Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

แรงปะทะอันหนักหน่วงส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาของไซรัสสะบัดหันไปตามแรงหมัดอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดสดๆ พุ่งคละคลุ้งไปทั่วช่องปาก ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปสองสามก้าว พันธนาการที่เคยรวบข้อมือและกักขังเรือนร่างบางไว้หลุดออกจากกันในทันทีนับหนึ่งถลาเรือนร่างเข้ามากระแทกแทรกกลางระหว่างอสูรร้ายกับหญิงสาวผู้เป็นดวงใจ ชายหนุ่มรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกด้วยความรีบร้อน บรรจงคลุมลงบนเรือนร่างระหงที่ชุดพื้นเมืองถูกกระชากขาดวิ่น ปกป้องเรือนร่างงามให้รอดพ้นจากสายตาคุกคาม นัยน์ตาคู่คมสวยที่เคยอบอุ่นนุ่มนวล บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีแห่งการปกป้องลูน่าไว้สุดชีวิต“อย่า... มาแตะต้องเมียกู!!”นับหนึ่งเค้นเสียงคำรามดุดันผ่านลำคอ สองแขนโอบกอดลูน่าที่กำลังหอบหายใจกระชั้นไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อมาเฟียผู้ทรงอำนาจล้นฟ้าอีกต่อไปไซรัสใช้หลังมือปาดคราบเลือดสีสดตรงมุมปากออกช้าๆ นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลับมาจับจ้องชายผู้เป็นศัตรูหัวใจตรงหน้า รอยยิ้มเหี้ยมเกียมชวนขนหัวลุกเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความอำ

ไซรัสแค่นยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาสีฟ้าทอแววบ้าคลั่งไร้สติสัมปชัญญะ มือหนายื่นไปบีบเค้นสันกรามมน บังคับให้เธอเชิดหน้าจ้องมองเขาตรงๆ“ฉันไม่อยากได้แล้ว! หัวใจของเธอที่มอบให้ชายอื่นอยู่ ลูน่า... ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือตัวเธอ เรือนร่างของเธอ และอิสรภาพของเธอที่จะต้องสยบอยู่ใต้อาณัติของฉันไปจนวันตาย!”มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น บดขยี้ริมฝีปากลงบนผิวเนียนผุดผ่องอย่างป่าเถื่อนและหิวกระหาย ราวกับจะลบรอยสัมผัสของชายอื่นออกให้หมดสิ้น ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้และแรงดิ้นรนอย่างสิ้นหวังของหญิงสาว“แล้วอย่าคิดว่าฉันจะละเว้น ‘เด็กคนนั้น’...” ไซรัสกระซิบชิดใบหูบางด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจพิษงูร้าย“ลูกชายของเธอ... เซมัส... คิดว่านีน่ายัยพี่เลี้ยงนั่นจะซ่อนมันไว้จากสายตาของฉันได้นานแค่ไหน? ถ้าเธอไม่อยากเห็นศพไอ้นับหนึ่งถูกโยนให้หมากิน และไม่อยากให้ลูกของเธอต้องกลายเป็นเด็กไร้พ่อ... ก็จงอยู่สงบปากสงบคำ แล้วกลับไปรับบทเป็น ‘คุณนายเดสมอนด์’ เคียงข้างฉันในคฤหาสน์ซะ!”ลูน่าชะงักกึก ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย... ความรักอันยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ของเธอ

ไซรัสกุมฝ่ามืออันสั่นเทาของเธอไว้ในยามที่เรียวนิ้วสั่นระริกกำลังจะเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดของเขาปลายนิ้วหัวแม่มือแกร่งออกแรงกดคลึงเบาๆ ลงบนหลังมือบางที่สั่นเกร็งอย่างนุ่มนวล ทว่าทุกลมหายใจกลับอัดแน่นไปด้วยความคุกคาม ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาประชิดจนดวงหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นซิก้าร์ราคาแพงหลอมรวมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่มเข้าโอบรัดพันธนาการเธอไว้ในอากาศ“เธอทำได้ดีมาก... ลัลล์ลลิต”เขากระซิบชิดริมฝีปากสั่นระริก น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าอัดแน่นไปด้วยความหิวกระหายที่ไร้ซึ่งการปิดบังอีกต่อไป ชายหนุ่มจงใจปล่อยให้ฝ่ามือบางสัมผัสแนบชิดกับแผงอกและหน้าท้องตึงเกร็ง เผยความต้องการอันคุโชนที่เขามีต่อเธอในเวลานี้“แต่อย่าให้มันหยุดอยู่แค่นี้... เพราะถ้าเธอทำแค่เพียงให้มันจบๆ ไป ฉันรับรองได้เลยว่า บทเรียนในคืนนี้... มันจะไม่จบลงง่ายๆ แน่”ไซรัสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงฝังปลายจมูกลงบนซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ อันคุ้นเคยที่เขาเสพติดจนแทบคลั่ง กลิ่นหอมบริสุทธิ์ที่เขาเคยเฝ้

หยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าของไซรัสไหลรินลงมาตามแนวกรามสันคม เรือนร่างกำยำที่ยังคงทาบทับอยู่เหนือร่างของลูน่าค่อยๆ คลายแรงกดดันลงทีละน้อยทว่าเขากลับยังไม่ยอมผละออกไปไหน ลมหายใจที่ยังคงหอบถี่จากการปลดปล่อยสอดประสานกับเสียงหอบของหญิงสาวภายในพื้นที่แคบของรถลีมูซีน กลิ่นน้ำหอมดอกกุหลาบที่คลุ้งกระจายอยู่นั้นเข้มข้นจนแทบมึนเมาไซรัสมองใบหน้าที่เบือนหนีของเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ดูขัดกับความรุนแรงก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง“สะบัดหน้าหนีฉัน... ทั้งที่ฉันยังฝังตัวอยู่ในตัวเธอแบบนี้เนี่ยนะ?”เสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ ก้องกังวานอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว เขาไม่สนคำตอบที่เธอเลือกจะเก็บไว้ในใจ เพราะอาการสั่นไหวและกล้ามเนื้อที่ยังคงหดเกร็งอยู่ภายในตัวเธอคือคำตอบที่ซื่อสัตย์ที่สุดสำหรับเขา ไซรัสเลื่อนมือจากลำคอลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปหากเขาเผลอคลายมือ“ฉันรู้นะว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่... เรื่องของนับหนึ่งใช่ไหม?”เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก แววต

“เธอจูบคนตาย... จูบคนที่แม้แต่จะรักษาลมหายใจตัวเองไว้ให้เธอ... มันยังทำไม่ได้เนี่ยนะ?”ไซรัสก้าวเข้าไปประชิดจนปลายรองเท้าหนังขัดเงาแตะโดนชายเสื้อของลูน่า เขานั่งยองๆ ลงข้างเธออย่างไร้ซึ่งความแยแสต่อหยาดโลหิตที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าหรูหราฝ่ามือหนากระชากไหล่บางให้ลุกขึ้นเผชิญหน้า บังคับให้เธอละสายตาจากร่างไร้วิญญาณตรงหน้า มาสบประสานนัยน์ตาสีฟ้าที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ“ปล่อย!! ปล่อยฉันนะ!! ฮึก... ฮือ!”“ดูให้ดีนะลัลล์ลลิน... นี่คือบทเรียนราคาแพงของการเอาความรักไปฝากไว้กับคนอ่อนแอ! ถ้าเธอยังร้องไห้ฟูมฟายเพื่อมันอีกแม้วินาทีเดียว ฉันจะสั่งให้เชนลากศพนี้ไปโยนให้สุนัขล่าเนื้อในกรงกัดกินเดี๋ยวนี้!”เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใส ไซรัสไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย ทว่ากลับเหยียดยิ้มสะใจที่ได้บดขยี้ความหวังสุดท้ายของเธอให้แตกสลายคามือ“ฮึกๆ... ฮือ...”“นับหนึ่งมันตายไปแล้ว... แต่เธอ... ยังต้องอยู่กับฉัน! ต่อให้ต้องอยู่ในฐานะตุ๊กตาไร้วิญญาณก็ตาม!”นัยน์ตาคู่สวยของลูน่าแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าเย็นชา หญิงสาวโ