All Chapters of 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Chapter 41 - Chapter 50

"อื้ม" นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แม้จะรู้อยู่เต็มอกแต่ก็ไม่อยากให้ลูกชายอยู่ในสภาพนี้ต่อได้อีก ทั้งหากหลานมีพร้อมทั้งพ่อและแม่คงดีกว่า แต่ถึงอย่างนั้นหากถึงที่สุดแล้วพิงชลจะไม่ยอมให้อภัย เธอก็ไม่อาจจะบังคับและเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่าย แต่ขอให้หมื่นนทีได้ลองพยายามทำอะไรเพื่ออีกฝ่ายดูบ้างสักครั้ง"พิง พิงอยู่ไหน.....พิงกลับมาแล้วเหรอ""ใช่"หมื่นนทีหัวใจพองโตด้วยความดีใจ นี่เป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีก็ว่าได้ ในที่สุดพิงชลก็กลับมาพิงชลรักเขามาก ทั้งยังมีลูกของเขาในท้องแน่นอนพิงชลรักพ่อของลูกมากขนาดนี้เธอต้องหายงอนเขาแล้วแน่นอน"ที ตาทีแกจะไปไหน"หมื่นนทีวิ่งตัวปลิวออกจากบ้านหัวใจที่ห่อเหี่ยวราวกับลิงโลด หันกลับมาตอบมารดาด้วยรอยยิ้มกว้าง"ไปรับลูกกับเมียกลับบ้าน""ดะ เดี๋ยว"พิมพ์พรจะเอ่ยห้ามก็ไม่ทัน เมื่อลูกขายของเธอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว อ้อมรั้วไปยังบ้านข้าง ๆ "พิง"น้ำเสียงของคนที่คุ้นเคยทำให้คนฟังต้องใจสั่น พิงชลจำเสียงของเขาได้เป็นอย่างดี น้ำเสียงนี้กำลังสั่นคลอนหัวใจของพิงชลให้สั่นไหว ถึงไม่อยากจะพบเจอแต่ก็คงไม่อาจเลี่ยง ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เรียกพลังความมั่นใจให้กับตนเอง"สวัส

แข้งขาไร้เรี่ยวแรงทรุดลงคุกเขาต่อหน้าอดีตแม่ยาย พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษซ้ำไปมา ด้านนิศาเองก็ใจแข็งไม่ต่างจากพิงชล เธอเลี้ยงลูกมาเพียงลำพังตั้งแต่สามีจากไป ความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวในความอ่อนโยนเธอคือผู้ถ่ายทอดให้พิงชล นิศาเดินกลับเข้าบ้านไป พร้อมล็อกประตูลงกลอนแน่นหนา สองแม่ลูกแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้อนรับเขาอีกต่อไปหมื่นนทีที่นั่งอยู่ตรงขั้นบันไดเตี้ย ๆ หน้าบ้านก็ลุกพรวดขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตู นิศาเดินออกมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ยื่นส่งให้หมื่นนที "เงินสินสอดพิงสองล้าน และค่าใช้จ่ายที่ทีโอนมา พิงยังยืนยันจะคืนให้และไม่เคยแตะต้องมันสักบาท นับดูก่อนก็ได้""ผมไม่รับคืนได้ไหมครับ ผมรู้ว่ามันชดเชยอะไรไม่ได้ แต่อยากให้พิงเก็บไว้ให้ลูกก็ยังดี""อย่าทำให้พิงลำบากใจไปกว่านี้เลยที คิดซะว่าสงสารน้อง เมตตาน้องเป็นครั้งสุดท้าย ทีรับของกลับไปเถอะ"หมื่นนทีจำใจรับถุงนั้นไว้และออกมาจากบ้านของพิงชล เขาเดินกลับบ้านมาในสภาพที่แตกต่างจากขาไปโดยสิ้นเชิง หมื่นนทีทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างในห้องนอน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจกลั้น เป็นเขาเองที่ทำทุกอย่างพังไปหมด ---ทั้งลูกทั้งเมีย---เขาช่างน่ารังเก

ยิ่งกว่าสิ่งล้ำค่า หมื่นนทีที่กำลังจะขึ้นรถเพื่อไปสนามบิน เขาหันไปมองบ้านข้าง ๆ ที่ยังคงเงียบสนิท หมื่นนทีฉีกยิ้มกว้างเขาเห็นใครบางคนนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง เขาสาวเท้าเข้าไปที่ข้างรั้วคิดอยากพูดคุยก่อนที่จะกลับไปทำงาน ซึ่งใช้เวลาอีกถึงสามเดือนกว่าเขาจะได้กลับมา ด้านพิงชลที่เงยหน้าขึ้นมาพบกับหมื่นนทีที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เธอยื่นมือไปรูดม่านหน้าต่างปิดในทันที ทำให้คนที่กำลังเข้ามาใกล้ต้องหยุดชะงักรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อกขึ้นมาเสียอย่างนั้นหมื่นนทีลังเลใจอยู่ชั่วครู่ เขาควรหยุดตรงนี้หรือถอยหลังกลับไปอยู่ที่เดิม ใบหน้าคมก้มลงมองที่ปลายเท้าตัวเอง จับจ้องที่รองเท้าผ้าใบที่ใส่อยู่ด้วยความคิดหลากหลาย สูดลมหายใจแล้วเดินเข้าไปประชิดรั้วอยากจะตะโกนบอกลาคนที่อยู่หลังม่านนั้น"ทำอะไรเหรอที"นิศาเดินเข้ามาตรงที่หมืนนทียืนอยู่ ทั้งสองห่างกันเพียงรั้วกั้น เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยท่าทางอ่อนน้อม แทบไม่เหลือเค้าคนที่เคยอวดดีถือดีเลยสักนิด "ผมมาลาครับ จะกลับไปใต้ไปทำงาน....เอ่อ พิงกับลูก..."เขาอึกอักด้วยความละอายใจในสิ่งที่ตนเองได้เคยกระทำไว้ กว่าจะรู้ตัวอะไร ๆ มันก็สายเกินเยียวยา"สบายดี ถ้าจะไปแล้วก็เด

ด้านพิงชลที่ได้รับข้อความจากหมื่นนทีทุกวัน แต่ก็ไม่เคยได้เปิดอ่านสักครั้ง เขาปล่อยให้ข้อความขึ้นเตือนอยู่อย่างนั้นจนหน้าจอปรากฏ 999+ แล้วก็กดลบโดยที่ไม่คิดจะเปิดดูอายุครรภ์เกือบ 6 เดือนด้วยขนาดของท้องที่เริ่มโตขึ้น ทำให้การขยับร่างกายไม่ได้คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อน ไม่ว่าจะลุกจะเดินก็ต้องระมัดระวังไปเสียหมด เธอลูบท้องเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงการขยับตัวของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใน "ดิ้นเก่งจัง...คุณหมอนัดครั้งหน้าก็จะได้รู้แล้วนะว่าหนูเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"พิงชลไม่ได้ติดใจอะไรไม่ว่าจะเกิดเป็นหญิงหรือชายเธอก็รักและต้องการลูกเสมอ ชีวิตของพิงชลในตอนนี้ถือว่าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ไม่ได้เศร้าโศกอย่างที่ใครหลายคนกลัว เธอมีชีวิตของตัวเองและมีลูกเป็นจุดยึดเหนี่ยวของจิตใจ แม้บางครั้งอาจจะนึกถึงพ่อของลูกขึ้นมาบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้พิงชลนั้นต้องทุกตัวเหมือนที่เคยผ่านมา"พิง""คุณแม่เข้ามาก่อนสิครับ"ประตูรั้วที่เคยล็อกปิด ถ้าว่ามันกลับเปิดกว้างตั้งแต่ใครบางคนกลับไปทำงาน หรือจะพูดให้ถูกคือล็อกไว้แค่ตอนที่หมื่นนทีกลับมาก็เท่านั้น"มะรืนไปหาหมอใช่ไหม...เดี๋ยวแม่ให้คนขับรถพาไปนะ""ครับ...ขอบคุณคุณแม่มาก"

"คิดถึง คิดถึงมาก" หมื่นนทีพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น แต่เหมือนว่าความพยายามของเขาจะไม่เป็นผลเอาเสียเลย "ปล่อย" พิงชลดันร่างสูงออกห่างตัวเอง ทำท่าจะเดินหลบเข้าบ้านแต่ถูกมือใหญ่คว้าข้อมือเอาไว้ "พี่ขอคุยด้วยได้ไหม""ปล่อยผม""ขอพี่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ไหม"ร่างสูงกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคออย่างยากลำบาก"ไม่ต้องให้อภัยพี่ก็ได้ เกลียดพี่ก็ได้แต่ขอพี่ได้ดูแลพิงกับลูกบ้างได้ไหม""ไม่ได้"ราวสายฟ้าฟาดลงกลางใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของหมื่นนทีเจ็บเหมือนโดนมีดกรีดแล้วเอาเกลือทา เจ็บเหมือนจะตายเป็นแบบนี้ "พี่ย้ายกลับมาที่สำนักงานใหญ่ชั่วคราว ต่อไปพิงไปหาหมอพี่พาไปนะ""ไม่ต้อง""พิงอยากกินอะไรไหม ขนมที่พิงชอบไง""ผมชอบอะไรเหรอ?""เอ่อ...."นั่นสิอะไรคือสิ่งที่พิงชลชอบ อะไรคือสิ่งที่พิงชลไม่ชอบเขาตอบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แม้แต่วันเกิดพิงชลเขาก็ไม่รู้ "ตอบได้ไหมล่ะครับ""พี่....เอ่อ""ไม่ได้...ตอบไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรมาพูดว่าคิดถึงผม คิดถึงลูก คุณผูกพันกับลูกตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ"คำถามง่าย ๆ ที่เขาตอบไม่ได้"พี่ขอโทษ""ขอโทษ พูดอีกแล้ว พูดคำอื่นไม่เป็นเหรอครับ""พี่ไม่ดีเอง พี่ทำร้ายจิตใจพ