Lahat ng Kabanata ng รอยบาปใต้เงาทมิฬ: Kabanata 1 - Kabanata 9

ลูน่าสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เธอใช้ความเงียบชืดเย็นชาเป็นอาวุธเดียวในการโต้ตอบ แววตาคู่สวยนิ่งเรียบว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่ายิ่งเธอแสดงท่าทีต่อต้านเช่นนั้น ไซรัสกลับยิ่งเหยียดยิ้มอย่างนึกสนุกชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจ... ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ต่อให้เขาจะพันธนาการเธอไว้ในคฤหาสน์ ร่างกายของเธอจะเป็นของเขาจนกระทั่งตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกชาย แต่ ‘หัวใจ’ ของลูน่ากลับไม่เคยตกเป็นของเขาเลยสักเสี้ยวเดียวและเหตุผลสำคัญที่เขาไม่มีโอกาสได้แตะต้องตัวเธอเลยตลอดสองปีมานี้ ก็เพราะเด็กชายเซมัสที่มักจะนอนตระกองกอดผู้เป็นแม่ไว้ไม่เคยห่าง ประกอบกับงานใต้ดินและธุรกิจบังหน้าที่ไซรัสต้องรับภาระหนัก มันจึงกลายเป็นช่องว่างที่ทำให้เขาไม่ได้เข้าใกล้เธอจริงๆ เสียทีคฤหาสน์หรูหราหลังนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงทองคำที่กักขังเสรีภาพของเธอไว้ ลูน่าถูกสั่งห้ามออกไปทำงาน ไร้ซึ่งอิสรภาพ และไม่มีสิทธิ์ย่างเท้าออกจากคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ที่สำคัญ... ทุกฝีก้าวของเธอจะต้องตกอยู่ภายใต้สายตาคมกริบของ ‘ฟีนิกซ์’ ผู้ช่วยส่วนตัวที่ไซรัสจ้างมาเพื่อจับตาดูและรายงานความเคลื่อนไหวของเธอโดยเฉพาะ“คืนนี้มีงานเลี้ยง... ฉันหวังว่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของนับหนึ่งค่อยๆ หายไป แววตาอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด มือเรียวกำด้ามไม้ถูพื้นในมือแน่นจนข้อข้อนขึ้นสีขาว เขาขบกรามแน่นจนสันสันเด่นชัด ก่อนจะเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้ราบเรียบที่สุด“คุณลูน่า... เป็นแค่ลูกค้าประจำครับ”ไซรัสหรี่ตาลง นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุกและถือดี“หึ... ลูกค้าประจำ?”ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหานับหนึ่งช้าๆ บรรยากาศรอบตัวกดทับจนอากาศในร้านคล้ายจะหมุนวนด้วยความอึดอัด“งั้นแสดงว่าเจ้าของร้านคิดไม่ซื่อกับเมียฉันสินะ... รู้ไหมว่ายุ่งกับเมียคนที่ไม่ควรยุ่ง มันจะจบยังไง”สิ้นเสียงเรียบเย็นของไซรัส เชนและลูกน้องฉกรรจ์อีกคนก็ปราดเข้ามาล็อกแขนของนับหนึ่งไพล่หลังไว้แน่นทันทีนับหนึ่งตกใจ สะบัดตัวหนีแต่ไม่อาจสู้แรงมหาศาลได้ เขามองลูกน้องของไซรัสด้วยความตระหนก ก่อนจะหันไปสบตากับไซรัสด้วยความโกรธเกรี้ยว“พวกคุณจะทำอะไร?! ผมแค่บริการคุณลูน่าเหมือนลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น!”ไซรัสเอื้อมมือหนาไปบีบหมับเข้าที่ปลายคางมนของ

ฟีนิกซ์เดินกลับออกมาพร้อมขวดไวน์แดงราคาแพงในมือ เขาก้าวเข้ามาหานอบน้อม ร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อยยื่นขวดไวน์ส่งให้คุณนายของเขาลูน่ารับขวดไวน์มาถือไว้ เธอไม่แม้แต่จะถามหาแก้วสเตมทรงสวยหรือแคร์ภาพลักษณ์ความสง่างามของคุณนายเดสมอนด์อีกต่อไป มือเรียวถอดจุกคอร์กออกแล้วยกขวดไวน์ขึ้นกระดกดื่มเข้าปากตรงๆ หยดน้ำสีแดงสดราวกับหยดเลือดไหลผ่านริมฝีปากบางลงมาตามลำคอระหง ตัดกับผิวขาวเนียนและชุดราตรีสีแดงไวน์อย่างเย้ายวนปนประชดประชันชีวิตฟีนิกซ์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก บอดี้การ์ดหนุ่มยืนนิ่ง คอยสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ ด้วยความระมัดระวัง“ดื่มแบบนี้... ไม่กลัวนายท่านจะลงโทษหรือครับ” ฟีนิกซ์เอ่ยถามเสียงเรียบทลายความเงียบขึ้นเบาๆลูน่าลดขวดไวน์ลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเย้ยหยันชะตากรรม เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบไวน์ที่มุมปากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เขาจะคิดยังไง... ฉันไม่เคยแคร์อยู่แล้ว”ทว่า... พูดจบได้เพียงครู่เดียว เสียงก้าวขาหนักแน่นของรองเท้าหนังเนื้อดีก็ดังกังวานขึ้นมาจากด้านหลังฟีนิกซ์เบาๆ ร่างสูงใหญ่ของ ไซรัสก้าวเดินออกจากประตูโถงงานเลี้ยงตรงเ

ทันทีที่ลูน่าเดินลับหายเข้าไปในตัวอาคาร ไซรัสก็เอ่ยสั่งคนขับรถด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นและดุดัน“ออกรถ...”รถยนต์คันหรูทะยานออกจากประตูรั้วคฤหาสน์เดสมอนด์อย่างรวดเร็ว ไซรัสหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดต่อสายหาใครบางคนทันที สายตาของอสูรร้ายวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งไคล้และความแค้นที่อยากระบายเพียงไม่กี่วินาที ปลายสายก็ถูกกดรับ...(“ซะ... ไซรัสคะ”) เสียงของลีอาเอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือและประหม่า“เปิดห้องที่โรงแรมเดอะแกรนด์... เดี๋ยวนี้!” ไซรัสเค้นเสียงดุดันและหงุดหงิดสั่งใส่โทรศัพท์อย่างไม่ไว้หน้า“แต่งหน้า แต่งตัวด้วยชุดสีแดงไวน์... และใส่น้ำหอมกลิ่นเดียวกับน้องสาวเธอซะ”(“ไซรัส... คุณหมายความว่า...”)“ฉันให้เวลาสิบห้านาที ลีอา!” ไซรัสตวาดขัดขึ้นเสียงต่ำ นัยน์ตาสีฟ้าบิดเบี้ยวไปด้วยตัณหามืดมน“ถ้านานกว่านั้น... ฉันจะทำให้ตระกูลจิณณ์วราของพวกเธอพังวินาศภายในคืนนี้!”ติ๊ด!ไซรัสกดตัดสายทิ้งทันที ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะรถแล้วบดขยี้ฟันแน่น... ภาพใบหน้าเย็นชาท้าทายของลูน่าในชุดราตรีสีแดงไวน์ยังค