All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 21 - Chapter 30

Hindi ko akalain na darating ang araw na gigising ako nang hindi suot ang uniporme ng maid.Dati, ang unang naiisip ko pagkagising ay kung anong gawain ang kailangan kong tapusin. Ngayon, iba na.Career ko na ang iniisip ko.Mula nang matapos ang unang malaking project na ipinagkatiwala sa akin, nagsimula akong bumuo ng sariling pangalan. Hindi bilang girlfriend ni Adrian Valdez. Hindi bilang dating maid sa mansyon niya.Bilang Mira Santos.Alas-sais pa lang ng umaga nang bumangon ako. Mabilis akong naghanda at nagsuot ng simpleng itim na pantalon, puting blouse, at blazer. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin at inayos ang buhok ko.“Handa ka na,” bulong ko sa sarili.Ngumiti ako nang bahagya bago kinuha ang bag ko.Paglabas ko ng kuwarto, nakita ko si Adrian sa sala. Nakasandal siya sa sofa habang may hawak na tasa ng kape. Nakasuot siya ng itim na suit at seryoso ang mukha.“Maaga ka,” sabi niya.Tumingin ako sa relo ko at ngumiti. “May meeting ako.”Tumango siya habang inilapag a

Tatlong araw matapos ang presentation, mas dumami ang trabaho ko. Halos umaga akong nakatutok sa reports, schedules, at dokumentong kailangan para sa phase ng project. Hindi na ako gaanong kinakabahan tulad noong una. Mas kampante ako sa trabaho ko.Pero hindi ko inaasahang may bagong taong magiging bahagi ng araw-araw kong routine.“Mira?”Napalingon ako mula sa laptop.Isang lalaki ang nakatayo sa harap ng desk ko. Maayos ang suot niyang polo at slacks, at may hawak siyang folder. Nakangiti siya habang naghihintay ng sagot ko.“Oo?” tanong ko habang itinataas ang kilay.“Ethan Cruz,” pagpapakilala niya habang iniaabot ang kamay.Tumayo ako at marahang kinamayan siya. “Mira Santos.”“Alam ko,” sabi niya habang bahagyang tumatawa.Napangiti ako. “Paano?”“Napag-usapan ang presentation mo sa meeting namin kahapon.”Bahagya akong nahiya at inayos ang buhok ko. “Sana magandang bagay ang sinabi nila.”Tumango siya. “Maganda naman.”Umupo ulit ako habang nakangiti. “Salamat.”“Consultant a

Alas-nuwebe na ng gabi nang matapos ang karamihan sa mga empleyado. Tahimik na ang opisina, pero hindi pa rin kami umaalis ni Ethan.Nasa harap namin ang mga dokumento.Tatlong laptop ang bukas.Dose-dosenang files ang nakalatag sa mesa.Pero wala pa rin kaming malinaw na sagot.“Pagod ka na?” tanong ni Ethan habang nakatingin sa akin.Umiling ako at kinusot ang mga mata ko. “Hindi pa.”Bahagya siyang napangiti. “Kanina mo pa sinasabi iyan.”Napabuntong-hininga ako. “Kailangan nating matapos.”Tumango siya at muling tumingin sa laptop. “Sige.”Ilang minuto kaming tahimik.Hanggang sa bigla akong napahinto.“Sandali.”Napalingon siya sa akin. “Ano?”Itinaas ko ang isang dokumento. “Bakit may dalawang version nito?”Lumapit siya at yumuko para makita ang screen.“Original at revised,” sabi niya.Napakunot-noo ako. “Pero walang record kung sino ang nag-revise.”Mabilis niyang binuksan ang file history.“Wait.”Napatingin ako sa kanya.“May hidden access.”Napakunot ang noo ko. “Hidden?”

Kinabukasan, maaga akong dumating sa opisina. Hindi pa man ako nakaupo, agad kong naalala ang sinabi ni Daniel tungkol sa security footage. Kailangan kong malaman kung sino ang gumamit ng account ko. Pumasok ako sa conference room kasama sina Daniel at Ethan. Hawak ni Daniel ang tablet habang nakatutok kami sa malaking screen. “Simulan natin sa oras na nakita sa system,” sabi ni Daniel. Tumango ako at humigpit ang hawak ko sa folder. “Dalawang minuto bago gamitin ang account ko, may pumasok sa restricted office,” dagdag niya. Napakunot-noo ako. “Sino?” Pinindot niya ang play. Sa footage, may taong naka-office attire na pumasok sa hallway. Hindi malinaw ang mukha dahil nakayuko ito at bahagyang natatakpan ng buhok. “Hindi natin makilala,” sabi ni Ethan. Bahagya siyang lumapit sa screen. Pinanood ko ulit. May napansin akong maliit na detalye. Isang silver bracelet sa kaliwang pulso ng tao. “Sandali,” sabi ko. Itinaas ko ang kamay ko. “I-pause mo.” Huminto ang video. “Tingn

Hindi ko maalis ang tingin ko sa access card sa kamay ko.Adrian Valdez.Pangalan niya mismo ang nakasulat.“Hindi puwede,” bulong ko.Napailing ako habang mahigpit na hawak ang card.Lumapit si Ethan. “Mira, huwag muna tayong mag-conclude.”Tumingin ako sa kanya. “Pero bakit nasa third floor ito?”Bahagya siyang yumuko at sinuri ang card.“Baka iniwan niya rito dati.”“Hindi.” Umiling ako. “Alam kong maingat si Adrian sa mga gamit niya.”Napatingin si Daniel sa hallway.“Mas mabuting alamin muna natin kung kailan huling ginamit ang card.”Tumango ako.Bumalik kami sa conference room. Habang naglalakad, tahimik akong nag-isip.Kung si Adrian ang nagbigay ng access, bakit?Kung hindi siya ang gumamit, paano napunta roon ang card niya?At higit sa lahat, bakit may taong gustong idamay ang pangalan niya?Pagdating namin sa conference room, inilapag ko ang card sa mesa.“Daniel, paki-check ang access history.”Agad niyang binuksan ang system.Ilang segundo siyang nag-type bago siya tumigi