All Chapters of 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อเข้ามาถึงด้านในที่ไม่มีคนอื่น พิงชลบิดข้อมือออกเบา ๆ แล้วเดินห่างไปนั่งที่อื่น ปล่อยให้สองพ่อลูกได้อยู่กันตามลำพังสักพัก ก่อนที่หมื่นนทีจะปล่อยให้ธาราได้ไปอยู่กับแม่เพื่อที่ตนเองจะได้สะสางงานตรงหน้าให้แล้วเสร็จ"ว่าง ๆ เวลาพี่กลับใต้พิงก็เข้ามานั่งดูบัญชีเล่น ๆ ก็ได้นะ "เขาพูดขึ้นลอย ๆ ในขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เอกสารตรงหน้า"จ้างเขาทำก็ไม่ไว้ใจเท่าเราทำเองหรอก ที่นี่มีผู้จัดการอยู่แต่พิงเข้ามาบ่อย ๆ น่าจะดี""ปั๊มใหญ่ขนาดนี้ ทำไมยังกลับไปประจำที่แท่น"พิงชลไม่เข้าใจ ในเมื่อธุรกิจก็ไปได้ดี อีกทั้งฐานะครอบครัวของเขาเองก็ไม่ได้แย่ ทำไมยังไปอยู่กลางน้ำกลางทะเลที่แสนจะอันตราย"หาเงินใช้หนี้ครับ"หมื่นนทีเข้าใจความคิดของพิงชลตั้งแต่เห็นสายตาแรกที่เธอมองสถานที่แห่งนี้ หรือนี่อาจเป็นปมในใจที่ยังค้างคาทำให้พิงชลยังไม่ยอมที่จะเปิดใจให้เขามากไปกว่าที่เป็นอยู่"ใช้หนี้เหรอ?""ครับ....เงินไม่ใช่น้อยนะที่เอามาทำปั๊มนี้ ขืนไม่ไปทำงานเอาที่ไหนใช้หนี้ธนาคาร"หมื่นนทีอธิบายความข้องใจที่พิงชลมีอย่างไม่ใช่การยัดเยียดให้อีก

 หลังจากมื้อกลางวันผ่านไปหมื่นนทีก็ได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับธารธารา ด้วยการมาพาเด็กน้อยมาเล่นเครื่องเล่นที่เต็มไปด้วยลูกบอลหลากสี หรือที่ธาราชอบเรียกว่าบ้านบอล ทั้งสองคนนั่งมองเด็กตัวกลมที่เข้าไปด้านในได้ไม่นานก็ได้เพื่อนใหม่อย่างรวดเร็ว"ขอบคุณนะพิง""พี่ขอบคุณพิงเรื่องอะไร""ที่เลี้ยงธารามาอย่างดี เลี้ยงให้เติบโตเป็นเด็กที่น่ารักมาก"ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองลูกชายด้วยความภูมิใจ ลูกชายที่น่ารักและมีความสุข แม่ของเขาช่างเก่งนักที่เลี้ยงลูกได้ดีเช่นนี้"ใจอ่อนบ้างรึยัง"อยู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นมาโดยที่พิงชลไม่ทันได้ตั้งตัว ช่วงนี้หมื่นนทีเป็นอะไรถึงรุกเร้าไม่แบบไม่เปิดโอกาสให้ได้หายใจหายคอกันบ้างเลยพิงชลก้มมองฝ่ามือของหมื่นนทีที่ล้วงเอาบางสิ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง ลูกอมและกระดาษโน๊ต"ลูกอมรูปหัวใจเมื่อก่อนมีคนเคยให้ก่อนแต่พี่ไม่กิน ตอนนี้เหรอซื้อกินเองประจำ ยิ่งคิดถึงคนให้ยิ่งกินเยอะ"ครั้งหนึ่งหลังเลิกเรียนพิงชนเคยยื่นลูกอมรูปหัวใจนี้ให้กับเขาแต่ว่าในตอนนั้นหมื่นนาทีเลือกที่จะปฏิเสธไม่รับไ

ทั้งสองนั่งกินโดยที่ไร้บทสนทนาใด จนแล้วเสร็จพิงชลก็เก็บจานชามไปล้าง ทุกอย่างดำเนินไปท่ามกลางความเงียบทั้งสองฝ่ายต่างใช้ช่วงเวลานี้ทบทวนสิ่งที่เป็นอยู่และความสัมพันธ์ของตนเองกับอีกฝ่าย โดยพิงชลที่ทั้งกล้าและทั้งกลัวที่ยังเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หมดรักเขาไปแล้ว แต่สิ่งที่ผ่านมาทำให้เธอไม่กล้าที่เดินเข้าหาความรักอีก หากวันหนึ่งต้องเจ็บเพราะเขาอีกครั้งพิงชลไม่รู้ว่าจะสามารถยืนหยัดขึ้นอีกครั้งได้หรือไม่หมื่นนทีมองไปยังแผ่นหลังบางอย่างไม่อาจวางตา วันนี้เป็นต้มข่าไก่ที่อร่อยที่สุดในชีวิตเขา ร่างสูงเดินไปยืนซ้อนด้านหลังของคนที่กำลังล้างจานอยู่"พี่ที"พิงชลเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบาเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลัง แม้จะไม่ได้ตั้งตัวแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนปฏิเสธอ้อมกอดของเขาแต่อย่างใด หมื่นนทีก้มลงจนหน้าผากวางเกยบนไหล่เล็ก น้ำตาที่ห่างหายไปนานกลับมาอีกครั้ง"ตั้งแต่วันที่พี่รู้ว่าพิงออกจากบ้านมา ตั้งแต่วันนั้นพี่ไม่กินต้มข่าไก่อีกเลย มันไม่เคยอร่อยอีกเลยสำหรับพี่""มันเป็นของโปรดพี่ไม่ใช่เหรอ""มันไม่อร่อยตั้งแต่วันที่ไม่มีพิงแล้ว""......""วันนี้เป็นต้มข่าไก่ที

ฟรืดดดดดดดด เสียงลมจากด้านนอกพัดดังเข้ามาถึงด้านในของห้องปฏิบัติการ ทุกครั้งที่ต้องปะทะกับพายุแม้จะได้เจอกันเป็นประจำในฤดูมรสุม แต่การอยู่บนแท่นเหล็กที่ต้องปะทะกับคลื่นลมกลางทะเลสำหรับทุกคนก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย บนแหล่งธารทองนี้มีผู้ปฏิบัติการอยู่นับร้อย แต่บางส่วนสามารถเลี่ยงได้ในช่วงฤดูมรสุมไม่เหมือนส่วนขุดเจาะ ที่ต้องผลิตอยู่ตลอดเวลาไม่มีวันหยุด ในห้องประชุมมีวิศวกรคนอื่นและผู้ปฏิบัติการกำลังประชุมวางแผนเพื่อรับมือพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะเคลื่อนผ่านส่วนขุดเจาะ นอกจากจะเป็นวิศวกรแล้วหมื่นนทียังต้องเสริมทักษะเป็นนักพยากรณ์อากาศไปด้วยเพื่อการทำงาน ที่สถานีกลางทะเลนี้มีระบบพยากรณ์และงดการสั่นสะเทือนที่ทันสมัยและแม่นยำ ทำให้สามารถวางแผนการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยังช่วยป้องกันความเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่คนและทรัพย์สิน แหล่งขุดเจาะน้ำมันธารทองไม่ได้มีเพียงแค่ส่วนขุดเจาะ แต่ยังมีส่วนคัดแยก ประเมินและส่วนงานอื่น ๆ อีกหลายอย่าง"ดูเส้นทางการเคลื่อนที่ของพายุคาดว่าลูกใหญ่น่าจะพัดผ่านเราทางเหนือ ดังนั้นคงต้องลากแท่นขุดเจาะหลบพายุไปทางอื่น"ในฐานะหัวหน้าวิศวกรแม้จะถึงวันพักแต่ก็ไม่สามารถ

เด็กชายพูดด้วยแววตาใสซื่อแต่คนที่คิดภาพตามก็ต้องรู้สึกร้อนวูบที่แก้มทั้งสองข้าง ทั้งสองห่างหายจากการแสดงความรักต่อกันมานาน ต่างคนต่างประหม่าและเขินอาย เพียงแค่ธารธาราพูดขึ้นมาตามประสาเด็ก ใบหน้าของแม่ก็เจือเลือดฝาดขึ้นมาให้ได้เห็น "พี่คิดว่าจะกลับวันนี้ แต่พิงกับลูกอยู่ที่นี่งั้นพรุ่งนี้เราค่อยกลับดีไหม""แล้วแต่""พูดเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม เวลาพิงพูดกับพี่""แล้วแต่พี่ที""พี่อยากให้พิงเรียกชื่อพี่บ่อย ๆ""อย่าเบื่อแล้วกัน" ตั้งแต่กลับเข้าฐานมาในช่วงบ่าย หมื่นนทีก็เอาแต่ขลุกอยู่กับลูกเมีย ไม่ออกไปไหนเลยก็ว่าได้ แม้แต่มื้อเย็นก็เลือกที่จะสั่งเข้ามากินกันที่บ้านพัก เขาวนเวียนไปมาไม่ห่างพิงชล ไม่ว่าคนตัวเล็กจะเดินไปที่ไหนก็มีสายตาของเขาคอยมองตาม แม้แต่เล่นอยู่กับลูกก็ยังคอยมองตามพิงชลอยู่เสมอคืนนี้จะเป็นคืนแรกที่ฝันของธาราน้อยเป็นจริง การได้นอนตรงกลางระหว่างพ่อและแม่ ธารานอนคว่ำให้หมื่นนทีเกาหลังให้เบา ๆ โดยทีพิงชลเป็นคนเล่านิทานให้เด็กชายได้ฟัง ด้วยความตื่นเต้นทำให้ธารธาราไม่ยอมหลับแต่โดยดี