Nandoon ako palagi sa tabi niya, pero kahit kailan, hindi man lang niya ako nagawang tingnan nang ganoon. His eyes were always on you, Luna. Kahit kail

Luna’s POV“Noo!!!! ’Yong anak ko Frank… Via!!!” tanging sigaw ko. Nahihirapang tumayo si Alex habang hawak-hawak ang umiiyak na si Via sa bisig niya.“You stay here… ako ang kukuha sa kaniya,” sabi sa akin ni Frank, kaya tumango lang ako sa kaniya. Unti-unti ko nang nararamdaman ang sakit ng braso ko at nararamdaman ko na parang may tumutulo roon.Nakita ko si Pearl, ang walang malay na katawan niya. Nilapitan ko iyon, my best friend whom I treat as my sister and my all-time support.“Tutulungan naman kita, e. I could help you have your own happy ending, Pearl… cause I know gagawin ko ang lahat para sa ’yo,” I cried while saying those words to her lifeless body.Hindi sumagot si Pearl. Hindi na siya muling sasagot kailanman. Ang dating mga kamay na laging handang magpunas ng luha ko tuwing umiiyak ako noon dahil kay Alex ay nananatili na ngayong malamig, naninigas, at nababalutan ng sarili niyang dugo.Nayanig ang buong paligid nang lumagpak ang isa pang nagbabagang bakal mula sa kis

Luna’s POVMatapos kong halikan ang noo ni Via at tiyaking maayos ang kaniyang kumot, lumingon ako kay Frank. Nakatayo pa rin siya malapit sa pinto, tikom ang bibig at halos hindi makatingin nang diretso sa akin.“Frank,” mahina ngunit matatag kong sabi, pinupunasan ang luhang kanina pa dumadaloy sa pisngi ko. “Kausapin mo ang mga pulis sa labas. Ihanda mo sila. Kung may alam si Alex sa kinaroroonan ni Tita Elena, kailangan nating masigurong handa silang kumilos sa sandaling masabi niya ito.”Tumango si Frank nang marahan, may lungkot at pait sa kaniyang mga mata. “I understand, Luna. I’ll give you two a moment. Tatawagin ko rin ang doktor para macheck ang vital signs niya.”Nang marinig ko ang marahang paglapat ng pinto sa paglabas ni Frank, muli akong bumalik sa tabi ng higaan ni Alex.Habol pa rin niya ang kaniyang hininga. Nanginginig ang kaniyang dibdib sa bawat pagbaba at pag-angat nito sa ilalim ng puting hospital gown. Nang makita niyang lumapit ako, pilit niyang iniangat muli

Luna’s POV Ang amoy ng disinfectant sa ospital ang pinaka-ayaw kong alaala ng nakalipas na limang araw. Bawat singhot ko ng malamig na hangin doon, naiisip ko ang tunog ng heart monitor, ang amoy ng nasunog na balat, at ang kaba na baka sa isang iglap lang ay bawiin sa akin ang mag-ama ko. Kaya nang sa wakas ay pinirmahan ng attending physician ang discharge papers namin, parang nabunutan ako ng napakalaking tinik sa lalamunan. “Maayos na ang vitals ni Via. Clear na ang lungs niya mula sa smoke inhalation,” nakangiting paliwanag ng pediatrician habang inaabot ang reseta. “She’s completely out of the woods, Mommy. Needs lots of rest and fluids, pero physically, resilient ang bata.” Paglipat naman sa kwarto ni Alex, medyo mas mahaba ang naging briefing ng kaniyang doktor. May fractured ribs pa siya, second-degree burns sa may bandang likod at balikat, at mga sugat na kailangan pa ng regular sterile dressing. Ayaw pa sana siyang payagang lumabas, pero nagmatigas si Alex. Ang sabi niya