บททั้งหมดของ Devil Bad Boy กับดักรักร้ายของนายปีศาจ : บทที่ 11 - บทที่ 20

ฉันนอนดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงมาเป็นชั่วโมงแล้ว หัวสมองเอาแต่คิดเรื่องที่ซีโร่พูด มันรบกวนจิตใจของฉันมากเหลือเกิน เรื่องที่ฉันคิดว่าฉันฝังมันลงไปพร้อมกับอดีต เรื่องที่ฉันเกลียดที่สุดในชีวิต เรื่องที่ฉันไม่ต้องการให้ใครรับรู้ โดยเฉพาะ ‘พ่อกับแม่’เรื่องรูป มันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายฉัน (อีกครั้ง)“เฮ้อ” ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ฉันเอาแต่ถอนหายใจ มันหลับไม่ลงจริงๆ นะ ไม่ว่าจะพลิกซ้ายพลิกขวาฉันก็เอาแต่เครียดเรื่องรูป จนจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย ทำไมฉันจะต้องมาเจอกับเรื่องราวแย่ๆ แบบนี้ด้วย“เฮ้อ” ฉันถอนหายใจอีกครั้ง“มีอะไรหรือเปล่าไอรีน ทำไมเอาแต่ถอนหายใจ”น้ำใสถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักเอาแต่นอนพลิกไปพลิกมาพร้อมกับถอนหายใจไม่ขาดสาย เธออยากจะถามตั้งแต่ตอนทานข้าวแล้ว เพราะเห็นไอรีนทำหน้าไม่สบายใจตลอดเวลา“ที่บริษัทฯ มีอะไรหรือเปล่า เครียดเรื่องอะไรเหรอ”น้ำใสถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องน่าหงุดหงิดใจนิดหน่อยน่ะ เลยเซ็งๆ” ฉันตอบเลี่ยงๆ ขืนบอกความจริงกับน้ำใสว่าฉันเจอซีโร่ มีหวังยัยนี่ต้องเป็นทุกข์มากแน่ๆ ฉันไม่อยากให้เพื่อนต้องมานั่งคิดมากไปกับฉัน มันดูไม่แฟร์กับน้ำใส ยั

ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาจนนับไม่ถ้วน ยิ่งฉันใกล้ที่จะปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนตรงหน้าออกจนหมดมากเท่าไหร่ เลือดในกายของฉันมันก็ยิ่งพลุ่งพล่านมากเท่านั้น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเปรียบเสมือนเป็นเชื้อเพลิงชั้นเยี่ยมที่พล่าผลาญสติและความยับยั้งชั่งใจของฉันให้แตกกระเจิง“นายทำให้ฉันเป็นแบบนี้ นายต้องช่วยฉันนะซีโร่ ฉัน… ฉันต้องการ…” น้ำเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความต้องการในตัวฉันมีมากเหลือเกินตอนนี้“เธอต้องการอะไร” แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าร่างบางหมายถึงเรื่องอะไร แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจใบหน้าหวานมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม“ฉัน” ฉันค่อยๆ ไล้มือไปตามแผงอกกำยำของเขาเบาๆ“ต้องการนายเท่านั้น” ฤทธิ์ของยามันทำให้ฉันกล้าพูด กล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะกล้าฉันกำลังไม่เป็นตัวเอง ตอนนี้ฉันเหมือนผู้หญิงไร้ยางอายคนหนึ่งที่เรียกร้องหาความต้องการจากผู้ชาย“ถ้าเธอต้องการ” ซีโร่เว้นคำพูด กระตุกยิ้มที่มุมปาก “ฉันก็จะให้” ร่างสูงถอยห่างออกมาจากร่างน้อยแสนเย้ายวน สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะพูดในสิ่งที่สร้างความไม่เข้าใจให้กับหญิงสาว“แต่ไม่ใช่

“ไม่ใช่นะไอรีน ไม่ใช่” ซีโร่รีบปฎิเสธ “ฉันแค่ต้องการขู่เธอ ฉันไม่เคยคิดอยากให้ใครมาทำอะไรเธอ เธอก็เห็นนี่ ว่าฉันยิงพวกมันทุกคนที่บังอาจเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวเธอ”นี่คือซีโร่ที่ฉันรู้จักจริงๆ เหรอ ทำไมเขาถึงดูห่วงใยฉัน ดูต้องการที่จะปกป้องฉัน“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!” ฉันส่ายหน้าไม่อยากรับฟังอะไรทั้งสิ้น พยายามที่จะตะเกือกตะกายลงจากเตียงกว้าง แต่ก็ช้าไปกว่ามือหนาที่รีบพุ่งตัวเข้ามาเกี่ยวรัดร่างของฉันเอาไว้“เธอจะไปไหน”“ฉันจะกลับบ้าน ปล่อยฉันนะ ปล่อย!” ฉันดิ้นไปมาในอ้อมกอดของเขา ยิ่งฉันดิ้น เขาก็ยิ่งรัด“เธอจะกลับไปในสภาพแบบนี้น่ะเหรอ คิดบ้างสิ!”“ทำไมฉันต้องคิดอะไรด้วย จะสภาพนี้หรือสภาพไหนร่างกายของฉันมันก็สกปรกอยู่ดี ทั้งนายและลูกน้องของนายเห็นอะไรต่อมิอะไรไปหมดแล้ว โดยเฉพาะพวกลูกน้องของนาย ไอ้พวกนั้นมันพากันลูบไล้เรือนร่างของฉัน”พอพูดถึงตรงนี้น้ำตาของฉันก็ไหลพรากลงอีกครั้ง“ไอรีน”“นายรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่พวกมันสัมผัสร่างกายฉัน ฉันรังเกียจและขยะแขยงจนแทบขาดใจ! นายรู้ไหม รู้บ้างไหม!”ฉันทุบตีไปตามตัวของซีโร่ ร่างสูงนั่งนิ่งปล่อยให้มือน้อยทั้งทุบและจิกข่วนตามต้องการ

[บันทึกพิเศษ: ซีโร่]“อ๊า” เสียงเข้มคำรามลั่นห้องน้ำหลังจากที่มือหนาได้ทำการปลดปล่อยอารมณ์ดิบภายใน ร่างสูงใหญ่บึกบึนยกแขนแกร่งยันกระจกบานใสเอาไว้ ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นเมื่อความเสียวซ่านเข้าเกาะกุม ให้ตายเหอะ! คนอย่างเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยต้องช่วยตัวเองเลยสักครั้ง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาถ้าหากว่าผมต้องการ ก็จะมีสาวสวยระดับดารานางแบบมานอนคอยบนเตียงเสมอ ไม่มีครั้งไหนที่ผมจะรู้สึกอดยากได้เท่าครั้งนี้ผมเปิดฟักบัวจัดการชำระล้างเอาความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย พลันสมองก็เอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง กลิ่นกายของเธอยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจของผม สลัดยังไงก็ไม่หลุด ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าไอรีนจะหอมหวานได้มากถึงเพียงนี้ผมเปิดประตูออกจากห้องน้ำก็เจอร่างน้อยกำลังพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง ร่างขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยสัมผัสอันเกิดจากน้ำมือของผม ผมยิ้มยกที่มุมปาก ไม่รู้ว่าทำไม… แต่ทันทีที่เห็นร่องรอยเหล่านั้นความภาคภูมิใจก็บังเกิดขึ้นกับตัวเอง“ค่อยๆ ลุกสิ” ผมเดินเข้าหาร่างบาง ไอรีนรีบขยับตัวหนีทันที และนั่นก็ทำให้ผมรู

“ช่วยได้! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!” เมื่อปากอวบอิ่มเป็นอิสระ ฉันก็ไม่รอช้ารีบร้องขอความช่วยเหลือในทันที“ช่วยด้วย! ฉันถูกขังอยู่ในนี้ ใครก็ได้ช่วยที!”ฉันยังคงแหกปากร้องอย่างต่อเนื่องเมื่อไร้วี่แววของการช่วยเหลือ สองมือก็พยายามแกะปมที่ร่างสูงมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา ให้ตายเหอะ นี่เขามัดเงื่อนตายหรือไงกัน ทำไมมันถึงได้หลุดยากหลุดเย็นแบบนี้แต่บนความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ไม่น้อย ที่งานนี้ซีโร่สะเพร่ามัดปากของฉันไม่แน่นพอ ฉันจึงใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีในการแนบใบหน้าถูไถไปกับหัวเตียง จนเนกไทที่เขาใช้เป็นเครื่องพันธนการริมฝีปากของฉันหลุดร่วงตกมาอยู่ที่ลำคอ“ช่วยฉันด้วย! ฉันถูกขังอยู่ในห้องนี้ มาช่วยฉันออกไปที ช่วยดะ” ประตูห้องเปิดออกอย่างแรง และดูเหมือนว่ากลอนมันกำลังทำท่าจะพัง“คุณ/คุณ!” สองเสียงประสานขึ้นพร้อมกัน ร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันไม่ใช่ใครที่ไหน หากเป็นคนที่ฉันเคยเจอกับเขาในครั้งแรกที่บริษัท ตอนที่ฉันต้องการจะเข้าพบนายซันนี่เขาเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่? และเป็นอะไรกับซีโร่? “คุณ… ทำไมคุณถึง” ฉันค้างคำพูดเอาไว้อยู่แค่นั้น“มาเที่ยวพังประตูห้องคนอื่นแบบนี้มันไม่มากไปหน่อ