Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ขณะเดียวกัน ณ สุสานอันเงียบสงบ... บาดแผลสาหัสภายในใจของลูน่าไม่ได้จางหาย หรือแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มแข็งในข้ามคืน ภาพชายผู้เป็นรักเดียวปลิดชีพตัวเองต่อหน้าต่อตาในระยะประชิด มันฉีกกระชากสติสัมปชัญญะและจิตวิญญาณของเธอจนพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ลูน่านั่งเหม่อลอยอยู่หน้าป้ายหลุมศพ นัยน์ตาคู่สวยไร้ซึ่งจุดโฟกัส ดุจตุ๊กตาไร้ชีวิตที่ถูกถอดหัวใจ เสียงปืนดัง ปัง! ยังคงดังก้องวนลูปอยู่ในโสตประสาททุกลมหายใจ ภาพหยาดโลหิตสาดกระเด็นใส่ใบหน้าและคำบอกรักสุดท้ายของนับหนึ่ง ดังก้องบีบคั้นจนสมองของเธอจวนเจียนจะระเบิดร่างบางสั่นระริกพึมพำกับความว่างเปล่า สองมือเรียวยกขึ้นขัดถูตามผิวกายและหน้าอกของตัวเองอย่างหนักหน่วงจนเนื้อตัวแดงก่ำและขึ้นรอยถลอก เพียงเพื่อหวังจะล้างภาพคราบเลือดของคนรักที่ยังคงตราฝังลึกอยู่ในความทรงจำความทรมานทางจิตใจ ขั้นรุนแรงคุกคามเธออย่างเหี้ยมโหด หญิงสาวไม่ได้โศกเศร้าในแบบคนที่สะอื้นไห้แล้วหยุดได้ ทว่าเธอกำลังจมดิ่งสู่ภาวะความคลุ้มคลั่งและจิตหลุดสลาย เธอกอดตัวเองแน่น หัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา สลับกับการหวีดร้องโหยหวนออกมาด้วยความหวาดกลัวต่อสายลมรอบข้าง...

ภายในห้องนอนใหญ่... แพทย์และพยาบาลต่างทำงานกันอย่างหนักและระมัดระวังที่สุด เพื่อยื้อชีวิตคุณนายแห่งเดสมอนด์ และเพื่อรักษาชีวิตของพวกตนเองเอาไว้ ใต้อาณัติสายตาคมกริบเย็นชาของฟีนิกซ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างแววตานิ่งสงบไร้ความรู้สึกนั้นสร้างแรงกดดันยิ่งกว่าบรรยากาศในห้องผ่าตัด มิหนำซ้ำเสียงก้าวเท้าคึกคักและเงาที่ทอดผ่านช่องใต้ประตู ยังย้ำเตือนถึงการอารักขาอย่างแน่นหนาตลอดยามค่ำคืนตามคำสั่งเด็ดขาดของผู้นำตระกูล...ไม่มีใครได้หยุดพักกระทั่งแสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านเข้ามา...“อือ...”เสียงหวานครางแผ่วแหบพร่าในลำคอ เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น มองเพดานสลักลายอันหรูหราทว่าแปลกตา... เพราะนี่ไม่ใช่ห้องของเธอแพทย์และพยาบาลกุลีกุจอเข้ามาตรวจเช็กอาการทันที ท่ามกลางนัยน์ตาเรียบเฉยที่ทอดมองอย่างงุนงงและเหม่อลอย ฟีนิกซ์สืบเท้าเข้ามาใกล้เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคืนสติแล้วจริงๆ ก่อนจะโค้งศีรษะลงเล็กน้อย“คุณนาย...”ลูน่าตวัดสายตาขึ้นสบประสาน นัยน์ตาคู่สวยโศกเศร้าแหลกสลายแม้ดวงหน้าจะราบเรียบ“อย่าเรียกฉันว่า... คุณนายอีก”เสียงแผ่วเบาเอื้อ

แววตาสวยแผดเผาด้วยความพยศ ทว่าเบื้องลึกกลับแตกสลายจนปิดไม่มิด ฟีนิกซ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้เธออย่างเหนือความคาดหมาย“มีเวลาไม่ถึงห้านาทีนะครับ...”ลูน่ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ ทว่าไม่มีเวลาหาคำตอบ มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นกดรับ โดยมีฟีนิกซ์ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังไม่ถึงสามก้าว“ตรี...”("พระคุ้มครอง! ผมนึกว่าคุณลูน่าเป็นอะไรไปแล้วซะอีก! ตอนนี้คุณหนูเซมัสร้องหาคุณลูน่ากับคุณนับหนึ่งตลอดเลยครับ ส่วนทางพ่อแม่ของคุณนับหนึ่ง...")“ฮึก...” เสียงสะอื้นแผ่วทำให้ตรีภพชะงักกึก ก่อนจะประมวลผลได้ในทันที(“...คุณนับหนึ่ง... เข้าใจแล้วครับ ผมจะจัดการทางนี้เอง”)“ขอบคุณ... ตรีภพ ฉันขอบคุณจริงๆ...”ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ...“ฉันต้องวางแล้ว”ลูน่ารีบเช็ดน้ำตา ยามได้ยินเสียงกดรหัสหน้าห้อง เธอรีบซุกโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ปิดตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว... อย่างน้อยเธอก็รู้ความจริงแล้วว่า ไซรัสโกหกเรื่องเซมัส ภาพที่เขาเอามาขู่คงเป็นเพียงภาพเก่า เพื่อดึงให้เธอที่กำลังโศกเศร้ายอมจำนนเท่านั้นลูน่าสูดลมหายใจ

ลูน่าเหยียดยิ้มหวาน เอียงดวงหน้าประชิดปลายจมูกชายหนุ่มอย่างยั่วยวนดุจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์“งดงามเพียงนั้นเลยหรือคะ... แล้วจะไม่ดึงไปครอบครองหรือ?”“อยากดึงใจจะขาด... แต่คนอย่างดาริสไม่ชอบบังคับจิตใจใคร”ลูน่ายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ สบประสานนัยน์ตาสีเขียวมรกตนั้นอย่างไม่วางตา“ถ้าอย่างนั้น... เทวดาตนนี้คงต้องรอเก้อแน่เลยค่ะ”ร่างบางหมุนตัวสะบัดชายกระโปรงกี่เพ้าแหวกสูง ก้าวเดินจากไปทิ้งรอยยิ้มและปริศนาไว้ให้ดาริสลุ่มหลงลูน่ารู้ดีว่าการ 'ส่งเสียง' ของดาริส คือการบอกพิกัดให้เขาปลิดชีพน้องชายเพื่อส่งเขาขึ้นครองอำนาจ... ทว่าการตายมันแสนสบายเกินไปสำหรับอสูรร้ายอย่างไซรัส คนอย่างมัน... ต้องพบกับความทรมานอย่างถึงที่สุด สมกับทุกหยดน้ำตาที่เธอต้องเสียไปในนรกบนดินแห่งนี้ลูน่าก้าวเดินออกจากดาริสพร้อมกับแผนการที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลในหัว หญิงสาวเดินไปหยิบแก้วไวน์ใบใหม่ขึ้นมาจิบแผ่วเบา ก่อนจะย่างก้าวออกจากโถงงานเลี้ยงอันอึดอัด มุ่งหน้าไปยังสวนหินด้านหลังพิพิธภัณฑ์ สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะผิวกาย ช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าจากสมองที่ต้องแบกรับการวางหมากอันหนักห

ทันทีที่ขบวนรถหรูแล่นกลับเข้ามาจอดภายในพื้นที่คฤหาสน์เดสมอนด์ ไซรัสก็ไม่ยินยอมปล่อยให้ลูน่าได้ก้าวเดินไปไหนตามใจชอบแม้เพียงก้าวเดียว ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว ออกแรงฉุดลากรั้งร่างบางให้ก้าวเดินตามเขาตรงไปยังคุกใต้ดินลึกด้านล่างของคฤหาสน์ไออับชื้นและลมเย็นเยือกปะทะเข้ากับผิวกายยามก้าวลงตามบันไดหินกว้าง แสงไฟสลัวรอบข้างทอดเงายาวน่าหวาดหวั่นไปตามทางเดิน กระทั่งสุดทางเดินเบื้องล่าง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่ถึงห้าคนยืนคุมเชิงแน่นหนา หน้ากรงเหล็กเส้นหนาที่สร้างสูงจรดเพดานห้องใต้ดินและภายในกรงขังนั้น... ปรากฏเรือนร่างบอบบางของ 'ลีอา' ในชุดราตรีตัวเดิมที่บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบสกปรก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง สภาพที่เห็นย้ำเตือนอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้สัมผัสหยดน้ำมานานนับเดือน ร่างกายสั่นเทาคลานกอดเข่าอยู่มุมกรง ตื่นตระหนกทอดสายตามองรอบข้างด้วยความหวาดระแวงสุดชีวิตลูน่าแทบก้าวขาต่อไปไม่ไหว นัยน์ตาคู่สวยทอดมองพี่สาวร่วมสายเลือดด้วยความรู้สึกสงสารและเวทนาจับใจ... ไซรัสสืบเท้าเข้ามาชิดแผ่นหลังบาง โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูเรียว“เข้าไปสิ... ลูน่า นี่ไงพี่สา