The Billionaire’s Five-years Regret のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Luna’s POVIsang buwan na ang lumipas mula nang mangyari sa akin ang kababuyang ginawa ni Frank. Unti-unti na akong nakakabangon mula sa bangungot na iyon. Kahit papaano, natututo na ulit akong ngumiti, tumawa, at mamuhay nang normal. Pero hindi ko maikakailang may mga sandali pa ring bigla na lang akong nilalamon ng takot.May mga gabing nagigising ako nang hingal na hingal, basang-basa ng malamig na pawis, dahil sa mga alaalang pilit kong kinakalimutan. Thankfully, Alex has been nothing but patient with me. Hindi niya ako minamadali o pinipilit na maging okay agad. Sa halip, lagi lang siyang nariyan, handang yakapin ako sa tuwing bumabalik ang mga multo ng nakaraan.Nakatira na rin kami ngayon sa bahay niya, na siyang gustong-gusto ni Via. At sa sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, muntik ko nang makalimutang malapit na pala ang kaarawan ng anak namin.Via is turning five on November 1. Of all the dates in the calendar, sa mismong Undas pa talaga ipinanganak ang p

Luna’s POVInayos ko ang blouse ko bago bumaba ng taxi. Pagtingala ko sa Luna Corporation, napalunok ako. Ang taas pala nito! Mas maganda pala sa personal.“Lord, please. Kahit interview lang muna, okay na ako,” bulong ko habang yakap ang brown envelope.Tatlong araw na mula nang sabihin ko kay Alex na gusto kong magtrabaho. Hindi niya ako pinigilan, pero araw-araw niyang tinatanong kung sigurado na ba ako.Oo naman! Gusto kong may sarili akong trabaho, hindi dahil kulang ang ibinibigay niya sa amin ni Via, kundi dahil gusto kong kumita sa sarili kong sikap.Pagpasok ko sa lobby, halos mapahinto ako sa paglalakad. Ang ganda ng lugar. Malinis, malamig, at abala ang lahat.Hindi ko alam kung saan pupunta.“Excuse me po,” sabi ko sa babaeng nasa reception. “Applicant po ako for administrative executive.”“What’s your name, Ma’am?”“Luna Noel po.”Napatingin siya sa screen ng computer niya. Pagkatapos ay ngumiti siya nang malapad.“Good morning, Ma’am Noel. Please take a seat. Tatawagin p

Luna’s POVPagkatapos ng lunch, hindi pa rin mawala ang ngiti sa mga labi ko. Simple lang ang kinain namin, pero the way Alex looked at me—yung tingin na tila ba ako lang ang babae sa buong mundo—it made my heart race. Bawat haplos niya sa kamay ko habang nag-uusap kami, ramdam ko yung tension na unti-unting nabubuo sa pagitan namin.Pagpasok namin sa sasakyan, the atmosphere immediately shifted. The moment the door closed and we were in our own private space, Alex didn’t waste any time. He reached for my hand and kissed it slowly, his eyes locked on mine.“You did great today, Luna. I could tell from the way you carried yourself. Proud ako sa’yo,” he whispered, his voice sounding deeper than usual.“Seryoso ka ba? Kinabahan talaga ako, Alex. Lalo na noong practical assessment, I felt like I was being grilled,” sagot ko, while leaning my head back against the seat.Tumawa siya nang mahina, a low rumble that I could feel in my chest. “I know you. You’re more capable than you give yours

Luna’s POV“If you want to know why this company was really built, ask Alex about Project L.”Paulit-ulit kong binasa ang nakasulat sa papel na hawak ko.Project L?Ano naman iyon?Napatingin ako sa paligid. Busy ang lahat sa kani-kanilang trabaho. May mga nagta-type sa computers, may nag-uusap tungkol sa deadlines, at may tumatawa sa kabilang cubicle.Everything seemed normal.Pero bakit pakiramdam ko may isang malaking sikreto na unti-unting nabubunyag?“Luna?”Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Nico.“Uy! Okay ka lang?” tanong niya habang hawak ang dalawang cups ng iced coffee.Agad kong tinupi ang papel at itinago sa drawer.“Yeah. Bakit?”“Kanina pa kita tinatawag. Para kang nakakita ng multo.”I forced a smile. “May iniisip lang.”“Don’t overthink your first day. You did great earlier, remember?”“Thanks, Nico.”Inabot niya sa akin ang isang cup.“Peace offering. Since officially part ka na ng team, libre kita.”Napatawa ako. “Wow, generous!”“Enjoy it while it lasts. Buka

Luna’s POV“Luna, that photo isn’t what you think.”Nakatitig lang ako kay Nico, mahigpit ang hawak sa sarili kong cellphone.“Then tell me what it is.”Sandali niyang sinulyapan ang screen. Walang kawala—malinaw sa litrato na may hawak siyang folder na may nakasulat na PROJECT L.“Pumunta ako sa records room kagabi,” pag-amin niya.“So the photo is real?”“Yes.”“Then why were you there, Nico?”Bumuntong-hininga siya nang malalim, bakas ang pagod bago sumagot. “May nag-text sa akin. Sinabing may tinatagong impormasyon tungkol sa pagkaka-hire sa ’yo sa archives.”Nanlamig ang buong katawan ko. “An anonymous message?”Tumango siya at iniharap sa akin ang screen ng phone niya.UNKNOWN: The answers are in the records room. Shelf B-12.Parehong-pareho sa format at tono ng text na natanggap ko kanina.“Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?” matigas kong tanong.“Akala ko kasi prank lang,” paliwanag niya, bahagyang nanginginig ang boses. “Pero nang makita ko ang pangalan mo sa folder, I panic