LOGINตอนพิเศษ 2 ครอบครัวที่อบอุ่นถึงกำหนดวันที่จะต้องเดินทางเอาสินค้าไปเสนอที่ร้านค้าใหญ่ในต่างแคว้นหลิน หลินจือเสี้ยวเตรียมตัวจะออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี รถม้าคันใหญ่จอดรออยู่หน้าจวนแม่ทัพอย่างพร้อมสรรพ หีบสัมภาระถูกขนขึ้นไปจนเต็มคันรถ ทั้งเสื้อผ้า หนังสือการค้า และตัวอย่างสินค้า ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบตามนิสัยของนาง ที่ไม่เคยปล่อยให้รายละเอียดใดตกหล่น“ตรวจดูอีกครั้ง อย่าให้มีอะไรขาดตก” หลินจือเสี้ยวเอ่ยกับสาวใช้ที่จะติดตามไปด้วย น้ำเสียงนางราบเรียบ แต่แฝงด้วยความจริงจัง“เจ้าค่ะฮูหยิน” สาวใช้ก้มหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะทำการตรวจดูอีกครั้งหลินจือเสี้ยวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวขึ้นบันไดรถม้า แต่เพียงก้าวแรกที่เหยียบขึ้นไป โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ร่างกายเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก“ฮูหยิน!” เสียงร้องอย่างตื่นตกใจดังขึ้นรอบด้านนางรู้สึกเพียงว่าร่างของตนเองเอนลง ก่อนที่สติจะดับวูบไปเมื่อหลินจือเสี้ยวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่คุ้นเคย กลิ่นยาสมุนไพรลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ แสงที่ลอดผ่านผ้าม่านมา ส่องสว่างให้เห็นใบห
ตอนพิเศษ 1 ร้านค้าของฮูหยินท่านแม่ทัพในช่วงเวลาเดียวกัน หลินจือเสี้ยวเองก็ไม่ได้เลือกใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่เพียงในจวนแม่ทัพเท่านั้น หากแต่นางเริ่มต้นเส้นทางของตนเองอย่างจริงจังเช่นกัน สิ่งแรกที่นางสังเกตเห็นตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งทะลุมิติมา นั่นคือเครื่องสำอางและเครื่องประทินผิว ซึ่งในยุคนี้ยังห่างไกลจากคำว่ามีคุณภาพอยู่มาก ทั้งหยาบ ทั้งไม่สะอาด และบางชนิดยังใช้แล้ว ทำให้ผิวเกิดผดผื่นและสิวเสียด้วยซ้ำความรู้จากโลกเดิมของนาง ที่เคยศึกษาเรื่องวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าในยุคนี้อย่างคาดไม่ถึง“น้ำมันทาผิวเช่นนี้ หากใช้ไปนาน ๆ ผิวต้องเสียแน่ แทนที่จะได้บำรุง กลับกลายเป็นว่าผิวถูกทำลาย” นางเคยบอกกับหยางตงจือ ในขณะหยิบแป้งผงหยาบขึ้นมาดู “เนื้อแป้งทั้งหยาบ ทั้งมีสิ่งเจือปน ไม่มีการกรองให้ดีเลย” นางยังบ่นไม่หยุดหยางตงจือฟังแล้วก็เพียงยิ้ม แล้วเอ่ยถามออกไป “เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไรเล่า นี่คือน้ำมันทาผิวและแป้งที่ดีที่สุดแล้วนะ”“ข้าจะทำของที่ดีกว่านี้ออกมาใช้เองเจ้าคะ” นางเงยหน้ามองเขาดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่นคำกล่าวนั้นไม่ได้เป็นเพียงลมปาก เพราะหลังจากนั้นไม
บทส่งท้าย บุตรชายของเรา (จบ)เพียงสองเดือนหลังจากพิธีแต่งงานผ่านพ้นไป ความสงบสุขที่เพิ่งตั้งหลักในจวนแม่ทัพ ก็ถูกสั่นคลอนด้วยข่าวด่วนจากชายแดน กองทัพของแคว้นข้างเคียงเคลื่อนไหวผิดปกติ เกิดการปะทะกันประปราย จากนั้นในเวลาไม่นาน ก็ลุกลามเป็นความไม่สงบที่ยากจะควบคุมในห้องโถงใหญ่จวนแม่ทัพหยางตงจือยืนฟังรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง แผนที่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะยาว เส้นทางการเคลื่อนทัพถูกขีดเขียนไว้ชัดเจน บรรยากาศหนักอึ้งด้วยกลิ่นอายของสงครามที่ใกล้เข้ามาเขาไม่มีทางเลือก การนำทัพออกไปครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการปราบปรามเล็กน้อย แต่เป็นศึกที่อาจยืดเยื้อยาวนานก่อนออกเดินทาง หยางตงจือมาหาหลินจือเสี้ยวที่เรือน นางยืนอยู่ใต้ชายคา สีหน้าเรียบสงบ แต่แววตากลับซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด“ครั้งนี้ข้าคงต้องไปนาน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหลินจือเสี้ยวพยักหน้าและตอบกลับเบา ๆ “ข้ารู้เจ้าค่ะ”สายลมพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง ความเงียบช่วงสั้น ๆ กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำกล่าวลาใด ๆ“เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี” เขากล่าวเสียงต่ำด้วยความเป็นห่วง“ท่านก็เช่นกัน” หลินจือเสี้ยวกล่าวพลางมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงเช่
ตอนที่ 48 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนปลาย)“อ่าร์สสส ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวร้องลั่นแล้วก็ปล่อยน้ำออกมาจากร่องรัก น้ำรักไหลอาบลงมาจนเปียกคนใต้ร่างหยางตงจือยกยิ้มออกมาเมื่อรู้ได้ว่าเมียรักไปฝั่งฝันแล้ว เขาหยุดนิ่งลงและโอบกอดนางไว้ มือหนาลูบหลังนางเบา ๆ“เจ้ามีความสุขหรือไม่” หยางตงจือกระซิบถามคนที่อยู่ในอ้อมแขน“เจ้าค่ะ ข้ามีความสุขยิ่งนัก” นางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระเส่าเพราะเหนื่อยอ่อน“เช่นนั้นข้าจะมอบความสุขให้เจ้าอีก ข้าจะมอบให้เจ้าทุกวันคืน ข้าอยากมีลูกกับเจ้า” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบา ๆจากนั้นเขาก็โยกตัวนางที่นั่งคร่อมเขาอยู่ให้หงายหลังลงไปนอนที่เตียงทั้ง ๆ ที่มังกรร้ายยังอยู่ในร่องรัก โดยเขาเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมนางไว้ขาของนางข้างหนึ่งถูกจับพาดไว้ที่ข้างคอของเขา อีกข้างถูกฉีกออกไปให้กว้างขึ้น จากนั้นสะโพกหนาก็อัดกระแทกมังกรร้ายใส่ร่องรักอย่างหนักหน่วงรุนแรง จนตัวเองกระเพื่อมขึ้นลง“อ่าร์ส เสียวมาก แน่นดีที่สุด” หยางตงจือจับขาที่พาดคอตัวเองไว้แล้วกระแทกมังกรใส่ร่องรักอย่างมัวเมาก็ถึงกับครางออกมาอย่างเสียวซ่าน“กรี๊ดดด ท่านพี่ ..ข้า..” หลินจือเสี้ยวครางออกมาเสียงหลง เมื่อจังหวะรัก
ตอนที่ 47 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนต้น)จากนั้นหยางตงจือก็ช้อนอุ้มนางไปที่เตียง แม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ บรรจงจูบเจ้าสาวแสนสวยของเขา มือหนาดึงเนื้อผ้าของนางออกจนร่างเปลือยเปล่า นางเองก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกจากร่างเช่นกัน มือน้อยๆ เลื่อนลงไปจับมังกรของเขารูดขึ้นรูดลง จนมันแข็งเป็นลำขึ้นมา“เจ้าซุกซนเกินไปแล้วนะ” เขาพูดอย่างหยอกเย้า แล้วดึงกางเกงออกจากร่าง ปลดปล่อยมังกรร้ายออกมาสู่โลก“ก็เป็นท่านพี่ที่สั่งสอน” นางเองก็ตอบกลับพร้อมกับยิ้มยั่วยวนให้กับเขา หนึ่งเดือนที่มาอยู่ในจวนแห่งนี้ เขาสอนเธอให้รู้จักบทรักทุกค่ำคืน กว่าจะได้นอนก็เกือบจะรุ่งสาง“เช่นนั้นเจ้าแสดงฝีมือให้ข้าดูหน่อยเถิดว่า เจ้าเรียนรู้ได้ดีเพียงใด” เขาเองก็ตอบกลับอย่างหยอกล้อไม่ต่างกันจากนั้นเขาก็ขยับลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง แล้วกางขาออกกว้าง โดยดึงร่างบางที่เปลือยเปล่าให้มานั่งคุกเข่าที่กลางหว่างขาหลินจือเสี้ยวมองมังกรร้ายที่เขากำลังชักรูดอยู่แล้วกลืนน้ำลายลงคอ นางมาจากโลกปัจจุบันที่เรื่องแบบนี้เห็นได้ไม่ยาก แต่พอเจอของจริงก็หวาดหวั่นไม่น้อย‘เอาวะ ไม่มีใครตายเพราะอมของสามีหรอก หากจะทำให้เขามีข้าเพียงคนเดียว ข้าก็ต้องปรนนิบัติเขาใ
ตอนที่ 46 ข้าอยากอยู่ที่นี่กับท่านตลอดไป (ตอนปลาย)“ในทันทีเช่นนั้นหรือ” เขาทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ“ใช่เจ้าค่ะ และไม่ใช่แค่เสียงนะ แต่ยังสามารถเห็นหน้ากันได้ด้วยเห็นผ่านทางหน้าจอน่ะเจ้าค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นมาและทำท่าเหมือนกำลังใช้สมาร์ทโฟนอยู่ให้อีกฝ่ายดูหยางตงจือถึงกับนิ่งไป ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความทึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างตื่นเต้น “เช่นนั้น หากอยู่ในสนามรบ เราก็สามารถรายงานสถานการณ์ได้ทันทีน่ะสิ”“ใช่เลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องส่งคนวิ่งม้าไปกลับให้เสียเวลา” นางพยักหน้าและยิ้มอย่างเอ็นดู ที่เขาพูดถึงสนามรบอีกแล้ว“ยุคสมัยของเจ้า ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ อย่างพิจารณา แล้วกล่าวอย่างพอใจ“ตอนอยู่ที่นั่นก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกเจ้าค่ะ แต่พอมาที่นี่แล้ว ถึงได้รู้ว่ามันแตกต่างกันมากแค่ไหน” หลินจือเสี้ยวตอบตามความรู้สึก พลางมองไปที่แสงเทียนความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างเบา ๆ ทำให้เปลวเทียนสั่นไหวอีกครั้งหยางตงจือมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่อยู่ในใจมานาน“แล้วเจ้า… อยากกลับไปที่นั่นหรือไม่” น้ำเสียงของเขาสั่นไหวเล็กน้อยในตอนที่เอ่ยถามคำถามนั้นทำ







