All Chapters of 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Chapter 61 - Chapter 70

ปริ๊นนนนนน เสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้พิงชลวิ่งไปเปิดประตูในทันที เจ้าของบ้านยิ้มกว้างเมื่อผู้มาเยือนก้าวเท้าลงจากรถ "พี่เจ สวัสดีครับนึกว่าจะมาไม่ถูก""ถูกสิ""ไม่เจอตั้งนานยังซนเหมือนเดิมเลยนะเราน่ะ""เข้าบ้านก่อนเถอะครับ""ไป อยากจะอุ้มเจ้าอ้วนแล้ว"เจตรินอดีตเพื่อนร่วมงานของพิงชลที่ไม่ได้พบกันตั้งแต่พิงชลตัดสินใจลาออกในตอนนั้น ปัจจุบันเจตรินได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก จึงต้องการให้พิงชลกลับไปทำงานเหมือนเดิม ทุกอย่างอยู่ในสายตาใครบางคนที่ได้แต่แอบมอง แต่ไม่มีสิทธิ์ใดให้แสดงตัว อยากจะเป็นเจ้าของเขาแต่ก็ไม่กล้าจะเรียกร้อง ทำให้หมิ่นนทีทำได้เพียงมองทุกอย่างด้วยความอดทน"มองไรวะ"หมื่นศิลานั่งลงที่เก้าอี้ พร้อมมองตามน้องชายที่มองไปยังบ้านตรงข้ามด้วยแววตาหม่น "ถ้าพิงเขามีคนใหม่กูจะมีสิทธิ์ไหมวะ"หมื่นนทีส่ายหน้าปฏิเสธเรื่องดื่มสีน้ำตาลทองจากพี่ชาย "อะไรวะ""กูเคยตั้งใจจะไม่ดื่มอีก ตั้งแต่วันที่คิดจะง้อพิงกลับมา มันทำให้กูเมามายมามากพอแล้ว""ก็ดี""ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น คนที่ถูกเมียทิ้งคือกูไม่ใช่มึง""ตอนมึงถูกทิ้งเจ็บมากไหมวะ แรก ๆ คิดว่าอยู่ได้ผ่านไปไม่กี่วันเหมือนจะตายแบบนี

อย่างไรหมื่นนทีก็อยากจะได้ครอบครัวของเขาคืนมา ถึงใครจะมองว่าตัวเองหน้าด้านก็ตามที หมื่นนทีไม่คิดจะสนใจ ใครจะมองว่าเขาหน้าไม่อายที่อยากได้ในสิ่งที่ตนเองเคยทิ้งขว้างกลับมาก็แล้วแต่ ขอแค่ได้ลูกและเมียคืนมา เขาจะยอมเป็นทั้งคนหน้าหนาหน้าด้านและหน้าไม่อาย ดีกว่ายืนมองให้ลูกเรียกคนอื่นว่าพ่อ หรือยอมให้ใครมาพาพิงชลไปจากเขา"เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม"พิงชลกำมือแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่ไม่คิดว่าเขาจะพูดมันออกมาได้เต็มปาก หมื่นนทีกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงพูดคำนี้ออกมา คนอะไรถึงเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ หากพิงชลยอมเริ่มต้นใหม่กับเขาอีกครั้งแล้วครอบครัวเขาฝั่งนั้นจะเป็นอย่างไร พิงชลคงได้เป็นเมียน้อยโดยที่มีพัชชาเป็นเมียหลวงเหมือนที่เขาเคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อน "เลิกพูดอะไรบ้า ๆ ได้แล้ว""พี่พูดจริง ๆ""ถ้าไม่เลิกพูดก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก กลับไปซะ"พิงชลเดินเข้าด้านในบ้านที่ได้ทำข้อตกลงเอาไว้ว่าหมื่นนทีมีสิทธิ์ก้าวข้ามเข้ามา เขาอยู่ได้เพียงด้านนอกห้ามเข้ามาในตัวบ้านเป็นอันขาด "พี่รักพิง"สองเท้าชะงักในทันที ร่างกายพิงชลเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็น ไม่กล้าจะหันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม

"วันนั้นพี่ไปอยู่ไหน" "พี่"หมื่นนทียังไม่ยอมเอ่ยสิ่งใดออกมา จนคนที่ได้ยินเสียงของทั้งคู่ดังไปถึงด้านนอกรู้สึกอึดอัดแทน นึกขัดใจลูกเขยตัวเองว่าทำอะไรชักช้า แต่ก็เข้าใจได้ว่าความผิดที่ผ่านมาทำให้หมื่นนทีละอายเกินจะเรียกร้องอะไรจากพิงชล "ตอบสิว่าพี่อยู่ไหน วันที่พิงคลอดลูกเกือบเอาชีวิตไม่รอดพี่ทำอะไร อยู่ที่ไหน""พี่...คือ พี่" สุดท้ายแล้วแม้ไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่การที่รู้อยู่เต็มอกทำให้นิศาไม่อาจดุดายได้ ทำให้ต้องกลับเข้ามาอยู่ในสถานการณ์ของคนทั้งคู่"ทีเขานอนพักอยู่ในห้องฉุกเฉิน""คุณแม่ครับ"หมื่นนทีอยากจะห้ามไม่ให้นิศาพูดเรื่องวันนั้นออกไป เขาไม่อยากให้พิงชลรู้สึกติดค้าง หรือเห็นแก่เรื่องนี้แล้วยอมให้อภัยตนเอง แต่หมื่นนทีอยากให้พิงชลกลับมาด้วยความเต็มใจและเห็นในความรักที่ตนเองมีต่อเธอและลูก"พอได้แล้ว เคยสงสารลูกไหม หรือเอาแต่ทิฐิตัวเองจนลืมคิดถึงลูก รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้วที่กลับตัว แต่มันยุติธรรมกับพิงเหรอที่ต้องทนทุกข์เข้าใจว่าทีทิ้งเขา แล้วยุติธรรมธาราไหมที่ควรมีครอบคร

สองคนมองสบตากันนิ่ง เต็มไปด้วยคำถามมากมายในใจ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาสองคนมันจะเริ่มต้นใหม่ได้หรือจะเป็นเพียงเส้นขนานกันไปเช่นนี้ เขาทั้งคู่สามารถเป็นครอบครัวให้กันและกันได้หรือจะเป็นเพียงพ่อแม่ที่มีหน้าที่ร่วมกันคือทำทุกอย่างเพื่อลูก แล้วปล่อยให้เวลาดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น ต่างคนต่างเริ่มต้นใหม่แล้วเปิดรับคนอื่นเข้ามา พิงชลและหมื่นนทีไม่อาจคาดเดา "พิงไม่มีอะไรคาใจแล้ว ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางที่ควรจะเป็นเถอะ""พี่พอจะมีโอกาสได้พิงกลับมาหรือเปล่า""การที่พิงให้อภัยพี่ ก็เหมือนพิงได้ปลดล็อกตัวเองจากเรื่องราวที่ผ่านมา แต่มันไม่ได้แปลว่าเราจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้""พี่เข้าใจ.....และพี่จะไม่หยุดพยายาม พี่จะพยายามจนกว่าพิงจะแน่ใจจริง ๆ ว่าไม่ต้องการพี่""เรื่องใบหย่าของเรา""หากวันหนึ่งที่พิงต้องการ พี่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง แต่วันนี้พิงและพี่ยังคงสถานะสามีภรรยากันอยู่"เขาพูดจากใจจริงหากถึงที่สุดแล้วพิงชลไม่กลับมา นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำเพื่อเธอได้ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรเขาก็จะยินดีกับความสุขของพิงชลแ

 หมื่นนทีที่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เขาเดินวนไปเวียนมาจนหมื่นศิลาต้องดึงแขนให้นั่งลง เพราะเกรงว่าพื้นบ้านจะกลายเป็นคลองเสียก่อน"นั่ง!! เดินจนพื้นจะเป็นคลองแล้ว มึงจะเดินทำไม"คนพี่เหล่ตามองอย่างไม่เข้าใจ กลับบ้านมาทีไรก็ต้องพบเจอแต่ความประหลาดของน้องชายที่เพิ่มขึ้นทุกวัน"กูตื่นเต้น พรุ่งนี้พิงจะไปกินข้าวกับกู""มึงไม่เคยมีเมียเหรอ ตื่นเต้นทำไมขนาดนั้น"แม้จะเข้าใจความดีใจนี้ของหมื่นทีแต่ก็อกค่อนแคะไม่ได้ จะไม่ให้หมื่นนทีมีอาการเช่นนี้ได้อย่างไร ก็ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่พิงชลยอมพูดคุยกับน้องชายเขาดี ๆ เพราะทั้งสองคนต่างเห็นแก่ความสุขของลูกเป็นหลัก สิ่งใดมองข้ามได้ก็เลือกที่จะไม่เก็บมาใส่ใจ"มีแต่นี่ครั้งแรก ที่กูพาเขาไปกินข้าวนอกบ้าน แบบว่า.... แบบครอบครัวอ่ะ"ตั้งแต่ที่ได้เปิดใจคุยกันดูเหมือนว่าหมื่นนทีจะมีรอยยิ้มมากขึ้น แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ตกปากรับคำที่จะกลับมา แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสถานะของกันและกัน อาจจะดูคลุมเครือไปในหลายสิ่ง แต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายอะไร"กูจะใส่เสื้อตัวไหนดีวะ มึงว่าสีไหนดีพิงถ