All Chapters of 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Chapter 51 - Chapter 60

กิจวัตรประจำวันก่อนที่จะขับรถออกไปทำงานของหมื่นนทีคือการส่งข้อความบอกใครบางคนแม้เธอคนนั้นจะไม่เคยเปิดมันอ่านเลยสักครั้ง แต่เขาก็ยังคงทำมันมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ข้าวของเครื่องใช้ไม่ว่าจะส่งอะไรไปก็ลงไปอยู่ที่ถังขยะหน้าบ้านจนหมด แต่เขาก็ไม่เคยท้อ แหวนแต่งงานที่ไม่เคยคิดจะสวมใส่แต่ทุกวันนี้มันคืออวัยวะที่ 33 ของไปซะแล้ว ลืมมือถือลืมได้แต่ลืมแหวนแต่งงานไม่ได้ เขายังคงทำอยู่แบบนี้ ในวันหยุดเขามักจะมานั่งที่เก้าอี้ใต้ร่มไม้ที่ติดกับรั้วบ้านของพิงชล คอยเงี่ยหูฟังว่าคนอีกฝั่งกำแพงพูดหรือทำอะไร บางครั้งก็ได้ยิน บางครั้งก็ไม่ได้ยิน บางครั้งก็มีเสียงพูดคุย บางทีก็ได้ยินเสียงหัวเราะ เขามักจะแอบมองพิงชลในมุมต่าง ๆ ที่เจ้าตัวไม่รู้ ได้แต่แอบมองและแอบยิ้มอยู่ไกล ๆ บางครั้งก็เอาโทรศัพท์มาแอบถ่ายรูปคุณแม่ตัวกลมเอาไว้บ้างในบางครั้งที่พิงชลไปหาหมอ เขาก็จะแอบขับรถตามไปเงียบ ๆ นั่งมองไกล ๆ ระหว่างรอเข้าตรวจ แอบถามพยาบาลบ้างเป็นบางครั้ง พยาบาลก็ไม่ได้อยากจะตอบเพราะเป็นความข้อมูลของคนไข้ ก็จำเป็นต้องบอกว่าตัวเองทำเมียโกรธกำลังตามง้อ แต่ก็ได้ข้อมูลมาเพียงน้อยนิด ---แข็งแรงดีทั้งคุณแม่คุณลูกค่ะ--- เพียง

วันนี้ทั้งสองบ้านดูจะคึกคักมาเป็นพิเศษ เมื่อถึงกำหนดที่หมอนัดผ่าคลอดของพิงชล โดยเฉพาะหมื่นนทีที่วันนี้ไม่ได้ตรงกับวันพักแต่ก็ขอลามาเฝ้าหน้าห้องคลอด หมื่นนทียืนรอหน้าห้องคลอดตั้งแต่พิงชลถูกพาตัวเข้าไปด้านใน ทั้งตื่นเต้นและห่วงใยคนด้านในอีกไม่นานเขาก็จะได้เจอหน้าเจ้าตัวเล็กที่เขาเฝ้ารอมาหลายเดือน "ตาทีนั่งก่อนแม่ตาลาย"พิมพ์พรเอ่ยปรามคนที่เอาแต่เดินไปมาไม่หยุด ทำเอาทุกคนต่างตาลายเพราะเจ้าตัว "แม่พิงกับลูกจะปลอดภัยไหม...ทีเป็นห่วงจัง""ปลอดภัยสิ นั่งลงก่อนทุกคนเขาตาลายหมดแล้ว"ชายหนุ่มยอมนั่งลงแต่ผ่านไปเพียงครู่ก็ลุกขึ้นมาเดินไปมาราวกับหนูติดจั่นเช่นเดิม เวลาผ่านไปนานพอสมควร ประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออก "ญาติคุณพิงชลค่ะ""ครับ ผมเป็นสามี""ขอโทษนะคะ ในประวัติคนไข้แจ้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว...เอ่อ คุณ"พยาบาลสาวทำหน้าฉงน เพราะข้อมูลคนไข้และการตัดสินใจของญาติเป็นสิ่งสำคัญ "เขาเป็นสามีจริง ๆ ค่ะ เกิดอะไรขึ้นกับลูกของฉันคะ?"นิศาเป็นผู้ยืนยันให้อีกคน "คือคนไข้มีภาวะตกเลือดขั้นรุนแรงเสียเลือดมากเราต้องการเลือดด่วน"ทุกคนตัวชากับสิ่งที่ได้ยิน ภาวะอันตรายหลังคลอด หมื่นนทีรู้สึกราวกับหูดับไป

6 เดือนต่อมา....เป็นวันที่หมื่นนทีกลับมาที่บ้านครั้งแรกในรอบหกเดือนนับตั้งแต่วันที่ก้าวออกจากโรงพยาบาล แม้จะกลับมาเขาก็ไม่ออกไปพบใคร และไม่ให้ใครพูดว่าเขานั้นกลับมาแล้ว"จะแอบมองอีกนานไหม"ธงรบเอ่ยถามลูกชายที่ยืนหลบมุมอยู่หลังผ้าม่านหน้าต่าง เพื่อแอบดูใครบางคนที่กำลังอุ้มเด็กชายตัวกลมออกมาเดินเล่นในยามสายเพื่อให้ลูกได้โดนแดดบ้าง "ถ้าเขารู้ว่าทีกลับมา เขาคงขังตัวเองอยู่ในบ้านแน่ ๆ....ทีขังตัวเองดีกว่า""มีความสุขเหรอ""ทรมานมากครับ อยู่ใกล้แค่นี้แต่คว้าเอาไว้ไม่ได้เลย"ธงรบพิจารณาลูกชายคนเล็กอีกครั้ง การกลับมาครั้งนี้ดูเหมือนว่าหมื่นนทีจะโตขึ้นและมีเหตุผลมากกว่าแต่ก่อน ทว่าแววตาที่เคยสดใสตอนนี้หม่นหมองราวกับเป็นคนละคน "เจ้าธาราเลี้ยงง่ายมาก ไม่งอแงเลยอุ้มไปไหนก็ไป""ชื่ออะไรนะครับ""อ้าว ไหนว่าแม่แกบอกว่าแกไปแจ้งเกิดเอง ตั้งชื่อลูกเองเสร็จสรรพ""ครับ ธารธารา....ทีคิดว่าพิงจะเปลี่ยน แล้วนามสกุลล่ะครับ""เห็นว่าเปลี่ยนตอนนี้คงยุ่ง เลยจำใจให้ใช้นามสกุลพ่อมันไปก่อน อุตส่าห์ยัดเยียดให้เขา"ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าวิศวกรหนุ่มในรอบหลายเดือน ธารธารา เกียรติวรดล ลูกชายของเขา "พ่อได้อุ้มเข

แง้~~~อีกฝั่งของกำแพงรั้วที่กั้นกลางระหว่างบ้านทั้งสองหลังที่เคยเกี่ยวดองเป็นญาติสนิท มีใครคนหนึ่งกำลังตั้งใจฟังเสียงของเด็กชายร้องไห้จ้า "เป็นอะไรรึเปล่า ธาราไม่เคยร้องนานขนาดนี้ ขนาดฝนตกยังได้ยินเสียง"หมื่นนทีชะเง้อคอมองจากภายในบ้าน พยายามมองหาคนอีกฝั่งแต่ก็ไม่พบใคร เขาอยากจะปีนข้ามรั้วไปให้รู้แล้วรู้รอด ห่วงทั้งแม่ห่วงทั้งลูกแต่มาคิดอีกที เขาเองได้รับปากไว้หากพิงชลยอมฟื้นลืมตาขึ้นมา เขาจะไม่ไปให้อีกฝ่ายต้องลำบากใจอีก "ธารา พ่อจะทำยังไงดี"หากเขาผิดคำพูดพิงชลจะเกลียดเขามากกว่าเดิมหรือเปล่า พิงชลคงไม่อยากมองหน้าคนแย่ ๆ แบบเขา และคงไม่อยากให้ลูกรับรู้ว่ามีพ่อที่แย่ขนาดไหน ความคิดในใจของหมื่นนทีสับสนปนเปยิ่งกว่าสายไฟบนเสาสูง ยุ่งเหยิงว้าวุ่นไม่อาจสงบ "ปกติพิงก็เกลียดพี่อยู่แล้ว เกลียดเพิ่มอีกนิดจะเป็นไร.....คงไม่เจ็บไปกว่านี้แล้วมั้ง"เขาแค่นหัวเราะออกมากอย่างนึกสมเพชตัวเอง เมื่อก่อนนี้รังเกียจยัยโอ่งข้างบ้านยังกับอะไร ไม่เคยจะแยแสสักครั้ง แต่วันนี้กลับมีชีวิตอยู่เพียงร่างที่ไร้หัวใจ เพราะความรักของเขาที่มี มันถูกกระชากออกไปพร้อมเอกสารใบหย่าแผ่นนั้น และเป็นเขาเองที่เป็นคนเริ่มต้นท

พิงชลเบี่ยงตัวหันหลังให้เขา ในขณะที่หมื่นนทีต้องก้าวถอยหลังออกไปยืนมองพิงชลให้นมลูกด้วยสีหน้าที่เหนื่อยอ่อน เขากลืนน้ำลายลงคอเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ใครได้เห็นด้วยโรงพยาบาลที่หมื่นนทีพามาเป็นโรงพยาบาลเอกชนจึงไม่ได้ใช้เวลานานเท่าโรงพยาบาลรัฐที่มีบุคลากรทางการแพทย์จำกัด เด็กชายยังคงโยเยเป็นระยะ แม้จะไม่ได้ร้องไห้จ้าเหมือนก่อนที่จะมาโรงพยาบาล ธารธาราท้องอืดและมีไข้แต่ด้วยทั้งคู่ต่างเป็นพ่อแม่มือใหม่จึงไม่มีใครรู้ว่าควรทำอย่างไร "รอตรงนี้นะ พี่ไปจ่ายเงินแล้วจะรับยาให้"พิงชลทำท่าจะหยิบเงินยื่นให้อีกฝ่ายเพราะไม่อยากติดค้าง แต่หมื่นนทีก็รีบบ่ายเบี่ยงเดินจากไปในทันที พิงชลเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อปากต่อคำจึงปล่อยเขาไป เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที พิงชลที่เผลอหลับก็ต้องสะดุ้งตัวเมื่อรู้สึกว่ามีคนมาสัมผัสที่ไหล่ของตน แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นแม่แม้จะเผลอหลับแต่กลับกอดลูกเอาไว้แน่น "พิงกลับบ้านกันเถอะ"หมื่นนทีทำท่าจะยื่นมือมาช่วยอุ้มธารธาราก็ต้องหน้าถอดสีในทันที เมื่อพิงชนเบี่ยงตัวหลบและเดินเลี่ยงไป แม้แต่กระเป๋าผ้าอ้อมขวดนมลูกพิงชลก็ไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องหมื่นนทีตั้งใจพาสอ